Να πούμε ευθύς εξαρχής ότι όσοι περιμένουν τρελή κωμωδία, φαρσικές καταστάσεις και μια εξωφρενική γκάμα από εύπλαστες γκριμάτσες σαν αυτές που αποτελούσαν κάποτε το σήμα κατατεθέν της ντελιριακής δράσης του Τζιμ Κάρεϊ στην οθόνη, θα απογοητευτούν.

 

Όσοι πάλι περιμένουν τη γλυκιά, τρυφερή παραισθητική υφή που χαρακτήριζε την προηγούμενη συνεργασία του σπουδαίου ηθοποιού / κωμικού / καλλιτέχνη με τον σκηνοθέτη Μισέλ Γκοντρί, δεκατέσσερα χρόνια πριν, στην «Αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού» (ταινία που έχει αγαπηθεί όσο λίγες), κι αυτοί ενδεχομένως να μη βρουν το αναμενόμενο σ' αυτή τη νέα «κωμική» (τεχνικά μόνο και κατ' επίφαση) σειρά με πρωταγωνιστή έναν διάσημο παρουσιαστή παιδικής εκπομπής με μαριονέτες που όχι μόνο μοιάζει να κουβαλάει όλο το υπαρξιακό βάρος του σύμπαντος, αλλά θέλει και να το μεταδώσει στο παιδάκια που παρακολουθούν απ' το σπίτι.


Ο Τζιμ Κάρεϊ είναι ο Τζεφ Πιτσιρίλο, γνωστός στο τηλεοπτικό κοινό ως Mr. Pickles. Ο χαρακτήρας είναι εν μέρει βασισμένος στον (εκλιπόντα από το 2003) Φρεντ Ρότζερς, πασίγνωστο (στις ΗΠΑ) και πολύ αγαπητό παρουσιαστή της παιδικής εκπομπής «Η γειτονιά του κυρίου Ρότζερς» που γαλούχησε γενιές και γενιές Αμερικανών με τον καλοσυνάτο συντηρητισμό του και τη συναισθηματική πλοήγηση πολύ τρυφερών ηλικιών.

 

Ο Mr. Pickles όμως, όπως τον ενσαρκώνει ο Κάρεϊ (με αινιγματικό υπομειδίαμα και κόμμωση ψυχασθενούς) είναι κάτι άλλο, μια κατασκευή πιο περίεργη και συγχρόνως πιο βαθιά συναισθηματική. Όσο βαθύ είναι και το τραύμα που κουβαλά και αρνείται να το διαχειριστεί με ενήλικες μεθόδους.

 

Το φετινό ντοκιμαντέρ για το έργο του με τίτλο «Won't you be my neighbor?» (Θα γίνει ο γείτονάς μου;) αποδείχθηκε τεράστια επιτυχία ενώ ετοιμάζεται και μια βιογραφία μυθοπλασίας με πρωταγωνιστή τον Τομ Χανκς, προγραμματισμένη να βγει του χρόνου στις αίθουσες. Ο Mr. Pickles όμως, όπως τον ενσαρκώνει ο Κάρεϊ (με αινιγματικό υπομειδίαμα και κόμμωση ψυχασθενούς) είναι κάτι άλλο, μια κατασκευή πιο περίεργη και συγχρόνως πιο βαθιά συναισθηματική. Όσο βαθύ είναι και το τραύμα που κουβαλά και αρνείται να το διαχειριστεί με ενήλικες μεθόδους.


Χωρισμένος από τη γυναίκα του, στην οποία διακαώς επιθυμεί να επιστρέψει, ζει, όπως κι εκείνη με τη μεγάλη και ανεπούλωτη πληγή της απώλειας του ενός από τα δίδυμα παιδιά τους σε ένα φριχτό αυτοκινητιστικό ατύχημα, ενώ το παιδί που επέζησε τον αντιμετωπίζει ως καρικατούρα.

 

Συγχρόνως, ο πατέρας του (τον υποδύεται ο πάντα έξοχος και επιβλητικός Φρανκ Λανγκέλα), που είναι και ο παραγωγός της τηλεοπτικής εκπομπής του, τον πιέζει να διαχωρίσει πλήρως το προσωπικό του δράμα από τη δημόσια περσόνα του και φρικάρει εντελώς όταν ο Τζεφ του ανακοινώνει την απόφασή του να κάνει θέμα στην εκπομπή του τον θάνατο και μάλιστα την απώλεια ενός μικρού παιδιού.

 

«Τα παιδιά ξέρουν ότι ο ουρανός είναι γαλάζιος. Αυτό που δεν ξέρουν είναι τι πρέπει να κάνουν όταν τους πέφτει στο κεφάλι», είναι το παιδαγωγικό επιχείρημα του Τζεφ για να στηρίξει την ιδέα του.

 

 

Kidding (2018)


Είναι πασιφανές (σε όλους εκτός από τον ίδιο) ότι ο Τζεφ έχει ρετάρει και δεν μπορεί να διαχειριστεί ο ίδιος ακριβώς την πληγή εντός του, πόσο μάλλον να τη μεταδώσει με τον αρμόζοντα τρόπο στο προεφηβικό κοινό του, παρότι προσπαθεί να διατηρήσει και στην προσωπική του ζωή τη θετική, καλότροπη και ευγενή προδιάθεση του χαρακτήρα που υποδύεται στην οθόνη.

 

Ακόμα και όταν επιχειρεί κάποιο πιο ενήλικο καλαμπούρι, η εκφορά είναι χαμηλόφωνη και γεμάτη από μια σκυθρωπή συγκατάβαση. «Έχει μια μαύρη τρύπα μέσα της και προσπαθεί να τη γεμίσει με κόκκινο κρασί και πέη», λέει στον πατέρα του αφού έχει μάθει ότι η πρώην σύζυγος του διατηρεί κάποια σχέση. Η λύση που βρίσκει για να την ξανακερδίσει είναι επίσης κωμικοτραγική: αποφασίζει να νοικιάσει διαμέρισμα με θέα το δικό της.


Δύσκολο να εντοπίσει κανείς (ειδικά μόνο από τα δύο πρώτα επεισόδια που είδα εγώ) πού ακριβώς θα κάτσει η μπίλια όσον αφορά στον τόνο και την ατμόσφαιρα της σειράς που κινείται μεταξύ δραματικής «μετα-κωμωδίας» και παραβολής μαγικού ρεαλισμού (σ' αυτό συμβάλλουν και τα παραμυθένια σκηνικά της εκπομπής του Mr. Pickles με τις διάφορες κούκλες που παίζουν γιουκαλίλι, όπως κι ο ίδιος).

 

Σίγουρα πάντως είναι πάντα σαγηνευτικό (εντάξει, δεν είμαι εντελώς αντικειμενικός) να παρακολουθεί κανείς άλλη μία συντριπτική ερμηνεία του Τζιμ Κάρεϊ καθώς ακροβατεί επιδέξια ανάμεσα στον κωμικό οίστρο και την αγχώδη ενσυναίσθηση των πάντων.

 

 «... Από κάποια οπτική γωνία, ο Mr.Pickles είναι ο Πινόκιο που ονειρεύεται να γίνει αληθινό αγόρι. Από κάποια άλλη, είναι ο Πίτερ Παν που σέρνεται κλαίγοντας στην εφηβεία».
«... Από κάποια οπτική γωνία, ο Mr.Pickles είναι ο Πινόκιο που ονειρεύεται να γίνει αληθινό αγόρι. Από κάποια άλλη, είναι ο Πίτερ Παν που σέρνεται κλαίγοντας στην εφηβεία».

 

Έξοχα το θέτει νομίζω ο Troy Patterson στην κατάληξη της κριτικής του για τη σειρά στο New Yorker: «... Από κάποια οπτική γωνία, ο Mr. Pickles είναι ο Πινόκιο που ονειρεύεται να γίνει αληθινό αγόρι. Από κάποια άλλη, είναι ο Πίτερ Παν που σέρνεται κλαίγοντας στην εφηβεία.

 

Όπως ο πρωταγωνιστής του Truman Show, αφυπνίζεται και συνειδητοποιεί ότι είναι ένας ψυχαγωγός που γαλουχήθηκε από μια εταιρεία παραγωγής και αναζητά πλέον τις πιθανές εξόδους διαφυγής από τον θόλο. Παγιδευμένος σ' έναν ρόλο, είναι πια ένα κλάσμα του εαυτού του.

 

Αφουγκραστείτε εκείνες τις στιγμές που η απαλότητα της παιδευτικής φωνής του σκιάζεται από έναν χλωμό ψίθυρο, σα να μιλάει από μια απόκοσμη απόσταση, αποκλεισμένος σε μια χώρα της φαντασίας».