Ενώ τα ελληνικά social media «σείονταν» από τις αντιδράσεις για τις sold out παραστάσεις στην Αθήνα του υπόλογου για σεξουαλικά αδικήματα (και «αμετανόητου») Louis CK, είχε ήδη κάνει την εμφάνισή του στο Netflix το ωριαίο "comedy special" ενός άλλου διάσημου κωμικού που είχε κατηγορηθεί (ανώνυμα) πέρσι για απρεπή και ενδεχομένως επιθετική σεξουαλική συμπεριφορά, του 36χρονου Αζίζ Ανσάρι – δημοφιλούς τόσο για τις stand up εμφανίσεις του όσο και για τον κεντρικό ρόλο του σε τηλεοπτικές σειρές όπως το "Parks and Recreation" και το "Master of None".


Μετά το δημοσίευμα του περσινού Ιανουαρίου που τον καθιστούσε υπόλογο άγαρμπου και «εξαναγκαστικού» πεσίματος σε 23χρονη κοπέλα που μετά το ξεκάθαρα ρομαντικό τους δείπνο τον ακολούθησε στο σπίτι του (δεν πάω να τον «ξεπλύνω», αυτό ακριβώς και μόνο υποτίθεται ότι συνέβη, μπορεί κανείς να το τσεκάρει), ο Ανσάρι, αφού υποστήριξε ότι δεν έπραξε τίποτα «μη συναινετικό», υποχώρησε προσωρινά στο ημίφως. Η παραγωγή του τρίτου κύκλου του "Master of None" έμεινε στον αέρα και ο ίδιος διέκοψε την ενθουσιώδη ως τότε χρήση των social media.

 

Και αφού έφυγε από τη μέση ο «ελέφαντας στο δωμάτιο», ξεκινά το αστείο μέρος του ρεπερτορίου, παρότι στη διάρκεια του σόου θα επιστρέψει στην ανάγκη να επιστρατεύουμε περισσότερη ευαισθησία, κατανόηση και ενσυναίσθηση, αφού στο φινάλε μόνο καλό μας κάνει να εξελισσόμαστε και να γινόμαστε καλύτερα και πιο υπεύθυνα άτομα.


Αφού μεσολάβησαν όμως κάποιοι μήνες, ξεκίνησε μια stand up περιοδεία με θεματική αφετηρία το περιστατικό, τις κατηγορίες και τον τρόπο που τον άλλαξαν, προσδίδοντάς του μια ενισχυμένη αίσθηση κατανόησης και ενσυναίσθησης ("empathy"). Τα κινητά ήταν αυστηρά απαγορευμένα, όπως άλλωστε και στις εμφανίσεις του Louis CK.

 

Μια εκδοχή αυτών των παραστάσεων είναι και το special του Netflix που γυρίστηκε τον περασμένο Μάιο στο Brooklyn Academy of Music με την σκηνοθετική επιμέλεια του Spike Jonze που προσδίδει ένα ύφος –άβολης κάποιες φορές– οικειότητας με τη χειροκίνητη κάμερα που περιτριγυρίζει τον Ανσάρι πριν ακόμα εμφανιστεί στη σκηνή και ενώ ακούγεται το μελαγχολικό "Pale Blue Eyes" των Velvet Underground, σίγουρα ένα από τα πιο απρόσμενα τραγούδια που έχουν συνοδεύσει ποτέ stand up παράσταση.

 

Όπως κι ο Louis CK, έτσι κι ο Αζίζ Ανσάρι δεν φορά πια κουστούμι επί σκηνής όπως έκανε για κάποια περίοδο, αλλά εμφανίζεται στο κατάμεστο αμφιθέατρο με vintage μπλουζάκι Metallica (συγκεκριμένα της "Ride the Lightning" περιόδου, του κορυφαίου δηλαδή άλμπουμ τους, σύμφωνα με τους σχετικούς), τζιν και Vans, και αμέσως ξεκινά την εξομολόγηση του, σε χαμηλότονο και απολογητικό ύφος:

 

«Ένιωσα τόσο πράγματα, τον τελευταίο χρόνο... Κάποιες φορές ένιωθα φόβο. Άλλες φορές ταπείνωση. Άλλες πάλι, ντροπή... Εν τέλει, τρομερά άσχημα που έκανα αυτό το άτομο να νιώσει έτσι. Και μετά από τον καιρό που έχει περάσει, απλά ελπίζω να έχω κάνει ένα βήμα μπροστά. Σίγουρα σκέφτηκα πολύ και ελπίζω να έχω γίνει καλύτερος άνθρωπος...». Μικρή παύση και μετά, με λίγο πιο απελευθερωμένη φωνή: «Ξέρω ότι αυτός δεν ήταν ο πιο ξεκαρδιστικός τρόπος να ξεκινήσει κανείς μια κωμική παράσταση!».

 

H σκηνοθετική επιμέλεια του Spike Jonze προσδίδει ένα ύφος –άβολης κάποιες φορές– οικειότητας με τη χειροκίνητη κάμερα που περιτριγυρίζει τον Ανσάρι πριν ακόμα εμφανιστεί στη σκηνή.
H σκηνοθετική επιμέλεια του Spike Jonze προσδίδει ένα ύφος –άβολης κάποιες φορές– οικειότητας με τη χειροκίνητη κάμερα που περιτριγυρίζει τον Ανσάρι πριν ακόμα εμφανιστεί στη σκηνή.


Και αφού έφυγε από τη μέση ο «ελέφαντας στο δωμάτιο», ξεκινά το αστείο μέρος του ρεπερτορίου, παρότι στη διάρκεια του σόου θα επιστρέψει στην ανάγκη να επιστρατεύουμε περισσότερη ευαισθησία, κατανόηση και ενσυναίσθηση, αφού στο φινάλε μόνο καλό μας κάνει να εξελισσόμαστε και να γινόμαστε καλύτερα και πιο υπεύθυνα άτομα – σημειώνοντας όμως παράλληλα ότι είναι άστοχο και άκυρο να αντιμετωπίζουμε συνολικά συμπεριφορές και αντιλήψεις του παρελθόντος αποκλειστικά με το πρίσμα, τα κριτήρια και τους όρους του 2019.


Ποικίλης σύγχρονης θεματικής τα αστεία που ακολουθούν –άλλα ξεκαρδιστικά, άλλα απλώς «λειτουργικά», κάποια άλλα μάλλον αμήχανα και ημιτελή– θίγοντας ζητήματα όπως το ότι είναι πολύ πιο δύσκολο να διαγράψεις τον Μάικλ Τζάκσον από τον R.Kelly, την αφ' υψηλού και υποκριτική συχνά υποστήριξη των μειονοτήτων από τους προνομιούχους λευκούς (που σκοράρουν πόντους «ισότητας»), τον παραλογισμό του διαρκούς κύκλου επικαιρότητας στα σύγχρονα media κ.λπ.


Σε κάποια φάση, στήνει και μια επιτυχημένη φάρσα εις βάρος του κοινού, όταν αναφέρεται σε περιστατικό που έγινε viral και δίχασε τα social media, κατά το οποίο κάποιος παρήγγειλε πίτσα από Pizza Hutt και μόλις την παρέλαβε τα πεπερόνι ήταν τοποθετημένα έτσι ώστε να σχηματίζουν αγκυλωτό σταυρό. Στη συνέχεια ρωτάει πόσοι από όσους από το κοινό γνωρίζουν το «viral» περιστατικό, πιστεύουν ότι αυτό συνέβη επίτηδες και πόσοι ότι ήταν τυχαίο. Κάποια χέρια σηκώνονται για να υποστηρίξουν καθεμία από τις εκδοχές και εκ των υστέρων οι κάτοχοι τους θα προτιμούσαν να τα είχαν κόψει, αφού ξεκαρδισμένος ο Ανσάρι τους αποκαλύπτει ότι έβγαλε από το μυαλό του την ιστορία.


Σε κάποια άλλη στιγμή, δηλώνοντας εξαντλημένος κι ο ίδιος από τη διαρκή πολιτική αντιπαράθεση που βιώνουμε καθημερινά, συλλογίζεται φωναχτά: «Είμαι με την παρέα μου καμιά φορά και μου έρχεται να πω: Μήπως να πούμε τίποτε άλλο; Δεν νομίζω ότι θα επιλύσουμε οριστικά σήμερα στο brunch όλα τα φλέγοντα ζητήματα ρατσισμού και ανισότητας...».

 

 

White People Love Crazy Rich Asians