Ανωνυμογράφοι

Η πρόθεση είναι πολύβαθιά· αγγίζει την ιδιωτική ιστορία του θιγέντος και καταγγέλλοντος και αναπαμόδεν έχει. Παλαιότερα ο ανωνυμογράφος είχε μεγάλη πέραση. Δεν μιλάμε μόνο γιατον έξαλλο πολίτη που έπιανε το κοντύλι και έκοβε ό,τι έβρισκε μπροστά του·αυτές οι επιστολές συνήθως πετιόντουσαν στον κάλαθο. Εννοούμε τον αρθογράφο πουυπογράφει φαρδιά πλατιά, δηλώνεται, αναλαμβάνει την ευθύνη των γραφομένων του, αλλάπολύ θα ήθελε να μιλήσει ανυπόγραφα και να πει τα όσα αδυνατεί να πει μεθ' υπογραφής.Ήδη στις καθημερινές εφημερίδες ισχύουν γνωστές στήλες με ψευδώνυμα, όπουδιανέμονται «αιχμές» οι οποίες όμως δεν μπορούν να ξεπεράσουν ένα όριο. Και όμωςτο όριο χαλάει την όλη υπόθεση. Στην αντίθεση περίπτωση θα είχαμε το γραφτόενός ανθρώπου που στάζει φαρμάκι, που το θυμικό του μοιάζει με χύτρα ταχύτητοςκαι μνησικακίας, όπου το μέσα τέλος πάντων φτάνει στο έξω και το δράμαξεπερνιέται διά της πυρακτώσεως. Αλλά ούτε κι αυτό αποτελεί λύση. Όποιος «ταλέει» δεν ξεθυμαίνει, δεν γιατρεύεται. Απλώς παίρνει ανάσα για να συνεχίσει. Μεφίμωτρο ή χωρίς φίμωτρο, με το γάντι ή διά γυμνής χειρός, ο δημόσιος λόγοςσυγκροτείται ψηφίδα ψηφίδα σαν πεδίο ρητορικών εγκλημάτων όπου η αρπακτικότητατης κοινής συνείδησης βρίσκει τη λεία της.