Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Ματθαίος Γιωσαφάτ: «Ο γάμος είναι μία από τις σημαντικότερες αιτίες της χρόνιας κατάθλιψης»

Ο κορυφαίος Έλληνας ψυχίατρος-ψυχαναλυτής και συνιδρυτής της Ελληνικής Εταιρείας Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας σε μια σπάνια συνέντευξη.
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LifO

Γεννήθηκα στην Κατερίνη Πιερίας. Έζησα σε πολλές πόλεις ως άλλος Οδυσσέας. Μεταξύ αυτών στη Λάρισα, στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα, στη Βιέννη, στο Παρίσι και στο Λονδίνο. Τα πρώτα χρόνια της ζωής μου ήταν την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και αργότερα του Εμφυλίου. Εθνικόφρονες και αριστεροί. Έλληνες εναντίον Ελλήνων. Κάθε βράδυ άκουγες πυροβολισμούς. Τα πρωινά πήγαινες στο σχολείο περνώντας ανάμεσα από πτώματα αφημένα στους δρόμους. Σκληρή εποχή. Πείνα, κακουχίες, στερήσεις και αγριότητες.


•  Ο πατέρας μου ήταν βιοτέχνης – τότε ονομαζόταν λευκοσιδηρουργός. Η μητέρα μου ήταν νοικοκυρά, αφού είχε να αναθρέψει έξι παιδιά. Ένας αδερφός μου πέθανε νωρίς από λευχαιμία κι εγώ είμαι ο μεγαλύτερος από τα υπόλοιπα πέντε. Οι γονείς μου ήταν καλοί, φιλήσυχοι και έντιμοι άνθρωποι. Αγαπιόντουσαν πολύ μεταξύ τους. Ποτέ δεν θυμάμαι να μας έδειραν. Ο πατέρας μου ήταν ψυχαναγκαστικός, σοβαρός, εργασιομανής και αγράμματος. Η μητέρα μου ήταν χαρούμενη, της άρεσε πολύ το τραγούδι και ήταν η μορφωμένη της οικογένειας, έχοντας φτάσει ως τη Β' Δημοτικού. Δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ για την εκπαίδευσή μου. Μετά από πολλά χρόνια, όταν βρέθηκα να δίνω μια ομιλία στην Κατερίνη, και η μητέρα μου καθόταν στην πρώτη θέση, υπερηφανευόταν για μένα και έλεγε στους άλλους ότι αυτή με έσπρωχνε προς τα γράμματα. Φυσικά, δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Αλλά είμαι πολύ περήφανος γι' αυτούς.

 

• Ως παιδί είχα μια έμφυτη περιέργεια για τον κόσμο. Ήμουν ανήσυχο πνεύμα και διερευνούσα διαρκώς τι γινόταν είτε στον συναισθηματικό μου κόσμο είτε στο περιβάλλον γύρω μου. Στράφηκα με πάθος στη μελέτη βιβλίων κι ευτυχώς είχα έναν φίλο βιβλιοπώλη που του χρωστώ πολλά. Ήμουν άριστος μαθητής. Έγραφα πολύ καλές εκθέσεις, τις οποίες διάβαζαν στην τάξη και τις έδιναν στα σχολεία της Μακεδονίας.


• Τα πρώτα μου διαβάσματα τα θυμάμαι στο βουνό, επειδή ο πατέρας μου ήταν στον ΕΛΑΣ. Μάλιστα, τότε ήταν μία από τις φορές που έφτασα πολύ κοντά στον θάνατο. Είχαν έρθει οι Γερμανοί για τον πατέρα μου και τον χτυπούσαν με τον υποκόπανο. Ήμουν μικρό παιδάκι, μπήκα στη μέση, έχοντας άγνοια κινδύνου, και δάγκωσα το χέρι του ενός Γερμανού. Μου δίνει μια με την μπότα του και με πετάει κάτω, σηκώνει το όπλο και με στήνει στον τοίχο για να με σκοτώσει. Ευτυχώς, μετά τις κραυγές της γιαγιάς μου, η οποία μπήκε μπροστά μου, αλλά και με τη μεσολάβηση ενός άλλου Γερμανού, τη γλίτωσα.

 

Τα προβλήματα της «αγίας ελληνικής οικογένειας» ξεκινούν από την υποβάθμιση της γυναίκας. Παλιότερα οι άνδρες την έδερναν, την υποτιμούσαν ή την απατούσαν. Ήταν υποτακτική και δεν είχε ανεξαρτησία. Έτσι, η μητέρα γινόταν προβληματική. Γι' αυτό βλέπουμε πολλούς νέους, ακόμα και σε μεγάλη ηλικία, να μένουν με τη μητέρα τους.


• Μικρός άρχισα να γράφω ποιήματα αλλά και δοκίμια, τα οποία δημοσιεύονταν κάθε εβδομάδα σε μια τοπική εφημερίδα της Κατερίνης. Έγραφα με ψευδώνυμο και πιθανολογούσαν πως είμαι ο Βενέζης ή ο Μυριβήλης. Είχα γράψει και ένα που το είχα ονομάσει «Δον Κιχώτες», το οποίο έλεγε: «Και μένουμε έτσι μέχρι τελευταίας μας πνοής, στη μοιραία αυταπάτη μας δοσμένοι, οι τραγικοί και άδοξοι ηττημένοι, οι γελοίοι Δον Κιχώτες της Ζωής».


• Δεν έπαψα να διαβάζω λογοτεχνία, ως συναισθηματική ανάγκη αλλά και ως απόλαυση. Ήθελα να γίνω συγγραφέας, αλλά αυτό δεν σου απέφερε χρήματα. Σκέφτηκα, λοιπόν, να γίνω φιλόλογος και άρχισα να προετοιμάζομαι για τις εξετάσεις. Έπειτα, μετά από μια συζήτηση με έναν φίλο μου, συνειδητοποίησα ότι το να γίνεις φιλόλογος απαιτούσε πολλές μετακινήσεις και αυτό δεν μου άρεσε. Έτσι, ακολούθησα τη δεύτερη επιλογή μου, την ιατρική. Επειδή ως δύσπιστος και αμφισβητίας εγκατέλειπα τη θεωρία αν δεν έδινε ορθολογικές απαντήσεις, επικεντρώθηκα στην ψυχανάλυση. Προφανώς και δεν είναι θρησκεία, αλλά είναι η επιστήμη που εξηγεί τα κίνητρα της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Σου δίνει ένα πολύτιμο πλήθος γνώσεων, με τη βοήθεια των οποίων συνειδητοποιείς επαρκώς τις αιτίες για τον ασυνείδητο εσωτερικό κόσμο του παιδιού και του ανθρώπου. Μια καταβύθιση στην ανθρώπινη περιπέτεια και στο πεπρωμένο του ανθρώπου.

 

• Αποφοίτησα από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1963 και απέκτησα την ειδικότητα του Νευρολόγου-Ψυχιάτρου το 1967. Αργότερα, πήγα για περαιτέρω σπουδές στον Λονδίνο, όπου και παρέμεινα δεκαπέντε χρόνια. Εκεί, κατόπιν εξετάσεων, έλαβα διάφορα διπλώματα στην Ψυχιατρική και Παιδοψυχιατρική. Όταν επέστρεψα, έγινα διευθυντής του Παιδοψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής και ίδρυσα μαζί με άλλους την Ελληνική Εταιρεία Ψυχαναλυτικής Ψυχοθεραπείας, που εκπαιδεύει στην ατομική ψυχαναλυτική θεραπεία, και την Ελληνική Εταιρεία Ομαδικής Ανάλυσης και Οικογενειακής Θεραπείας.


• Οι παιδικές εμπειρίες είναι αυτές που διαμορφώνουν το σενάριο της ζωής μας. Κυρίως, ο πρώτος χρόνος και έπειτα τα επόμενα τέσσερα ή πέντε έτη. Ο βασικός χαρακτήρας, ο τρόπος που αγαπάμε, οι ανάγκες, οι ερωτικές επιθυμίες, διαμορφώνονται στα πέντε μας χρόνια.


• Κρίση ήταν αυτή που ζήσαμε τη δεκαετία του '40, όχι όπως την εννοούμε σήμερα. Είναι αστεία η σύγκριση. Τότε δεν μπορούσες να καλύψεις ούτε καν τις πρωταρχικές ανάγκες. Αντιθέτως, τα τελευταία δέκα χρόνια δεν πείνασε κανείς. Ούτε αυτοκτόνησε κανένας λόγω χρεών. Αυτά είναι παραμύθια. Δεν λέω ότι είναι καλό να είσαι φτωχός. Αλλά η ευτυχία δεν εξαρτάται από τα χρήματα. Σύμφωνα με τις στατιστικές έρευνες, ο αριθμός των αυτοκτονιών παρέμεινε στα ίδια επίπεδα. Ωστόσο, αυτό χρησιμοποιήθηκε ως πολιτικό επιχείρημα από τα κόμματα. Η αυτοκτονία είναι ψυχικό πρόβλημα. Οι πιο πολλές, μάλιστα, παρατηρούνται στη Σουηδία, μια κατεξοχήν πλούσια χώρα. Ακολουθούν η Δανία, η Γερμανία, η Ουγγαρία, ενώ η χώρα μας βρίσκεται στην τελευταία θέση. Δεν σας κρύβω ότι έχουν περάσει από το ντιβάνι μου πάρα πολλοί οικονομικά εύρωστοι άνθρωποι, οι οποίοι έπασχαν από βαριά κατάθλιψη. Όμως, κουβαλούσαν θέματα από την παιδική τους ηλικία.

 

Φοβάμαι το αιφνίδιο, το απρόβλεπτο και το αναπάντεχο. Πριν από λίγες μέρες έπαθα πνευμονία και γνώρισα επακριβώς τι σημαίνει η ασθένεια του σώματος, η αρρώστια. Φοβάμαι, όταν, ξαφνικά, όλα μπορεί να τελειώσουν και τίποτα δεν θα έχει σημασία. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LifO
Φοβάμαι το αιφνίδιο, το απρόβλεπτο και το αναπάντεχο. Πριν από λίγες μέρες έπαθα πνευμονία και γνώρισα επακριβώς τι σημαίνει η ασθένεια του σώματος, η αρρώστια. Φοβάμαι, όταν, ξαφνικά, όλα μπορεί να τελειώσουν και τίποτα δεν θα έχει σημασία. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LifO


• Αυτό που με ενοχλεί στα χαρακτηριστικά του Νεοέλληνα είναι η έλλειψη πολιτισμού, ο φθόνος, η επιθετικότητα και η αγένεια. Οι μισοί βρίζουν τους άλλους μισούς ως «γερμανοτσολιάδες», «προδότες» ή «ξεπουλημένους». Πάντα είχαμε διχόνοια. Είμαστε λίγο παρανοϊκός λαός, όχι με την έννοια της τρέλας, αλλά με εκείνη της καχυποψίας. Παραδείγματος χάριν, η οδηγική συμπεριφορά μας είναι ενδεικτική των διαθέσεών μας. Ένα νταηλίκι ακατανόητο. Πιστεύω ότι υπάρχουν θαυμάσιοι Έλληνες, αλλά και πολλά καθίκια.


• Ευτυχώς, η ψυχανάλυση και η ψυχιατρική δεν είναι ταμπού πλέον. Κάποτε, ναι, ήταν, αλλά σήμερα χιλιάδες άνθρωποι επιλέγουν την ψυχανάλυση. Οι Έλληνες είναι ένα έθνος αμόρφωτων μιας χώρας παραδοσιακής και υπανάπτυκτης. Το σχολείο είναι απαίσιο. Ο τρόπος διδασκαλίας είναι εντελώς ακατάλληλος. Η Ιστορία που μαθαίνουμε είναι ένα συνονθύλευμα από μύθους. Και δεν έχουμε φροντίσει ώστε να εισαχθούν τα «μαθήματα ζωής» στη σχολική εκπαίδευση. Μεγαλώνουν τα παιδιά έχοντας την αντίληψη ότι το σεξ είναι βρόμικο και κάτι κακό. Ότι ο μόνος τρόπος επιτυχίας είναι να παντρευτείς, καθώς και ότι σε διαφορετική περίπτωση είσαι μια πόρνη.


• Μια φορά, μεσημέρι ήταν, είχα ακούσει τη μητέρα μου να κάνει έρωτα με τον πατέρα μου. Φώναζε, δεν μπορούσα όμως να αντιληφθώ τι είχε συμβεί. Η μητέρα μου αργότερα βγήκε από το δωμάτιο με απίστευτη ευδιαθεσία. Κι εγώ την πέρασα για πόρνη. Δεν της μιλούσα για τρεις μήνες. Όταν το συζήτησα με τους συμμαθητές μου, μου είπαν ότι κι εκείνοι τα ίδια άκουγαν. Έτσι, τότε, τις θεωρήσαμε όλες πόρνες. Άλλες εποχές, χωρίς Διαδίκτυο ή τηλεόραση. Γι' αυτό είναι πολύ σημαντικό το μάθημα της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία.

 

• Σήμερα, οι περισσότεροι νέοι που με επισκέπτονται έχουν απορίες για τις σχέσεις τους και το σεξ. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν ενισχύσει τον πανσεξουαλισμό. Στη νεωτερική περίοδο, οι γυναίκες δεν δίνουν στα παιδιά την απόλυτη αγάπη που χρειάζονται γιατί εργάζονται κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μένουν με ένα κενό, το οποίο σπεύδουν να το γεμίσουν με σεξ, συνήθως τα κορίτσια, και με επιθετικότητα, συνήθως οι άνδρες, π.χ. στο γήπεδο.

 

• Το σεξ είναι βασικό κομμάτι της ζωής. Τα στάδια της ψυχοσεξουαλικής ανάπτυξης ενός παιδιού χωρίζονται στον πρώτο χρόνο της ζωής του, τη στοματική φάση, στον δεύτερο χρόνο της ζωής του, την πρωκτική φάση, στον τρίτο χρόνο της ζωής του, τη φαλλική φάση, και τέλος στο διάστημα από τον τρίτο ως τον έκτο χρόνο της ζωής του, που ονομάζουμε οιδιποδειακή ή γενετησιακή φάση. Άρα, όταν δεν μπορείς να αλλάξεις την κληρονομικότητα, χρειάζεται να δίνεται η απαραίτητη προσοχή στην ανατροφή ενός παιδιού.

 

Τον πρώτο χρόνο της ζωής του ένα μωρό πρέπει να λαμβάνει τα πάντα, όλα όσα επιθυμεί. Διαφορετικά, μένουν πληγές ανοιχτές και η δημιουργία του εαυτού εξαρτάται πλήρως από τη σχέση με τη μητέρα. Έχει βρεθεί ότι αν η μητέρα είναι καταθλιπτική, αυτό επιδρά σε αντίστοιχα κομμάτια του πρώιμου εγκεφάλου του εμβρύου και μετέπειτα του βρέφους. Το άγχος, επίσης, ξεκινά από την εμβρυϊκή ζωή και εξαρτάται από την ψυχική ζωή της μητέρας.


• Τα προβλήματα της «αγίας ελληνικής οικογένειας» ξεκινούν από την υποβάθμιση της γυναίκας. Παλιότερα οι άνδρες την έδερναν, την υποτιμούσαν ή την απατούσαν. Ήταν υποτακτική και δεν είχε ανεξαρτησία. Έτσι, η μητέρα γινόταν προβληματική. Γι' αυτό βλέπουμε πολλούς νέους, ακόμα και σε μεγάλη ηλικία, να μένουν με τη μητέρα τους. Είναι ο προστάτης-γιος. Ο γάμος είναι μία από τις σημαντικότερες αιτίες της χρόνιας κατάθλιψης. Το 80% των ζευγαριών στην Ελλάδα δεν τα πάνε καλά, το 50% χωρίζουν, το 30% δεν χωρίζουν για κοινωνικο-οικονομικούς λόγους, το 20% είναι σε σχετικά καλό επίπεδο και μόνο το 5%-10% είναι πραγματικά ευτυχισμένοι. Επομένως, η πλειονότητα των σχέσεων είναι ψεύτικες και βολεμένες. Δεν βρήκαν ποτέ το ιδανικό.

 

Αυτό που με τρομάζει είναι η ανυπαρξία. Αλλά, μεγαλώνοντας, μαθαίνεις να συμβιβάζεσαι με το φυσικό τέλος. Δεν πιστεύω στον Θεό, αλλά είμαι θρησκευτικός άνθρωπος, με την έννοια ότι συνεχώς αναζητώ την προέλευση του κόσμου, όπως και απαντήσεις στα υπαρξιακά ερωτήματα του ανθρώπου. Ζούμε, πλέον, στην εποχή των παράλληλων συμπάντων. Άρα, πώς μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχει Θεός με τόσες θρησκείες; Μακάρι να υπήρχε!


• Κατά τον δεύτερο χρόνο της ζωής μας όλοι περνάμε μια ομοφυλοφιλική φάση. Επίσης, κάποια ομοφυλοφιλικά στοιχεία τα έχουμε όλοι μέσα μας λόγω ορμονών από τα δύο φύλα, αλλά και επειδή αγαπούσαμε εξίσου τη μητέρα και τον πατέρα μας. Σταδιακά, τα φυσιολογικά ομοφυλοφιλικά αισθήματα τα απωθούμε και ξαναζωντανεύουν στην ηλικία των 12-14 ετών. Τότε σχεδόν όλα τα παιδιά είναι για μια περίοδο ομοφυλοφιλικά. Και στον στρατό αναπτύσσονται αντίστοιχα αισθήματα. Αν εμάς τους δυο μάς αφήσουν σε ένα νησί μόνους μας, είναι σίγουρο ότι θα ξυπνήσει το σεξουαλικό μας ένστικτο, το οποίο θα θέλει εκτόνωση. Υπάρχει και ομοφυλοφιλία που μπορεί να είναι εν μέρει γονιδιακή και, φυσικά, υπάρχουν κι άλλες μορφές, που μπορεί να δημιουργηθούν μέσα στην οικογένεια.


• Ο κεραυνοβόλος έρωτας κρατά από έναν μήνα ως ένα έτος. Όταν ακούτε άτομα να λένε στην αρχή της γνωριμίας τους με ένα άλλο πρόσωπο ότι «βρήκαν το άλλο τους μισό» καθώς και ότι «είσαι αυτό που περίμενα», να φεύγετε μακριά. Ο έρωτας είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να μας συμβεί. Μας δίνει χαρά, ευτυχία, ενθουσιασμό και όρεξη για ζωή. Υπάρχουν δύο είδη έρωτα: οι ενήλικοι ή ώριμοι έρωτες, που σχετίζονται με την αγάπη, και οι παλινδρομικοί έρωτες, που καλύπτουν ναρκισσιστικές ανάγκες. Αυτοί είναι συχνά εντονότατοι, αισθανόμαστε απελπισία, νιώθουμε κτητικότητα απέναντι στον άλλον και πολλές φορές διακρινόμαστε για την επιθετικότητά μας. Όλα αυτά προκαλούνται από την αναπόφευκτη ματαίωση των παιδικών επιθυμιών σε μια ενήλικη σχέση. Δεν είναι τυχαίο ότι παθαίνουμε εμμονή. Αναρωτιούνται: «με σκέφτεται;», «θα με πάρει τηλέφωνο;», «με θέλει;». Σκέφτονται, δηλαδή, το αντικείμενο του έρωτά τους ως μια ψυχαναγκαστική εμμονή.


• Για παράδειγμα, το κύριο στοιχείο ενός ρομαντικού έρωτα είναι η εξιδανίκευση. Η αγάπη που προσφέρουμε αγγίζει το τέλειο. Δεν χρειάζεται να κάνουμε σεξ με τον άλλον. Όταν επέλθει η οικειότητα, ψυχική και σωματική, βρισκόμαστε στην αρχή του τέλους. Όλα γκρεμίζονται και βλέπουμε τον άλλον όπως είναι και εκεί έρχεται η απογοήτευση. Υπάρχει, βέβαια, και ο ομοιωματικός έρωτας, όταν βρίσκουμε κάποιον ή κάποια σαν εμάς, που είναι η καλύτερη μορφή και μπορεί να κρατήσει για μια ζωή. Όμως, ο τέλειος έρωτας δεν υπάρχει. Προβάλλουμε συνήθως τις δικές μας ανάγκες μέσα από την υποτιθέμενη αγάπη του άλλου.


• Αγάπη είναι να μην περιμένεις να πάρεις αλλά να θες να δώσεις, όπως συμβαίνει με τη σωστή μητέρα που δίνει τα πάντα στο παιδί, χωρίς αντάλλαγμα. Αγάπη, φυσικά, σημαίνει νοιάζομαι για κάποιον πέρα από τον ίδιο μου τον εαυτό. Σημαίνει αφοσίωση, ενδιαφέρον, δημιουργείς έναν δεσμό, είτε φιλικό είτε συντροφικό. Στην αγάπη, όταν εναρμονίζεις το σεξ με τις συναισθηματικές ανάγκες μπορείς να βρεις μια μόνιμη ευτυχία, γιατί θα έχεις καταφέρει να έχεις κάποιον που υπάρχει για σένα.

 

Η ζωή μας είναι δύο ειδών: η συνειδητή και η ασυνείδητη. Είναι σύντομη, μία και μοναδική. Ευτυχία δεν υπάρχει, παρά μόνο στιγμές ευδαιμονίας. Καλό, λοιπόν, θα ήταν οι άνθρωποι να στρέφονται στις πραγματικές αιτίες της δυστυχίας τους. Είναι πρώτιστο να ξέρουμε τι συμβαίνει μέσα μας. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LifO
Η ζωή μας είναι δύο ειδών: η συνειδητή και η ασυνείδητη. Είναι σύντομη, μία και μοναδική. Ευτυχία δεν υπάρχει, παρά μόνο στιγμές ευδαιμονίας. Καλό, λοιπόν, θα ήταν οι άνθρωποι να στρέφονται στις πραγματικές αιτίες της δυστυχίας τους. Είναι πρώτιστο να ξέρουμε τι συμβαίνει μέσα μας. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LifO


• Ο θάνατος με απασχολεί από την ημέρα που γεννήθηκα. Αυτό που με τρομάζει είναι η ανυπαρξία. Αλλά, μεγαλώνοντας, μαθαίνεις να συμβιβάζεσαι με το φυσικό τέλος. Δεν πιστεύω στον Θεό, αλλά είμαι θρησκευτικός άνθρωπος, με την έννοια ότι συνεχώς αναζητώ την προέλευση του κόσμου, όπως και απαντήσεις στα υπαρξιακά ερωτήματα του ανθρώπου. Ζούμε, πλέον, στην εποχή των παράλληλων συμπάντων. Άρα, πώς μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχει Θεός με τόσες θρησκείες; Μακάρι να υπήρχε!


• Φοβάμαι το αιφνίδιο, το απρόβλεπτο και το αναπάντεχο. Πριν από λίγες μέρες έπαθα πνευμονία και γνώρισα επακριβώς τι σημαίνει η ασθένεια του σώματος, η αρρώστια. Φοβάμαι, όταν, ξαφνικά, όλα μπορεί να τελειώσουν και τίποτα δεν θα έχει σημασία. Όταν γερνάς, αντιλαμβάνεσαι πόσο γρήγορα περνά ο χρόνος. Μέσα μου, όμως, αισθάνομαι ακόμη είκοσι πέντε ετών. Αντιμετωπίζω ακόμα τη ζωή, το φαγητό και τη δημιουργία με τον ίδιο τρόπο, όπως τότε που ήμουν νέος. Μόνο οι κοινωνικές συνθήκες και το σώμα μας αλλάζουν.


• Η γυναίκα μου Αθηνά είναι η μακρόχρονη σύντροφός μου στις περιπέτειες του γάμου μας. Είμαστε εξήντα χρόνια μαζί κι έχουμε ζήσει στιγμές αγάπης, τρυφερότητας, πάθους, αλλά και θυμού, απογοήτευσης, μίσους. Υπάρχουν μέρες που δεν μπορώ να είμαι μαζί της και θέλω να χωρίσουμε, αλλά και άλλες τόσες που δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτήν. Έχουμε αποκτήσει μια κόρη, η οποία με βοήθησε πολύ σημαντικά στην εκπαίδευση μου ως πατέρα, και έναν υπέροχο εγγονό.


• Η ζωή μας είναι δύο ειδών: η συνειδητή και η ασυνείδητη. Είναι σύντομη, μία και μοναδική. Ευτυχία δεν υπάρχει, παρά μόνο στιγμές ευδαιμονίας. Καλό, λοιπόν, θα ήταν οι άνθρωποι να στρέφονται στις πραγματικές αιτίες της δυστυχίας τους. Είναι πρώτιστο να ξέρουμε τι συμβαίνει μέσα μας. Να έχουμε το γνώθι σαυτόν αλλά και να ακολουθούμε το γνωμικό που λέει «βίος μη γνωτός, ου βιωτός», δηλαδή είναι σαν να μη ζεις αν δεν καταλαβαίνεις τον εαυτό σου και τον κόσμο γύρω σου. Γι' αυτό και η ζωή με έχει διδάξει ότι αν δεν αγαπήσεις τον ίδιο σου τον εαυτό, δεν πρόκειται ποτέ να αγαπήσεις τους άλλους γύρω σου.

 

Το τελευταίο βιβλίο του Ματθαίου Γιωσαφάτ «Να παντρευτεί κανείς ή να μην παντρευτεί» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός.

 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.

Δημοσιογράφος. Σπούδασε στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας του Πάντειου Πανεπιστήμιου ([email protected])

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ο γιος που ξανοίγεται με ρίσκο, η κόρη που ενηλικιώνεται βίαια
Η κρίση αλλάζει δυναμικά τη σχέση γιου-πατέρα, την αξία της κληρονομιάς, τη θέση της κόρης. Δύο βιβλία για όσους το ψάχνουν.
Τα νέα σύνορα του σεξ: ρευστότητα φύλου, εθισμοί, φοβίες, απελευθέρωση
Μια διεισδυτική συζήτηση με τον ειδικευμένο στη σεξολογία κλινικό ψυχίατρο Γιώργο Φλούδα για τις σεξουαλικές εξαρτήσεις, το ChemSex, την ταυτότητα φύλου και όλα τα φλέγοντα ζητήματα της σύγχρονης σεξουαλικότητας
Ο έρωτας, η ψυχή και η κούραση τού να είσαι ο εαυτός σου
Μέσα από την αποκαλυπτική ερμηνεία ενός ζωγραφικού έργου της εποχής του Μανιερισμού η Ισπανίδα ψυχίατρος και ψυχαναλύτρια Κάρμεν Γκαγιάνο μιλάει στο LiFO.gr για την επιθυμία, τον «ναρκινισμό» και την κούραση του να είσαι ο εαυτός σου
Μάκης Θεοφυλακτόπουλος: «Βλέπω νέα παιδιά, χαρά Θεού- η ελπίδα, το καλό κομμάτι της κοινωνίας»
O σπουδαίος Έλληνας ζωγράφος Μάκης Θεοφυλακτόπουλος αφηγείται τη ζωή του στη LIFO

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η βραβευμένη αρχαιολόγος Ντόρα Βασιλικού αφηγείται τη ζωή της στη LiFO
Η αρχαιολόγος που έχει ασχοληθεί ενδελεχώς με τη ζωή και την τέχνη των Μυκηναίων μιλά για τη μελέτη του ανθρώπινου παρελθόντος και τις αναγωγές στη σύγχρονη εποχή.
Κώστας Κουτσολέλος: «Tι είχαμε, τι χάσαμε!»
Ηθοποιός και σκηνοθέτης. Γεννήθηκε και ζει στην Καλλιθέα. Σε μια σαρωτική ανακεφαλαίωση όσων έζησε και ζήσαμε, μιλά για την άθλια εργασιακή κατάσταση στον χώρο του θεάτρου, την ψεύτικη ομοθυμία των καλλιτεχνών, τις νέες απαγορεύσεις της πανδημίας και την πεζή, τρομακτική ζωή γύρω απ' το Ίντερνετ.
Κάποτε ο Μίλτος Μανέτας έπεσε από έναν γκρεμό στον Αμαζόνιο, αλλά τον έσωσε ένα δέντρο
Εικαστικός. Γεννήθηκε στην Αθήνα, ζει στην Μπογκοτά. Το Palazzo delle Esposizioni στη Ρώμη αποφάσισε μέσα σε δύο μέρες να οργανώσει τη νέα του έκθεση, με πορτρέτα του Ασάνζ.
Μιχάλης Νουρλόγλου: O καταξιωμένος σεφ αφηγείται την πολυτάραχη ζωή του
Μια δύσκολη εφηβεία, η απεξάρτηση από τα ναρκωτικά, η πορεία του στα εστιατόρια, η τηλεόραση
Άκης Πετρετζίκης: Ο πιο δημοφιλής σεφ της Ελλάδας αφηγείται τη ζωή του στη LiFO
Τα πρώτα βήματα, η τηλεόραση, η ελληνική κουζίνα, τα βιβλία, το website που συμβουλεύεται ένας στους τρεις Έλληνες για το φαγητό της ημέρας, τα μαγαζιά, η προσαρμογή της επιτυχίας σε συνθήκες καραντίνας και τα «Μελομακάρονα του Άκη» που μετρούν 2,7 εκατομμύρια page views.
Ο Περικλής Κοροβέσης (1941 - 2020) αφηγείται την ταραχώδη του ζωή
Ο ποιητής, λογοτέχνης, αρθρογράφος και κοινωνικός ακτιβιστής που απεβίωσε σήμερα είχε αυτοβιογραφηθεί στη LIFΟ, για την σειρά «Οι Αθηναίοι».
Μαρία Μαγκανάρη: «Είμαι πολύ περίεργη να δω πόσο διαφορετικοί θα είμαστε μετά»
Η σκηνοθέτις του εξαιρετικού «Θείου Βάνια» που παρουσιάστηκε στο Bios αφηγείται τη ζωή της στη LiFO.
Στέλιος Κόης, αρχιτέκτονας: «Η κατοικία, ειδικά τώρα, επανεκτιμάται ως το δοχείο της προσωπικής ζωής»
Ο ταλαντούχος αρχιτέκτονας αφηγείται τη ζωή του στη LiFO.
«Όμως άντεξα»: Η Μάγδα Φύσσα μιλά στη LIFO
Η μητέρα του δολοφονημένου από τη Χρυσή Αυγή, Παύλου Φύσσα, σύμβολο αξιοπρέπειας και αγώνα ενάντια στις σκοτεινές ορμές της Ελλάδας, μιλά για τη ζωή της και όσα τη σημάδεψαν σε μια σπάνια προσωπική συνέντευξη.
Όταν η Άλκη Ζέη αφηγήθηκε τη ζωή της στη LIFO
Συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Κυψέλη, ζούσε στους Αμπελόκηπους.
Τατιάνα Μπόλαρη: Οι μεγάλες στιγμές μιας μαχητικής φωτορεπόρτερ
Η φωτορεπόρτερ του πρακτορείου Eurokinissi Τατιάνα Μπόλαρη αφηγείται τη ζωή της στη LiFO.
Όταν ο Κώστας Βουτσάς είχε αφηγηθεί τη ζωή του στη LIFO
Ηθοποιός. Γεννήθηκε στον Βύρωνα, ζούσε στο  Κολωνάκι. Έχασε πρωταγωνιστικό ρόλο πλάι στην Τζέιν Φόντα, επειδή δεν ήξερε αγγλικά.
Μαρία Κίτσου: Η πoλυσυζητημένη ηθοποιός της χρονιάς αφηγείται τη ζωή της στη LiFO
Λαίδη Μακμπέθ στην παράσταση του Δημήτρη Λιγνάδη στο Εθνικό Θέατρο, Ελένη στις «Άγριες Μέλισσες» του ANT1: φέτος είναι, χωρίς αμφιβολία, η χρονιά της Μαρίας Κίτσου.
Άννα Λόντου: Η προγονή και κληρονόμος του Γιώργου Σεφέρη αφηγείται τη ζωή της στη LiFO
Η ζωή δίπλα στον Σεφέρη, η αυτοκτονία της Πηνελόπης Δέλτα, το σπίτι της οδού Άγρας και άλλες πτυχές μιας μυθιστορηματικής καθημερινότητας.
Η Όλια Λαζαρίδου αφηγείται τη ζωή της στη LIFO
Ηθοποιός, γεννήθηκε στο Κολωνάκι, ζει στα Εξάρχεια. Αγαπά τους γέρους και τα παιδιά γιατί είναι σε μια ηλικία που δεν διεκδικούν τίποτα.
32 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 12 Επόμενα
avatar Γράφων 30.1.2020 | 14:04
Είναι ωραίο να διαβάζεις πράγματα ειπωμένα από ανθρώπους μεγαλύτερους από εσένα. Μεγαλώνεις κι εσύ λίγο. Ταΐζεσαι.

Ευχαριστούμε.
avatar whirl 30.1.2020 | 14:12
η ευτυχία βρίσκεται πάντα απέναντι...
σ' άλλη του συνέντευξη τον θυμάμαι να λέει ότι σε κάθε περίπτωση
είναι καλύτερα να'σαι παντρεμένος.
Κορυφαίος. Προσωπικότητα διεθνούς ακτινοβολίας, μεγάλος επιστήμονας. Μακάρι όλοι να διάβαζαν τα βιβλία του. Στην Ελλαδα έχουμε μεγάλη ανάγκη από τέτοιους ανθρώπους.
avatar billSKP 30.1.2020 | 14:58
Επιστήμονας κόσμημα για την Ελλάδα.
avatar SilverS 30.1.2020 | 16:26
Απο τις πιο όμορφες συνεντεύξεις που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό... Δυστυχώς οι ιδέες του δύσκολα γίνονται αντιληπτές απο τον μέσο ανθρωπο. Ιδέες που ήδη "ζυμώνονται" απο τα τέλη του 19ου αιώνα. Αυτο δείχνει το επίπεδο της κοινωνίας μας και το τι να περιμένουμε απο αυτήν.
avatar alikh 30.1.2020 | 18:46
"Στη νεωτερική περίοδο, οι γυναίκες δεν δίνουν στα παιδιά την απόλυτη αγάπη που χρειάζονται γιατί εργάζονται κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μένουν με ένα κενό, το οποίο σπεύδουν να το γεμίσουν με σεξ, συνήθως τα κορίτσια, και με επιθετικότητα, συνήθως οι άνδρες, π.χ. στο γήπεδο."
Σοβαρά τώρα; Για όλα τα κακά του κόσμου φταίει η μητέρα επειδή δουλεύει; Κ Γενικά η μάνα να δώσει ανιδιοτελη αγαπη, η μανα εκείνο, η μάνα το αλλο. Πατέρες τα παιδιά δεν έχουν; Οι μανάδες εκτός από αυτή τους την ιδιότητα είναι και γυναίκες αλλά πάνω απ' όλα άνθρωποι. Δεν είμαστε πια στη δεκαετία του 50 για να αναπαράγουμε έτσι αβίαστα τέτοια σεξιστικά πρότυπα
avatar ΦΩΤΕΙΝΗ 30.1.2020 | 19:58
Σε άλλο σημείο λέει: "Τα προβλήματα της «αγίας ελληνικής οικογένειας» ξεκινούν από την υποβάθμιση της γυναίκας. Παλιότερα οι άνδρες την έδερναν, την υποτιμούσαν ή την απατούσαν. Ήταν υποτακτική και δεν είχε ανεξαρτησία.Έτσι, η μητέρα γινόταν προβληματική.".
Μα, αν ισχύει αυτό, τότε η γυναίκα πρέπει να δουλεύει, γιατί μόνο αν είναι οικονομικά ανεξάρτητη μπορεί να φύγει από έναν σύζυγό που την υποτιμά και να μην καταλήξει να γίνει μια προβληματική μητέρα.
avatar ann36 31.1.2020 | 09:19
Και απο ότι φαίνεται το πρόβλημά του δεν είναι ότι οι άνδρες δέρναν, υποτιμούσαν, απατούσαν αλλά ότι οι μητέρες γινόντουσαν προβληματικές και αυτό χάλαγε την "άγια οικογένεια".
Katerinaa Katerinaa 30.1.2020 | 21:24
Έλα ντε... και στην προηγούμενη ακριβώς παράγραφο έλεγε ότι η αιτία όλων των κακών στην οικογένεια είναι η υποτίμηση της γυναίκας και η μη ανεξαρτησία της. Τελικά είναι καλό να εργάζεται η μητέρα ή όχι; Φάσκει και αντιφάσκει εδώ.
avatar Γράφων 31.1.2020 | 10:58
Ω Κατεριναα,
σκοπός του Ματθαίου Γιωσαφάτ δεν είναι να λύσει τα προβλήματα του κόσμου όλου ή -πόσο δε μάλλον- να κάνει πολιτικές προτάσεις.

Η προσέγγιση είναι η ανάποδη. Βρίσκει την προβληματική κατάσταση και προτείνει, σύμφωνα με τα διδάγματα της επιστήμης του, για το από που πηγάζει το πρόβλημα.

Γενικά να φοβάσαι τους-όλα-τα-σφάζω-όλα-τα-μαχαιρώνω-φωτεινούς-παντογνώστες. Μάλλον άλλα κίνητρα πέραν της αλήθειας έχουν.
avatar Yassin 30.1.2020 | 22:16
Δυστυχώς, μέχρι να βρεθεί ο τρόπος να κυοφορούν και οι άντρες, η Μαμά θα είναι πάντα Μαμά. Το παιδί δεν είναι απλά ένα κομμάτι της, είναι ο εαυτός της αναγεννημένος.
avatar ΦΩΤΕΙΝΗ 30.1.2020 | 23:29
Yassin, μαμά κυοφορεί, γεννάει, και θηλάζει το παιδί. Όλο το υπόλοιπο μεγάλωμα του παιδιού, όπως και όλες τις δουλειές του σπιτιού, μια χαρά μπορεί να τα κάνει και ο μπαμπάς.
avatar Γράφων 31.1.2020 | 07:48
Φωτεινή, Φωτεινή

Τροφή για σκέψη
https://youtu.be/bwOne6dYZLg
avatar elfiii 30.1.2020 | 23:05
Αυτό ακριβώς ήταν το χθεσιμό θέμα στο Αγαπητή Α, μπα...
avatar Ramon Ramone 31.1.2020 | 00:34
Δείτε, αν φυσικά αντέξετε, μέχρι το 07:10. Εγώ δεν άντεξα παραπάνω.

https://www.youtube.com/watch?v=48lE97k8BUM

ΥΓ: και τα παιδιά πέφτουν στα ναρκωτικά επειδή οι γονείς καβγαδίζουν, όπως πληροφορήθηκα πρόσφατα σε μια συζήτηση για τις αμβλώσεις.

ΥΓ2: τροφή για σκέψη

http://www.ndimou.gr/doncat/2006/10/blog-post_18.html
avatar SKSK. 31.1.2020 | 13:12
Δεν μπορώ να καταλάβω πως έχουμε φτάσει έως εδώ. Έχουμε μπερδέψει την ισότητα στον σεβασμό δύο ανθρώπων με ένα είδος βιολογικής ισότητας. Είσαι γυναίκα είναι άντρας!!! Υπάρχει από την φύση μια βιολογική διαφορά πως γίνεται να απαιτείς να υπάρξει βιολογική ισότητα; Ένας γεννιέται ψιλός ένας κοντός δεν είναι θέμα σεξισμού. Επίσης δεν είναι όλα άσπρο ή μαύρο. Καλό είναι να κάνεις μια παύση όταν γίνεις μητέρα για κάποια χρόνια και αν δεν μπορείς γιαυτό υπάρχουν οι άδειες (νομίζω δικαιούστε περίπου έναν χρόνο). Θέλω να πω δεν χρειάζεται να στερηθείς την ανεξαρτησία σου.
avatar ΦΩΤΕΙΝΗ 31.1.2020 | 13:50
SKSK., στο θέμα των παιδιών η βιολογική διαφορά μεταξύ των δύο φύλων είναι ότι η μητέρα θα κυοφορήσει, γεννήσει, και θηλάσει το παιδί. Το ότι μόνο μητέρα πρέπει να μεγαλώσει το παιδί μέχρι αυτό να πάει φαντάρος δεν είναι ζήτημα βιολογίας αλλά κοινωνίας και μια χαρά μπορεί να αλλάξει' και ηδη έχει αρχίσει να αλλάζει.
avatar mouse 31.1.2020 | 14:43
Οι άδειες ενός έτους και κάτι μηνών υπάρχουν μόνο στο δημόσιο. Στον ιδιωτικό τομέα τυπικά δίνεται 1 εξάμηνο, ουσιαστικά οι γυναίκες τρέμουν να πάρουν άδεια γιατί φοβούνται μην αντιμετωπίσουν απόλυση. Για να μην μιλήσουμε για τη γυναίκα-νέα μητέρα-ελεύθερη επαγγελματία.
Θεωρητικά συμφωνώ με τον Γιωσαφάτ, αλλά ας τα πει και λίγο στο κράτος που διαχρονικά υποτιμά τον ρόλο της μάνας και θεωρεί ότι δεν χρειάζεται περισσότερη θεσμική κάλυψη και προστασία, ώστε να μπορεί να μεγαλώσει τα παιδιά της με την ασφάλεια που έχουν ανάγκη.
avatar SKSK. 31.1.2020 | 15:52
ΦΩΤΕΙΝΗ τώρα μιλάμε για τα χρόνια που αναφέρεται το άρθρο μην το τραβάμε από παντού για να πούμε άλλη μια φορά για την πατριαρχία. Εννοείται ότι πρέπει να συμβάλουν και οι δύο και ευτυχώς όπως είπες αυτό αλλάζει. Αυτό που δεν θα αλλάξει όμως ποτέ είναι οι βιολογικές μας διαφορές ας ηρεμήσουμε λίγο με τον παράλογο φεμινισμό.
Apothekerin Apothekerin 2.2.2020 | 12:15
Σύμφωνα με τον κύριο Γιωσαφάτ..."Ο μπαμπάς χρειάζεται από το δεύτερο χρόνο και μετά. Στους πρώτους μήνες της ζωής του μωρού, πρέπει να βοηθά τη μητέρα, να τη στηρίζει και πρακτικά και ψυχολογικά. Να γίνει δηλαδή η μαμά της μαμάς. Να κάνει τις δουλειές του σπιτιού και κλπ. Πηγή: Protagon.gr
Δε θεωρώ πως ένας επιστήμονας του βεληνεκούς του έχει καταλήξει σε αυτά τα συμπεράσματα από τα βιώματά του. Η επιστήμη έχει μεθοδολογία και πιστεύω πως τα συμπεράσματα στα οποία έχει καταλήξει μετά από μία καριέρα δεκαετιών είναι evidence based... Και από τα παραπάνω δε μου δίνεται η εντύπωση πως εξαιρεί τον πατέρα από καθήκοντα ανατροφής. Το να αναθέτει το νοικοκυριό στον πατέρα μάλλον αντίκειται στα σεξιστικά πρότυπα. Απλώς τονίζει πως τον πρώτο χρόνο ζωής του μωρού είναι πρωταρχικής σημασίας η σχέση με τη μητέρα.
Σε άλλο σημείο πάλι διευκρινίζει "Μητέρα καλούμε το πρόσωπο που φροντίζει το βρέφος, ας μην είναι η βιολογική μητέρα… Μητέρα κατά την πρώτη περίοδο μπορεί να είναι και ο πατέρας… Μητέρα είναι ο φροντιστής".
avatar Γράφων 4.2.2020 | 10:37

Ο Ματθαίος Γιωσαφάτ είναι ψυχίατρος, δεν είναι πολιτικός αναλυτής. Βλέπει το πρόβλημα στο άτομο.Όταν αυτό είναι επαναλαμβανόμενο τότε έχει κοινωνικά χαρακτηριστικά. Από το ένα πάμε στα πολλά. Από το μερικό στο γενικό.

Και είναι της άποψης, κατά πόσο είναι τεκμηριωμένη ή όχι θα το αποφασίσουν σε συνέδρια άλλοι ψυχίατροι και όχι sites, ιστότοποι, blogs και λαϊκά δικαστήρια, ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη για αμέριστη επαφή με τη μητέρα για τουλάχιστον το πρώτο έτος της ζωής τους. Αυτό ισχύει στο ανθρώπινο είδος και όχι απαραίτητα πχ στα σαλιγκάρια ή στους αυτοκρατορικούς πιγκουίνους.

Πάνω σε αυτή τη θεωρία στο δημόσιο χορηγείται άδεια μετ'αποδοχών για ένα έτος (3 μήνες λοχείας και 9 ανατροφής) σε όλες τις νέες μητέρες.

Οι θεωρίες του, αν και μπορεί να έχουν πολιτικές προεκτάσεις, δεν είναι φύσει πολιτικές. Εσείς θέλετε πολιτικές δηλώσεις. Αυτές μπορείτε να τις αντλήσετε ένα πολιτικό κόμμα. Όχι από έναν ψυχίατρο.

Απόδειξη ότι δεν έχει πολιτικό χρωματισμό είναι ότι λέει ότι παλιά η κοινωνία ήταν άδικη απέναντι στις γυναίκες. Και αυτό είχε άλλες παρενέργειες.

Το γεγονός ότι η αντίδραση, η θεραπεία, σε αυτό έχει έτερες παρενέργειες είναι μια άλλη κουβέντα.

Σε κάθε περίπτωση ο άνθρωπος λέει πώς θα γίνει να μεγαλώνουν υγιή παιδιά και να γίνονται υγιείς ενήλικες. Δεν λέει πώς θα κάνουμε επανάσταση ή πώς θα νιώθουν καλύτερα ενήλικες ενόψει της τεκνοποιίας που είναι δεδομένο ότι φέρνει ανατροπές στη ζωή.

Η τεκνοποιία, μαζί με τις χαρές της, φέρνει και δυσκολίες που είναι κατά πολύ μεγαλύτερες αν δεν είναι προτεραιότητά σου τα παιδιά σου.

Αυτός είναι ο πυρήνας του σημερινού φεμινισμού που σνομπάρει τη γυναίκα ως μητέρα. Δεν μπαίνει σε ποσόστωση η μητρότητα. Δεν μπαίνει σε φόρμουλες ανθρωπιστικών σπουδών και σε προγράμματα πολιτικών κομμάτων.

Η μητρότητα δεν είναι σαν το πλύσιμο των πιάτων ή το γυμναστήριο. Μια ακόμη δραστηριότητα. Μια ακόμη δουλειά.

Τώρα, αν εσείς δεν συμφωνείτε με τα ευρήματα ενός ψυχιάτρου τότε και οι καπνιστές μπορούν να διαφωνούν με τα ευρήματα ενός πνευμονολόγου. Λίγα θα αλλάξουν.

ΥΓ Το ότι είπε ότι τόσα χρόνια δεν υπάρχει σοβαρή κρίση, ότι η ευτυχία δεν είναι στα λεφτά, ότι είναι ψέμα ό,τι λεγόταν για τις αυτοκτονίες τόσα χρόνια γίνονται όλα καπνός μπρος στο ότι είπε κάτι με το οποίο διαφωνεί ο φεμινισμός.
Παρεμπιπτόντως, το γεγονός ότι έχουμε πολύ μικρό ποσοστό αυτοκτονιών στην Ελλάδα οφείλεται εν μέρει απλούστατα ότι... κουκουλώνονται από την τοπική κοινωνία και τους οικείους για να μην στιγματιστεί η οικογένεια και παρουσιάζονται ως "ατυχήματα".
Γνωρίζω μάλιστα με βεβαιότητα τουλάχιστον μια περίπτωση όπου αυτό συνέβη.
Μάλιστα, αυτό δεν είναι μονάχα ελληνικό φαινόμενο αλλά είναι θέμα γενικότερης κουλτούρας αλλά και θρησκείας /δόγματος (στην ορθοδοξία και στον καθολικισμό επικρατεί περισσότερο η υποκρισία και η συγκάλυψη, ενώ στον προτεσταντισμό και τις διάφορες εκδοχές του επικρατεί περισσότερο μια εμμονική αναζήτηση της αλήθειας).
Μέχρι και ο μεγάλος Ντιρκέμ, ένας από τους θεμελιωτές της σύγχρονης κοινωνιολογίας, την πάτησε χοντρά, όταν σύγκρινε τα ποσοστά αυτοκτονιών στην ουσιαστικά ενιαία περιοχή της παλαιάς Φλάνδρας και με βάση το χαμηλότερο ποσοστό αυτοκτονιών στους καθολικούς Βέλγους και το πολύ υψηλότερο στους προτεστάντες/καλβινιστές Ολλανδούς, άρχισε να αναπτύσσει ολόκληρη θεωρία.
Ομως, όπως αποδείχθηκε τελικά, απλούστατα, οι υποκριτές καθολικοί κουκούλωναν πολλές αυτοκτονίες, ενώ οι άτεγκτοι καλβινιστές δεν αποσιωπούσαν καμία.
Σανάνθη Σανάνθη 31.1.2020 | 21:01
Βαρέθηκα να μιλούν άντρες για τις γυναίκες, όσο αυθεντίες και αν θεωρούνται στο αντικείμενό τους. Προσωπικά ως γυναίκα, μητέρα και πρωτίστως ως άνθρωπο, διαφωνώ με τη μονομερή, (τάχαμου) παιδοκεντρική ψυχολογική προσέγγιση του κ. Γιωσαφάτ. Κατά τη δική μου ταπεινή και δοκιμασμένη στην πράξη άποψη, στηρίζουμε τη μητέρα για να νιώθει πρωτίστως εκείνη καλά. Αν νιώθει καλά η μητέρα, θα νιώθει καλά και το βρέφος (και με αυτή τη σειρά, πάντα). Οι θεωρίες του κ. Γιωσαφάτ, αν και υπήρξαν καινοτόμες για την εποχή τους, δεν μπορούν να αποσυνδεθούν από το βαθιά συντηρητικό, θρησκόληπτο και πατριαρχικό πλαίσιο στο οποίο ο ίδιος μεγάλωσε και ανατράφηκε. Η αναπαραγωγή ενός υπεράνθρωπου προτύπου της μίας και μοναδικής "μητέρας/τροφού" που όλα τα δίνει, όλα τα αντέχει, όλα τα υποφέρει, (αποκλειστικά και μόνο εκείνη!) για χάρη του βρέφους δημιουργεί ένα ασφυκτικό πλαίσιο για τις νέες μητέρες και πυροδοτεί έναν ψυχολογικό μηχανισμό δημιουργίας άγχους, ενοχών και αισθημάτων ανεπάρκειας ακόμη και σε εκείνες τις μητέρες με τις καλύτερες προθέσεις, προϋποθέσεις και αντοχές. Η μητέρα είναι άνθρωπος και όχι ρομπότ, κύριε Γιωσαφάτ. Έχει ανάγκη από ύπνο, ξεκούραση, εργασία και διασκέδαση, όπως όλοι οι άνθρωποι. Και ειδικά μετά από μία εννεάμηνη ταλαιπωρία που αλλάζει κατά δραματικό τρόπο το σώμα της και τον ψυχισμό της, χρειάζεται πάρα πολύ ύπνο, πάρα πολλή ξεκούραση και πάρα πολλή ενθάρρυνση για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του καινούργιου της ρόλου. Από την άλλη, το βρέφος είναι κι εκείνο ένας άνθρωπος, όχι φυτό που αναπτύσσεται μονάχα στον κόρφο της μητέρας του. Η ύπαρξή του είναι άμεσα συνυφασμένη με το περιβάλλον του. Γιατί λοιπόν δεν ασχολείστε με το εξαιρετικά δύσκολο και καθόλου αυτονόητο, όπως αντιλαμβάνομαι, κομμάτι του συνδυασμού των αναγκών μητέρας και βρέφους σε συσχετισμό με τις δυνατότητες του περιβάλλοντός τους; Θα με ενδιέφεραν ιδιαίτερα προτάσεις και θεωρίες πάνω σε αυτό.
avatar SKSK. 1.2.2020 | 00:15
"Βαρέθηκα να μιλούν άντρες για τις γυναίκες, όσο αυθεντίες και αν θεωρούνται στο αντικείμενό τους"
"Κατά τη δική μου ταπεινή και δοκιμασμένη στην πράξη άποψη"

μάλιστα...

Άκου λοιπόν την άποψη σου και παίξε με τον ψυχισμό του παιδιού σου επειδή δεν σε βολεύει η επιστημονικά αποδεδειγμένη.

Εγώ απλά θα ρωτήσω αν είπε κανείς ότι θα τα κάνει όλα μια γυναίκα έτσι όπως δραματικά τα περιγράφεις και ο άντρας θα κάθεται κάπου εκεί αμέτοχος. Σε άλλη εποχή ζω;
Σανάνθη Σανάνθη 1.2.2020 | 05:16
Τα λέει ο κ. Γιωσαφάτ, όχι εγώ,SKSK.

"Τον πρώτο χρόνο της ζωής του ένα μωρό πρέπει να λαμβάνει τα πάντα, όλα όσα επιθυμεί. Διαφορετικά, μένουν πληγές ανοιχτές και η δημιουργία του εαυτού εξαρτάται πλήρως (ΠΛΗΡΩΣ) από τη σχέση με τη μητέρα. Πηγή: www.lifo.gr"
Σε κάποιο άλλο σημείο της βιβλιογραφίας του ο κ. Γιωσαφάτ υποστηρίζει σθεναρά ότι το βρέφος πρέπει να έχει έναν (ΕΝΑΝ) τροφό, το ίδιο πρόσωπο μόνο, καθ'όλη τη διάρκεια του πρώτου έτους της ζωής του γιατί αλλιώς αναπτύσει αισθήματα άγχους και ανασφάλειας που το συντροφεύουν στο υπόλοιπο της ζωής του.

Μάλιστα...(για να αντιγράψω το ύφος σου)

Κι εγώ απλά λέω "στηρίζουμε τη μητέρα για να νιώθει πρωτίστως εκείνη καλά". Πού διαφωνείς; Εκτός και αν ζεις όντως στην εποχή του κ.Γιωσαφάτ. Και φυσικά λέω πως πρέπει να στηρίζουμε τη γυναίκα σε όλα τα άλλα,που εσύ περιγράφεις ως "δραματικά",αλλά για όσες έχουμε κάνει παιδιά είναι μια βιωμένη πραγματικότητα.
Τέλος, έχω την τύχη να έχω έναν πολύ καλό και υποστηρικτικό σύζυγο, έναν εξαιρετικό πατέρα των παιδιών μου,που τα άλλαζε, τα κοίμιζε και τα τάιζε με το μπιμπερό ΕΝΑΛΛΑΞ μαζί μου από την πρώτη στιγμή (καθ'ότι και οι δύο μας σκληρά εργαζόμενοι άνθρωποι) αλλά αυτό, SKSK, δεν έχει καμία σχέση με την "επιστημονικά αποδεδειγμένη πρακτική",έτσι; Και ναι, δεν ακολουθήσαμε τις θεωρίες του κ. Γιωσαφάτ γιατί τις βρίσκαμε πρακτικά και ψυχολογικά α ν ε φ ά ρ μ ο σ τ ε ς. Προτιμήσαμε να πετάξουμε τα βιβλία του κ.Γιωσαφάτ στην άκρη και να ακολουθήσουμε το ένστικτό μας και την κοινή λογική, λαμβάνοντας υπόψη τον ψυχισμό των παιδιών μας αλλά πρωτίστως τον δικό μας ψυχισμό.
Εσύ πάλι, θεωρείς πως "παίξαμε".

Σε πληροφορώ, λοιπόν, πως μια χαρά βγήκαν και τα τέσσερα παιδιά μας, καλοσυνάτα, αισιόδοξα,με αυτοπεποίθηση, γεμάτα όρεξη για παιχνίδι και ζωή!Οπως και οι γονείς τους δηλαδή! :)

avatar kostas78 31.1.2020 | 22:13
Επιπλέον ο γάμος είναι μία από τις σημαντικότερες αιτίες διαζυγίων :-)
avatar Ramon Ramone 1.2.2020 | 16:10
"Οι σημερινοί έφηβοι είναι πιο μόνοι και πιο αγχωμένοι από παλιά. Αυτό σε ένα μεγάλο βαθμό οφείλεται στο γεγονός ότι όταν ήταν μικροί οι γονείς τους (σ.σ. άμεση "διόρθωση" του Γιωσαφάτ), η μητέρα τους δούλευε. Κι αυτό δημιουργεί ένα βασικό άγχος στον πρώτο χρόνο ζωής που είναι ο πιο σημαντικός να είναι η μητέρα με το παιδί..."

Για την μοναχικότητα, την περιθωριοποίηση και την επιθετικότητα των σημερινών εφήβων:

"Είναι πολύ δύσκολο για ένα νέο παιδί να μεγαλώνει και να ξέρει ότι δεν έχει μέλλον μπροστά του. Για αυτό και έχουν φύγει 200 - 300 χιλιάδες έξω. Τώρα, από κει και πέρα, παίζει ρόλο αυτό που είπα πριν. Το γεγονός ότι αυτά τα παιδιά μεγαλώσανε την εποχή που οι μητέρες δουλεύανε. Και υπήρχαν πολλοί άνθρωποι που φροντίζανε το παιδί. Αυτό δημιουργεί ένα βασικό άγχος και ένα θυμό, ένα κενό μέσα τους που πολλές φορές εκδηλώνεται με επιθετικότητα πλέον..."

Προσέξτε αυτό το απόσπασμα:

"Κάθε πράγμα έχει συνέπειες. Οι μητέρες δεν είναι κακές, προσπαθούν ότι μπορούν. Αλλά, από κει και πέρα, εγώ είμαι φεμινιστής, είμαι υπέρ του γεγονότος ότι η γυναίκα πρέπει να δουλεύει, να αυτοπραγματώνεται, να δημιουργεί καριέρα, και όχι να είναι απλώς ένα ον που κάθεται στο σπίτι και φροντίζει παιδιά, που είναι ο βασικός της ρόλος βέβαια, οπότε είναι καλό. Αλλά αυτό έχει κάποιες συνέπειες."

https://www.youtube.com/watch?v=48lE97k8BUM

ΥΓ: Ευτυχώς που είναι φεμινιστής. Σκέψου να μην ήταν.
Σανάνθη Σανάνθη 1.2.2020 | 19:05
Πολύ ενδιαφέρον Ramon Ramone, ευχαριστούμε!

Μα,αλήθεια τώρα, δεν είναι εντυπωσιακό τόσο mother blaming? Ούτε στο σακί, ούτε στο τσουβάλι για τον κ.Γιωσαφάτ, αρκεί η ευθύνη να βαραίνει μόνο τη γυναίκα. Πουθενά δεν αναφέρεται ο πατέρας!

Θέλετε να το αναλύσουμε λίγο, όπως ακριβώς τα αναλύει η "αυθεντία" του άρθρου;
Γιατί ο πατέρας (δεν πειράζει να) είναι απών; Γιατί η απουσία του πατέρα δεν συνδέεται με τη μελλοντική εξέλιξη του παιδιού του, ενώ η απουσία της μητέρας το σημαδεύει για πάντα;

Επειδή όλο το οικοδόμημα της ψυχανάλυσης (βλέπε Φρόϊντ, Γιουνγκ,κλπ ) στηρίζεται στο συλλογικό υποσυνείδητο που έχει συνδέσει κάθε κακό που συμβαίνει στον κόσμο με τη Γυναίκα: είτε θρησκευτικά (πτώση των πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο), είτε μυθολογικά (η Πανδώρα που άνοιξε το κουτί των συμφορών).
Σε κάθε περίπτωση, η Γυναίκα φταίει!
Και ποια είναι η εξιλέωσή της (πάντα ένοχης) Γυναίκας;
Εδώ μιλάμε πια για το απόσταγμα της πατριαρχικής αναλγησίας: από θρησκευτικής πλευράς, έχουμε το παράδειγμα-Αρχέτυπο της Παρθένου Μαρίας που μεγάλωσε το παιδί της με την πλήρη απουσία του Παντοδύναμου αλλά Αόρατου πατέρα. Από μυθολογικής πλευράς, έχουμε την Ήρα να ανέχεται τις απιστίες του Δία (το ξεφτιλίκι δηλαδή), ο οποίος επιδιδόταν μανιωδώς στο κυνηγητό όμορφων γυναικών που αναγκάζονταν στη συνέχεια να μεγαλώσουν μόνες τους τα παιδιά του!

Καταπλητικά σενάρια, πολύ βολικά για τον Άντρα- Απόντα!

Παρακολουθήστε αυτό το εξαιρετικό απόσπασμα από την ταινία "Marriage Story", όπου η δικηγόρος (Laura Dern, χρυσή σφαίρα β΄γυναικείου ρόλου 2020) εξηγεί στην πελάτισσά της (Scarlett Johansson)γιατί δεν συγχωρείται στη μητέρα η παραμικρή παρασπονδία:

https://www.youtube.com/watch?v=Zpwbyrpzi4Y
βλαχάκι (το) βλαχάκι (το) 2.2.2020 | 13:29
Είχα κάνει ένα σχόλιο, αλλά δεν εμφανίστηκε ποτέ, επειδή ίσως δεν το καταχώρισα σωστά. Αnyway, στο σημείο μετά το 31:30 αναφέρεται πως η εμφάνιση καρκίνου έχει σχέση με την μητέρα (με την έλλειψη διαθεσιμότητας αυτής), η οποία έλλειψη δημιουργεί εσωτερικευμένη επιθετικότητα στο άτομο και η εσωτερικευμένη επιθετικότητα οδηγεί σε καρκίνο. Τα τζιμάνια του καναλιού έχουν ρίξει κι έναν απίθανο τίτλο στο σημείο αυτό της συνέντευξης που γράφει, επί λέξη: "ο καρκίνος οφείλεται σε μία καταπιεσμένη επιθετικότητα που οφείλεται στην παιδική ηλικία".
avatar Ramon Ramone 2.2.2020 | 15:06
Ω, βλαχάκι, βλαχάκι,

αυτό διαπιστώνει ο συμπαθής επιστήμων. Αντιλήφθηκε την κατάσταση σύμφωνα με τα διδάγματα της επιστήμης του, που προέρχονται από τις πλέον καινοτόμες και σύγχρονες θεωρίες και αναλύσεις, όχι από "το βαθιά συντηρητικό, θρησκόληπτο και πατριαρχικό πλαίσιο στο οποίο ο ίδιος μεγάλωσε και ανατράφηκε", που λέει και η Σανάνθη, και μας καταδεικνύει επιστημονικά από που πηγάζει το πρόβλημα και πως μεταλλάσεται η συσσωρευμένη εσωτερικευμένη επιθετικότητα για την οποία ευθύνεται η μητέρα που δουλεύει αντί να εκπληρώνει τον βασικό της ρόλο, σε καρκίνο. Κάθε πράγμα έχει συνέπειες, άλλωστε. Μιλάμε για σοβαρές αποδείξεις τώρα, όχι κουραφέξαλα. Απλώς εσύ, επειδή είσαι ανάποδος άνθρωπος και προκατειλημμένος ιδεολογικός απόγονος του Στάλιν, του Χότζα και του Τσαουσέσκου, όπως πάντα, δεν καταλαβαίνεις. Ή μάλλον, κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις. Υποκρίνεσαι, το ξέρω, υποκρίνεσαι.

https://www.youtube.com/watch?v=Jhn1ZKUGGAc

Υποψιάζομαι δε (για να μιλήσουμε και για το πραγματικό πρόβλημα, γιατί αυτά δεν τα λέτε, λέτε μόνο όσα σας συμφέρουν εσείς οι νεοκομμουνιστές), ότι και για τους παραστρατημένους μπαχαλάκηδες των βορείων προαστείων οι μανάδες τους φταίνε, που τους παραμελούσαν για να παίξουνε κουμ - καν. Για αυτό ξεσπάνε τα παιδιά, για να μην πάθουνε καρκίνο. Μην τα κατηγοράτε.
βλαχάκι (το) βλαχάκι (το) 2.2.2020 | 19:41
Ώ! Ο, Όχι νεοκομμουνισταί, συγκεκριμένα νεομαρξισταί (με ονομασία προελευσεως κι αυτοκόλλητο σαν τα μήλα ζαγορίν), να μην κατηγορηθούμε και δια παράφραση.
Tongue in cheek, απ' τον γλυκούλη για μία χώρα της μοδός!
https://youtu.be/7oNEsJHUFcs
Προηγούμενα 12 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή