Με ή χωρίς βελόνα.

Όταν ρωτάμε τους άμεσους φίλους αν θα πάνε τελικά να τρυπηθούν λόγω πανδημίας, η απάντηση είναι σταράτη: «Χέσε μας, ρε Νταλάρα!». Όταν όμως καταφεύγουμε στους γιατρούς μας, οι απαντήσεις είναι ακόμη πιο απογοητευτικές: να δούμε, εξαρτάται, πιθανώς να χρειαστεί και τα λοιπά. Ωστόσο, καθώς οι απώλειες που ανακοινώνονται πληθαίνουν, τα περίφημα μυαλά μας γυρίζουν ανάποδα με τελική κατάληξη τη βελόνα, ήτοι το συμβόλαιο επιβίωσης. Το ανησυχητικό είναι η περίφημη «υποκείμενη» νόσος που, αν υπάρχει, αλλάζει τα δεδομένα και επιτείνει αντί να αναστέλλει. Ήδη τα θύματα έφτασαν τα 25, όπου η φράση «με ή χωρίς υποκείμενο νόσημα» αναφέρεται μετ' εμφάσεως και κανονιστικώς. Δεν θέλουμε και πολλά για να πιστέψουμε ότι αν υπάρχει υποκείμενο νόσημα το μέλλον προδιαγράφεται μαύρο. Αν μείνουμε στις ηλικίες, διαπιστώνουμε ότι οι 70άρηδες και οι 80άρηδες την έχουν ψιλοβάψει, ενώ στις πρότερες δεκαετίες το πράγμα συζητιέται. Δεν λείπει και το κατάμαυρο χιούμορ όταν αναφέρονται οι προκεχωρημένες ηλικίες: «Χαρά τα ασφαλιστικά ταμεία!». Με χαρά ή με λύπη, τελικά, θα πάμε όλοι να βελονιαστούμε διότι οι τζιριτζάτζουλες είναι εύκολες αλλά το μοιραίο πέφτει βαρύ. Στα καλά καθούμενα νεκρός;