Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Ο Άρης Τερζόπουλος αφηγείται τη ζωή του στη LIFO

Θρύλος των εκδόσεων. Γεννήθηκε στη Βουλιαγμένη, ζει στην Κάτω Κηφισιά. Δεν θέλει να ξαναβγάλει χάρτινο περιοδικό. Με κανέναν τρόπο.
Συνέντευξη στην Δέσποινα Τριβόλη
Το μόνο που με απασχολεί από τα 14 μου είναι ο χρόνος κι ο θάνατος. Στην πορεία της ζωής διαπίστωσα πως μπορώ να είμαι ευτυχής με τον εαυτό μου μόνο αν ό,τι κάνω το κάνω καλά. Φωτο: Μάρω Θωμά / LIFO

Eίχα μια καλή τύχη με τα περιοδικά: Έκανα ό,τι μου ερχότανε. Δεν σκέφτηκα ποτέ να κάνω ένα περιοδικό με business νοοτροπία, να κάνω business plan ή να σκεφτώ την αγορά. Μ' άρεσε μια ιδέα, το αποφάσιζα, το έκανα. Άλλα πετύχαιναν εμπορικά, άλλα όχι.

 

• Γεννήθηκα το '45 στη Βουλιαγμένη. Ο πατέρας μου ξεκίνησε τη «Γυναίκα» το '50. Η «Γυναίκα» ήταν για μένα και παραμένει συναισθηματικά ολίγον σαν αδελφή μου. Ήμασταν εγώ, ο αδελφός μου και η «Γυναίκα» που μεγάλωσε, παντρεύτηκε, ζει με άλλον και συνεχίζει τη ζωή της.

 

• Ο πατέρας μου ήταν δημιουργός: Πέρασε πολύ δύσκολα παιδικά χρόνια στη Μικρά Ασία. Στα 15-17 του εκπαραθυρώθηκε όπως όλοι οι πρόσφυγες, βρέθηκε ξαφνικά στο μηδέν στον Πειραιά να ψάχνει πώς θα επιζήσει. Αυτό του 'δωσε πίστη στον εαυτό του. Δεν φοβόταν. Θέλησε να φτιάξει ένα γυναικείο περιοδικό επειδή αυτό του έλεγε η κρίση του ότι θα ερχότανε στο μέλλον. Το «Η Γυναίκα και το Σπίτι», όπως ήταν ο πρώτος τίτλος του, ήταν ένα περιοδικό πάρα πολύ χρήσιμο γι' αυτά που έπρεπε να μάθουν οι γυναίκες εκείνης της εποχής - μην ξεχνάς πως ήταν η δεκαετία του '50.

 

Ήταν ευλογία που μου έτυχε αυτή η δουλειά: Είχα ένα μεγάλο αίσθημα ευγνωμοσύνης για τον πατέρα μου που μου είχε μια έτοιμη δουλειά, πόσω μάλλον μια δουλειά που μου άρεσε.

• Πήγα στο Λύκειο Μπαρμπίκα. Δεν έμαθα απολύτως τίποτα όπως και περίπου τίποτα έμαθα από τα Οικονομικά που σπούδασα στην Ανωτάτη Εμπορική. Πέρασα υπέροχα όμως!

 

• Ήταν ευλογία που μου έτυχε αυτή η δουλειά: Είχα ένα μεγάλο αίσθημα ευγνωμοσύνης για τον πατέρα μου που μου είχε μια έτοιμη δουλειά, πόσω μάλλον μια δουλειά που μου άρεσε.

 

• Πήγαινα από μικρός στα γραφεία της «Γυναίκας», πρώτα στην οδό Σανταρόζα, μετά Πανεπιστήμιου και Ιπποκράτους γωνία. Εκεί γύρω στο '69 πήγα στο εργοστάσιο όπου γινόταν η εκτύπωση του περιοδικού. Έπρεπε να μάθω πώς βγαίνει το περιοδικό, τις μηχανές, την εκτύπωση, τους εργάτες. Ντρεπόμουνα να πάω διευθυντής στα 20. Εξάλλου ο πατέρας μου ήταν απλός άνθρωπος: Κέρδισε πολλά λεφτά κι όμως το χρήμα δεν τον καβάλησε ποτέ. Ούτε κι εμένα. Ευτυχώς. Δεν υπάρχει πιο αντιαισθητικό θέαμα από έναν άνθρωπο αλλοιωμένο από το χρήμα. Μακάρι να καταλάβει κανείς πως το χρήμα το χρειαζόμαστε τόσο ώστε να μην το χρειαζόμαστε.

 

• Μετά το τυπογραφείο πήγα διευθυντής στο «Μίκυ Μάους». Ήμουν 25 χρονών: Διηύθυνα 8 κορίτσια (η χαρά του διευθυντή). Έκανα τις μεταφράσεις, μου άρεσε να αλλάζω τις φούσκες και να βάζω μέσα κι ονόματα φίλων μου: o Ντόναλντ Ντακ είχε φίλο τον Κάρολο Ξιφ, που ήταν ο συμμαθητής μου Κάρολος Φιξ.

 

Μετά το 2000 έμεινα σε αυτή τη δουλειά αναγκαστικά, χωρίς να έχω καμία απολύτως όρεξη να μείνω σε αυτόν το χώρο. Όταν είσαι μπλεγμένος ως εκδότης είναι σχεδόν αδύνατον να απεμπλακείς. Φωτο: Μάρω Θωμά / LIFO
Μετά το 2000 έμεινα σε αυτή τη δουλειά αναγκαστικά, χωρίς να έχω καμία απολύτως όρεξη να μείνω σε αυτόν το χώρο. Όταν είσαι μπλεγμένος ως εκδότης είναι σχεδόν αδύνατον να απεμπλακείς. Φωτο: Μάρω Θωμά / LIFO

 

• Βρέθηκα στη «Γυναίκα» το '71. Το '70 και το '71 ήταν καταπληκτικές χρονιές. Μέχρι το καλοκαίρι του '70 ήμασταν όλοι με τη γραβάτα και τα κοντά μαλλιά, κύριοι και καθωσπρέπει, και μετά το σύστημα έπαθε μια μετάλλαξη και βρεθήκαμε όλοι μέσα σε ένα καλοκαίρι χίπις και τρελαμένοι στο Τριπ στην Πλάκα, μια ντίσκο, και στη Μύκονο με μαλλιά, γένια και δόντια καρχαρία. Για δυο χρόνια ήταν καταπληκτικά, μέχρι που πέσανε τα ναρκωτικά και όλο αυτό έγινε ένα κουρέλι.

 

• Είχαμε ήδη μετακομίσει στο Μαρούσι όταν ανέλαβα τη «Γυναίκα» το '74 - συνέπεσε και με την πτώση της χούντας όλο αυτό. Άλλαξαν τα δεδομένα και κρίναμε πως έπρεπε να αλλάξει πολύ και η «Γυναίκα». Είχε έτσι κι αλλιώς έρθει μια νέα φουρνιά κοριτσιών: η Όλγα Μπακομάρου, η Όλγα η Μπατή - όλοι μαζί το αλλάξαμε το περιοδικό.

 

• Βρέθηκα με τον Πέτρο Κωστόπουλο το '85. Τα είχε φτιάξει με την τότε γυναίκα μου Λάουρα Ντε Νίγκρις. Είχαμε ανοιχτό γάμο, κάναμε κι οι δυο ό,τι θέλαμε. Μου άρεσαν πολύ οι γυναίκες, αλλά συνέπεσε και να ερωτεύομαι και να μου αρέσουν και οι σχέσεις. Δεν νομίζω ότι συμβαίνει μόνο σε μένα αυτό. Τώρα πια λέω να με φυλάει ο Θεός να μη μου τύχει κάνας έρωτας. Μπορείς να είσαι ο πιο λογικός άνθρωπος και ο πιο αξιοπρεπής και με τον έρωτα να γίνεις ρεμάλι, να μπεις στη ζούγκλα και να μην ξέρεις πώς θα βγεις.

 

Ήξερα ότι το «Κλικ» θα είχε επιτυχία. Όταν βγάζεις περιοδικά πρέπει να βλέπεις τι συμβαίνει κοινωνικά. Το '85, λοιπόν, που κέρδισε ο Ανδρέας για δεύτερη φορά, ήταν φανερό ότι ένα πλήθος κόσμου αριστερόστροφο και αποκλεισμένο από τα πράγματα, που θεωρούσε το μπλου τζιν και τη Μέριλιν Μονρόε ταξικό εχθρό, θα έμπαινε στο παιχνίδι, άρα θα χρειαζόταν να μάθει κάποια βασικά πράγματα: Πού πηγαίνετε και πώς φέρεστε.

• Ήξερα ότι το «Κλικ» θα είχε επιτυχία. Όταν βγάζεις περιοδικά πρέπει να βλέπεις τι συμβαίνει κοινωνικά. Το '85, λοιπόν, που κέρδισε ο Ανδρέας για δεύτερη φορά, ήταν φανερό ότι ένα πλήθος κόσμου αριστερόστροφο και αποκλεισμένο από τα πράγματα, που θεωρούσε το μπλου τζιν και τη Μέριλιν Μονρόε ταξικό εχθρό, θα έμπαινε στο παιχνίδι, άρα θα χρειαζόταν να μάθει κάποια βασικά πράγματα: Πού πηγαίνετε και πώς φέρεστε.

 

• Μετά έγινε αυτό που έγινε και με τους χίπις το '72: Το lifestyle, που στην αρχή ήταν πολύ σωστά τοποθετημένο κοινωνικά και πολιτικά, μεταλλάχτηκε, όπως μεταλλάχτηκε κι ο όλος ο κόσμος που μπήκε στο lifestyle: Ξέπεσε στην επιφάνεια, στους διάσημους χάριν της διασημότητας. Οι χίπις με τα ναρκωτικά καταστράφηκαν γιατί έπεσαν πολύ βαθιά, το lifestyle καταστράφηκε γιατί πήγε πολύ ρηχά.

 

• Είναι μια τραγωδία η γυμνή γκόμενα στο εξώφυλλο, μια τραγωδία που πρέπει να την υφίστασαι, όλα τα περιοδικά πρέπει να υφίστανται τον εαυτό τους από ένα σημείο και μετά - άλλη τραγωδία κι αυτή!

 

• Το «Κλικ» έπεσε θύμα διαφόρων συμπτώσεων που δεν έχει σημασία να τις αναπτύξουμε. Μέχρι το '95 που έφυγε ο Κωστόπουλος είχα πλέον φτιάξει το Κλικ Radio, την «Diva» και το «Men» και το «ΝPQ».

 

Πήγαινα από μικρός στα γραφεία της «Γυναίκας»..Έπρεπε να μάθω πώς βγαίνει το περιοδικό, τις μηχανές, την εκτύπωση, τους εργάτες. Ντρεπόμουνα να πάω διευθυντής στα 20. Φωτο: Μάρω Θωμά / LIFO
Πήγαινα από μικρός στα γραφεία της «Γυναίκας»..Έπρεπε να μάθω πώς βγαίνει το περιοδικό, τις μηχανές, την εκτύπωση, τους εργάτες. Ντρεπόμουνα να πάω διευθυντής στα 20. Φωτο: Μάρω Θωμά / LIFO

 

• Μετά το 2000 έμεινα σε αυτή τη δουλειά αναγκαστικά, χωρίς να έχω καμία απολύτως όρεξη να μείνω σε αυτόν το χώρο. Όταν είσαι μπλεγμένος ως εκδότης είναι σχεδόν αδύνατον να απεμπλακείς. Όλα αυτά μέχρι που επήλθε μια ωραία και μεγάλη καταστροφή, όπου χάθηκαν πάρα πολλά. Ήταν μια καταστροφή πέραν της δικής μου αντοχής: και ψυχολογική και οικονομική. Πονάει όταν κουτουλάς πάνω στην πραγματικότητα.

 

• Αν με νοιάζει τώρα που έχω λιγότερα λεφτά; Όχι! Μα το Θεό, όχι. Περνάω μια χαρά. Όταν έχασα τα λεφτά μου, όταν έπεφτα, βέβαια άλλαξε η συμπεριφορά των άλλων. Όχι, δεν με εξέπληξε αυτό, καθόλου. Ξέρω πώς λειτουργεί αυτό το πράγμα.

 

• Δεν έχω καταλάβει πώς ξανάρχισα να ασχολούμαι με το «Κλικ» στο διαδίκτυο. Βρέθηκα να το κάνω. Μάλλον γιατί έτσι όπως είναι τώρα τα πράγματα δεν απαιτεί καμία οργάνωση: oύτε να προσλάβω ανθρώπους ούτε να οραματιστώ κάτι ούτε να φτιάξω μια κατάσταση.

 

• Το μόνο που με απασχολεί από τα 14 μου είναι ο χρόνος κι ο θάνατος. Στην πορεία της ζωής διαπίστωσα πως μπορώ να είμαι ευτυχής με τον εαυτό μου μόνο αν ό,τι κάνω το κάνω καλά. Δεν με χαρακτηρίζουν όλα αυτά. Για τους άλλους θεωρούμαι εκδότης, για τον εαυτό μου όχι. Απλώς έκανα και αυτήν τη δουλειά. Προτιμώ να μείνω ελεύθερος και από το επίθετό μου και από την ιδιότητά μου.

 

• Αν θα 'θελα να ξαναβγάλω περιοδικό; Χάρτινο; Με κανένα τρόπο! Αποκλείεται!

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Το Καταφύγιό μου: Άρης Τερζόπουλος
Ο γνωστός εκδότης μας υποδέχεται στο σπίτι του στην Εκάλη
O Άρης Τερζόπουλος γράφει για τον Πέτρο Κωστόπουλο
Σε ένα εκτενές άρθρο με τίτλο "Η άνοδος και η πτώση του Π.Κ."

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Όταν ο Μένης Κουμανταρέας είχε αφηγηθεί τη ζωή του στη LiFO
«Όταν γράφεις μια ιστορία για την πόλη πρέπει να κοιτάς τους ήρωες από πολύ κοντά και να είσαι αποστασιοποιημένος κιόλας. Η αρχική φωλιά για να τους βρεις είναι πάντα ο εαυτός σου».
Μάκης Θεοφυλακτόπουλος: «Βλέπω νέα παιδιά, χαρά Θεού- η ελπίδα, το καλό κομμάτι της κοινωνίας»
O σπουδαίος Έλληνας ζωγράφος Μάκης Θεοφυλακτόπουλος αφηγείται τη ζωή του στη LIFO
Κώστας Μπακογιάννης: «Δεν ξέρεις πόσο θα ήθελα να ζει ο πατέρας μου και να με έχει δει δήμαρχο της Αθήνας»
Ο δήμαρχος Αθηναίων Κώστας Μπακογιάννης αυτοβιογραφείται στη μακροβιότερη στήλη της LiFO.
Οι Αθηναίοι της LiFO: Οι δημοσιογράφοι που γράφουν τη στήλη για 15 χρόνια αφηγούνται την εμπειρία τους
Λίγο πριν από τα εγκαίνια της μεγάλης φωτογραφικής έκθεσης «Οι Αθηναίοι της LiFO» στο Μουσείο Μπενάκη της Πειραιώς, παλιοί και νέοι συνεργάτες της LiFO θυμούνται μερικές από τις πιο εντυπωσιακές φωτογραφίες στην ιστορία της στήλης και καταγράφουν εμπειρίες από το making of.
Λίνα Μενδώνη: «Από μικρό παιδί γαλουχήθηκα να πορεύομαι με μέτρο»
Υπουργός Πολιτισμού. Γεννήθηκε στο Παγκράτι, ζει στο κέντρο. Πιστεύει πως, ανεξαρτήτως φύλου, πρέπει να αντιμετωπίζεσαι με κριτήριο την αξία σου.
Όταν ο ζωγράφος Παναγιώτης Τέτσης αφηγήθηκε τη ζωή του στη LifO
«Μου αρέσουν όλα τα θέματα με τα οποία καταπιάνομαι. Λέω γελώντας ότι είμαι τούτι-φρούτι».
Snik: «Δεν έχω πει σε κανέναν ούτε "πάρε ναρκωτικά" ούτε "πάρε ένα όπλο στο χέρι"»
Ο πρωτοπόρος της νέας ελληνικής ραπ σκηνής μιλά για την τεράστια επιτυχία που απολαμβάνει, εξηγεί πώς κατάφερε να φτάσει ως εδώ και δίνει τον δικό του ορισμό στην ευτυχία.
Ο ζωγράφος Γιώργος Ρόρρης αφηγείται τη ζωή του στη LifO
Ζωγράφος. Γεννήθηκε στον Κοσμά Κυνουρίας και ζει στην πλατεία Μαβίλη.
Όταν ο Γιάννης Σπανός είχε αφηγηθεί τη ζωή του στη LiFO
Συνθέτης. Γεννήθηκε στο Κιάτο Κορινθίας.
Mad Clip: «Δεν προσπαθώ να γίνω είδωλο, ήρθα να πω τη δική μου ιστορία»
Ράπερ. Γεννήθηκε στο Κουίνς της Νέας Υόρκης, ζει στη Γλυφάδα. Ζει την εκδίκηση του ραπ στην Ελλάδα, που «μπήκε ακόμα και εκεί που το κορόιδευαν».
Η Νάνα Μούσχουρη αφηγείται τη ζωή της στη LIFO
Τραγουδίστρια. Γεννήθηκε στα Χανιά, μεγάλωσε στην Αθήνα, μένει μεταξύ Γενεύης και Αθήνας. Ο Μπομπ Ντίλαν είχε δηλώσει στο «Rolling Stone» ότι αυτή και η Ουμ Καλσούμ είναι οι αγαπημένες του τραγουδίστριες
Βάσω Καμαράτου: «Μιλάτε, γιατί χανόμαστε»
Ηθοποιός. Γεννήθηκε στην Τρούμπα, ζει στο Πεδίον του Άρεως. Ο πρώτος της αυτοσχεδιασμός ήταν κρίση πανικού.
Η Άλκη Ζέη αφηγείται τη ζωή της στη LIFO
Συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Κυψέλη, ζει στους Αμπελόκηπους. Απορεί πώς, με τόσους βρικόλακες, τα παιδιά διαβάζουν ακόμα τα βιβλία της.
Η Τζένη Μαστοράκη αφηγείται τη ζωή της στη LIFO
Ποιήτρια, μεταφράστρια, γεννήθηκε στου Ζωγράφου και μένει στην Κυψέλη. Της λείπουν περισσότερες αδέσποτες γάτες από τη γειτονιά της.
Λούλα Αναγνωστάκη: «Όσο και αν τη χτυπάω μέσα από τα έργα μου, είμαι υπέρ της Ελλάδας»
Σε μια από τις ελάχιστες συνεντεύξεις της, η κορυφαία θεατρική συγγραφέας της Ελλάδας, που πέθανε σαν σήμερα, μίλησε με πρωτοφανή ειλικρίνεια και απλότητα.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή