Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
Ανταπόκριση από το Pride του Τελ Αβίβ: τεράστια εμπορική φιέστα ή αγωνιστική συσπείρωση;
Lgbtqi+

Ανταπόκριση από το Pride του Τελ Αβίβ: τεράστια εμπορική φιέστα ή αγωνιστική συσπείρωση;

Αναρίθμητες διαφορετικές και αλληλοσυγκρουόμενες απόψεις και ταυτότητες συνυπάρχουν σε μια διοργάνωση πιο ετερόκλητη κι από τις δικές μας

Αν στο Pride Parade της Αθήνας η κύρια κριτική που ασκείται τα τελευταία χρόνια είναι για την απομάκρυνσή του από τον αρχικό ακτιβιστικό χαρακτήρα και τη σταδιακή εμπορευματοποιήσή του, τότε το Pride Parade του Τελ Αβίβ, το οποίο έγινε ακριβώς μια εβδομάδα μετά, είναι ξεκάθαρα μια εικόνα από το μέλλον: Αμέτρητα πριβέ πάρτι με σκληρή guest list στα καλύτερα μπαρ και ξενοδοχεία της πόλης. Ένα ατελείωτο κατεβατό με χορηγούς, από την Intel και τη Microsoft, μέχρι το Ebay, τη Stolichnaya και τη Βρετανική Πρεσβεία. Στο κεντρικό stage το line-up είναι ισάξιο με τελετή έναρξης Ολυμπιακών Αγώνων. Τα «βραχιολάκια» που δίνουν πρόσβαση στη ζώνη VIP σε διάσημους Ισραηλινούς, ευκατάστατους τουρίστες και ξένα ΜΜΕ είναι δυσεύρετα. Στο Airbnb δεν βρίσκεις ούτε ράντζο και οι τιμές έχουν ανέβει για τη συγκεκριμένη εβδομάδα. Ίσως ο συνολικός τζίρος να ήταν αντίστοιχος με αυτόν της πρόσφατης Eurovision. Μπιγκ μπίζνες.

 

Αυτό μπορεί να ξενερώνει όσους το βλέπουμε από την πλευρά της προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (ή όσους ήταν σ' αυτό το μετερίζι από πολύ πολύ παλιά, πριν γίνει κουλ), όμως εξηγείται αρκετά εύκολα. Στο Ισραήλ, όπως και στην Ελλάδα, το να ανήκεις ανοικτά στην LGBTQ κοινότητα δεν είναι πια κάτι τόσο ακραίο, πρωτοφανές και μη αποδεκτό από την πλειονότητα των πολιτών (με διαβαθμίσεις), όσο ήταν πριν από 20 ή 30 χρόνια.

 

Από τη στιγμή που είναι κοινωνικά αποδεκτό σε αρκετά μεγάλα τμήματα του πληθυσμού (ειδικά στις πόλεις και τις τουριστικές περιοχές), παύει να κυριαρχεί η αίσθηση του κυνηγημένου και σκληρά καταπιεσμένου στα περισσότερα queer άτομα. Κι αμέσως μετά, παύει και η ανάγκη για ριζοσπαστικοποίηση, αγωνιστική συσπείρωση και ακτιβισμό. Και κάπου εκεί αρχίζει το πάρτι. Και όσο πιο αποδεκτοί, τόσο μεγαλώνει το πάρτι και συρρικνώνονται οι διεκδικήσεις. Λογικότατο.

 

«Διαμαρτυρόμαστε για το Απαρτχάιντ σε βάρος των Παλαιστινίων, αλλά και ενάντια σ' αυτούς που τους ενδιαφέρουν αποκλειστικά και μόνο τα δικαιώματα των LGBTQ. Ή όλα ή τίποτα» ― Χεν, Jewish Voice for Peace

 

Περπατάω στην παραλιακή λεωφόρο με τον Γκαλ Ουχόφσκι, κορυφαίο σκηνοθέτη και παραγωγό. Τον λες και «Βαλλιανάτο του Ισραήλ», είναι η πιο γνωστή δημόσια φιγούρα στα LGBTQ δικαιώματα εδώ και δεκαετίες. «Την πρώτη φορά που μαζευτήκαμε, ήμασταν με το ζόρι 50 άτομα. Και φυσικά δεν υπήρχε κανένα Parade, τη βγάλαμε καθισμένοι στα πεζοδρόμια για κάμποσες ώρες. Και σήμερα; Διακόσιες πενήντα χιλιάδες κόσμος, έχει κλείσει όλη η πόλη. Χρειάζεται και σχόλιο γι' αυτό; Δεν είναι προφανές πόση απόσταση καλύψαμε τις τελευταίες 3-4 δεκαετίες;».

 

Τον κορυφαίο σκηνοθέτη και παραγωγό Γκαλ Ουχόφσκι τον λες και «Βαλλιανάτο του Ισραήλ» αφού είναι η πιο γνωστή δημόσια φιγούρα στα LGBTQ δικαιώματα εδώ και δεκαετίες. Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Τον κορυφαίο σκηνοθέτη και παραγωγό Γκαλ Ουχόφσκι τον λες και «Βαλλιανάτο του Ισραήλ» αφού είναι η πιο γνωστή δημόσια φιγούρα στα LGBTQ δικαιώματα εδώ και δεκαετίες. Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης

 

Κοινωνικά, τα queer άτομα στο Ισραήλ είναι μάλλον πιο αποδεκτά απ' ό,τι στην Ελλάδα, όλοι είναι πιο ανοικτοί στο συγκεκριμένο θέμα (πλην θρήσκων). Ενδεικτικά, ο δήμος Τελ Αβίβ δημιούργησε προ ετών ένα κτίριο (σαν δικό μας «Πνευματικό Κέντρο») αφιερωμένο στην LGBTQ κοινότητα, μέσα στο κέντρο του Τελ Αβίβ. Αντίστροφα, σε νομικό επίπεδο, η Ελλάδα βρίσκεται αρκετά μπροστά από το Ισραήλ, αφού εκεί δεν υπάρχει σύμφωνο συμβίωσης και μάλιστα φαίνεται ότι θα αργήσει πολύ να έρθει, εφόσον δεν υπάρχει καν πολιτικός γάμος, ούτε για τους στρέιτ. Το Ραββινάτο έχει γερό lobbying στην Κνέσετ και το κρατάει παραδοσιακά: Μόνο θρησκευτικός γάμος, άρα και μόνο μεταξύ ομόθρησκων. Όλοι οι υπόλοιποι στην Κύπρο ή στο Λας Βέγκας.

 

Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω συμμετοχή απ' όλες τις ηλικίες και τάξεις, όπως και κοινό απ' όλους τους πολιτικούς χώρους, πλην φυσικά των θρήσκων - ορθόδοξων Εβραίων, οι οποίοι το θεωρούν «μίασμα». Στην Αθήνα, την περασμένη εβδομάδα, η πλειονότητα ήταν κυρίως νεαρόκοσμος, ενώ οι μεγαλύτερης ηλικίας ήταν κυρίως κοινό που προέρχεται πολιτικά από το Κέντρο έως την Αριστερά. Στο Τελ Αβίβ προχθές, η αναλογία αυτή ήταν διαφορετική, καθώς μπορούσες να δεις συντηρητικούς της ηλικίας 40+ με τα παιδιά τους, που στην Αθήνα (ακόμα) δεν νιώθουν άνετα, πλην εξαιρέσεων, σε ένα τέτοιο περιβάλλον.

 

Την ίδια ώρα, τα κινήματα της Αριστεράς και του ακτιβισμού, όπως το Meretz, οι Omdim Beyahad, οι Jewish Voice for Peace κ.ά, ήταν ένα μικρό κομμάτι της πολύχρωμης λαοθάλασσας και αν δεν τους έψαχνες επίμονα, δεν θα τους έβρισκες. Στην Αθήνα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΣΕΚ ήταν στην κεφαλή της πορείας και άκουγες τα συνθήματά τους σε όλη τη διάρκεια του Parade.

 

Και πώς γίνεται αυτό; Πώς γίνεται να είσαι συντηρητικός ή (επιεικώς) Alt-Right σε όλα τα υπόλοιπα θέματα και ταυτόχρονα να υπερασπίζεσαι τα LGBTQ rights; Στο Ισραήλ η τελευταία τέτοια παράδοξη εικόνα είναι ο Αμίρ Οχάνα, ένας υπερσυντηρητικός βουλευτής του Λικούντ, που πρόσφατα ορίστηκε υπουργός Δικαιοσύνης από τον Μπένιαμιν Νετανιάχου και είναι ο πρώτος υπουργός που δήλωσε ανοιχτά gay. «Δεν είμαι σίγουρος αν οι LGBTQ στο Ισραήλ αποτελούμε "κοινότητα"» δήλωσε πρόσφατα ξεσηκώνοντας ορυμαγδό αντιδράσεων. Όταν εμφανίστηκε στο Pride, δέχθηκε έντονες αποδοκιμασίες.

 

Η DJ Ellyot είναι η πρώτη καλλιτέχνις στο Ισραήλ που δήλωσε δημόσια την ταυτότητά της το 1989. Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Η DJ Ellyot είναι η πρώτη καλλιτέχνις στο Ισραήλ που δήλωσε δημόσια την ταυτότητά της το 1989. Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης

 

Η DJ Ellyot, στον αντίποδα, είναι η πρώτη καλλιτέχνις στο Ισραήλ που δήλωσε δημόσια την ταυτότητά της το 1989, και σήμερα εξακολουθεί να παραμένει ενεργή ακτιβίστρια για τα LGBTQ rights. Τη συναντάμε πίσω από το κεντρικό stage, λίγο πριν αρχίσει το σετ της: «Δεν είναι δυνατόν να υποστηρίζεις τα δικαιώματα μόνο μιας κοινωνικής ομάδας, στην οποία ανήκεις, και ταυτόχρονα να αδιαφορείς για τα ανθρώπινα δικαιώματα των άλλων κοινωνικών ομάδων».

 

Έχει ένα δίκαιο. Τα δικαιώματα κάποιας ομάδας δεν μπορεί να λογίζονται ως πιο σημαντικά από τα δικαιώματα κάποιας άλλης. Αλλιώς, όλοι ξέρουμε πώς λέγεται το να υπερασπίζεσαι τα δικαιώματα της δικής σου «φυλής», αλλά να περιφρονείς (ή, ακόμα χειρότερα, να μισείς) τις άλλες «φυλές». Λέγεται απλά φασισμός και δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το κίνημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

 

Ο Γκαλ Ουχόφσκι το πάει ένα βήμα πιο πέρα: «Ακόμα και η μισή gay κοινότητα, εδώ σήμερα, δεν καταλαβαίνει δυστυχώς ότι δεν γίνεται να υποστηρίζεις μόνο τα δικαιώματα της δικής σου κοινωνικής ομάδας και να μην σε ενδιαφέρει η καταπίεση που δέχονται οι Παλαιστίνιοι, δηλαδή μια άλλη ομάδα που ζητά τα δικαιώματα της. Η κατοχή πρέπει να τελειώσει, αυτό δεν μπορεί παρά να είναι θεμελιώδες αίτημα για κάθε άτομο που θέλει να λέγεται υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Η Ellyot συμπληρώνει: «Θέλουμε ισότητα για όλους, Παλαιστίνιους, Ισραηλινούς, γκέι, στρέιτ. Όλοι είμαστε παιδιά αυτού του κόσμου και πρέπει να παλέψουμε για να λυθούν όλα τα θέματα. Όχι μόνο το ένα από αυτά ή τα μισά».

 

Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι ενιαία, δεν λειτουργούν α λα καρτ. Και όπως δεν τεμαχίζονται, έτσι και δεν ιεραρχούνται. Το ότι στην Ελλάδα οι πρόσφυγες βασανίζονται στο κρατικό κολαστήριο της Μόριας, δεν σημαίνει ότι πρέπει να αδιαφορήσουμε για τις γυναικοκτονίες ή τα LGBTQ δικαιώματα ή τα ΑμεΑ, μέχρι να πετύχουμε τη βελτίωση των συνθηκών στα προφυγικά camps (που είναι αμφίβολο αν θα επιτευχθεί ποτέ). Όλες οι κοινωνικές διεκδικήσεις ξεδιπλώνονται ταυτόχρονα και ενιαία. Αλλιώς, η ιεράρχηση θυμίζει απελπιστικά το αλήστου μνήμης ρατσιστικότατο σχόλιο «εδώ πεινάνε οι Έλληνες κι εσείς φροντίζετε τους λαθρομετανάστες». Η απάντησή είναι: Και το ένα, και το άλλο. Δίπλα σε όποιον έχει ανάγκη, όποιος κι αν είναι, απ' όπου κι αν έρχεται.

 

Ένα μέλος της ομάδας Jewish Voice for Peace διαπληκτίζεται με έναν οπαδό του Νετανιάχου που τους αποδοκιμάζει, πλησιάζουν πρόσωπο με πρόσωπο με απειλητικές διαθέσεις, οι ψυχραιμότεροι παρεμβαίνουν και τους χωρίζουν. Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Ένα μέλος της ομάδας Jewish Voice for Peace διαπληκτίζεται με έναν οπαδό του Νετανιάχου που τους αποδοκιμάζει, πλησιάζουν πρόσωπο με πρόσωπο με απειλητικές διαθέσεις, οι ψυχραιμότεροι παρεμβαίνουν και τους χωρίζουν. Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης

 

Στα μισά της παρέλασης στέκει μια ομάδα με ροζ ρούχα και πλακάτ: «You can't pinkwash the occupation». Είναι η ομάδα Jewish Voice for Peace, με περίπου 20-30 άτομα. Ένα μέλος της διαπληκτίζεται με έναν οπαδό του Νετανιάχου που τους αποδοκιμάζει, πλησιάζουν πρόσωπο με πρόσωπο με απειλητικές διαθέσεις, οι ψυχραιμότεροι παρεμβαίνουν και τους χωρίζουν. Μένω για λίγη ώρα στο σημείο και παρατηρώ ότι, καθώς ο κόσμος περνά από μπροστά τους, κάθε λίγο κάποιος τους επιτίθεται φραστικά. Πλησιάζω ένα από τα «ροζ φανελάκια», τον Χεν, που ζει στο Τελ Αβίβ: «Διαμαρτυρόμαστε για το Απαρτχάιντ σε βάρος των Παλαιστινίων, αλλά και ενάντια σ' αυτούς που τους ενδιαφέρουν αποκλειστικά και μόνο τα δικαιώματα των LGBTQ. Ή όλα ή τίποτα». Δεν πτοείται από τις αποδοκιμασίες. Τις περίμενε, άλλωστε.

 

Λίγο πιο κάτω βρίσκεται και το μπλοκ του Meretz. Είναι το κομμουνιστικό κόμμα του Ισραήλ (που μοιάζει περισσότερο με τον προ 2015 ΣΥΡΙΖΑ), που μόλις ανακοίνωσε πως στις εθνικές εκλογές του Σεπτέμβρη θα κατέλθει με δίδυμο στην ηγεσία του, τον Εβραίο Μόσι Ραζ και τον Άραβα Ισάουι Φρεζ, και με κεντρικό πρόκριμα «τη δημιουργία μιας ισχυρής αραβο-εβραϊκής Αριστεράς». Ο νεαρός Όρι, μέλος του Meretz, δηλώνει: «Δεν μπορείς να λες ότι κάποια συγκεκριμένη μειονότητα δικαιούται υπεράσπιση, ενώ κάποια άλλη όχι. Αυτό είναι εντελώς παράδοξο, αλλά δυστυχώς τελευταία συμβαίνει πάρα πολύ».

 

Το Pride Parade πλησιάζει προς το τέλος του, ο κόσμος συρρέει στο πάρκο Charles Clore, έναν αχανή χώρο πάνω στο παραλιακό μέτωπο, που επελέγη για πρώτη φορά φέτος λόγω της μεγάλης αύξησης στη συμμετοχή, για να φιλοξενήσει, για μερικές ώρες, τις χίλιες διαφορετικές και αλληλοσυγκρουόμενες απόψεις και ταυτότητες που υπάρχουν σ' αυτή τη διοργάνωση. Όπως άλλωστε και σε ολόκληρη τη Γη της Επαγγελίας.

 

Ο Χεν από τους Jewish Voice for Peace. Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Ο Χεν από τους Jewish Voice for Peace. Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης

 

Ο νεαρός Όρι, μέλος του Meretz, δηλώνει: «Δεν μπορείς να λες ότι κάποια συγκεκριμένη μειονότητα δικαιούται υπεράσπιση, ενώ κάποια άλλη όχι. Αυτό είναι εντελώς παράδοξο, αλλά δυστυχώς τελευταία συμβαίνει πάρα πολύ». Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Ο νεαρός Όρι, μέλος του Meretz, δηλώνει: «Δεν μπορείς να λες ότι κάποια συγκεκριμένη μειονότητα δικαιούται υπεράσπιση, ενώ κάποια άλλη όχι. Αυτό είναι εντελώς παράδοξο, αλλά δυστυχώς τελευταία συμβαίνει πάρα πολύ». Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης

 

Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης

 

Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης

 

Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης

 

Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης

 

Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης

 

Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης

 

Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης

 

Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης

 

Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης

 

Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης

 

Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης

 

Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης

 

Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης

 

Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης

 

Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης
Φωτο: Αχιλλέας Πεκλάρης

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ροζ πλυντήριο στο Pride του Τελ Αβίβ
Πως μία μάτσο κοινωνία γίνεται ξαφνικά gay-friendly
Thessaloniki Pride 2019: O Μπουτάρης κρεμά τη σημαία του ουράνιου τόξου στο Δημαρχείο
Σε ρυθμούς Pride η Θεσσαλονίκη
Desmond is Amazing: Ένας 11χρονος drag ακτιβιστής
Έχει παρουσιαστεί επίσημα από τους διοργανωτές του Pride της Νέας Υόρκης ως σύμβολο της LGBTQ κοινότητας
Για πρώτη φορά διοργανώνεται Pride Parade στις Βερμούδες
Εννέα μήνες μετά την νομιμοποίηση των γάμων ομοφυλοφίλων, διοργανώνεται στις Βερμούδες το πρώτο Pride Parade
Thessaloniki Pride 2019: Γραφικό το Straight Pride - Η Θεσσαλονίκη ασφαλές καταφύγιο για τους ΛΟΑΤΚΙ+
Ο Θάνος Βλαχογιάννης, εκπρόσωπος Τύπου του Thessaloniki Pride, μιλά για την φετινή διοργάνωση, το επερχόμενο Europride 2020 στη Θεσσαλονίκη, τον Μητροπολίτη Άνθιμο και το Straight Pride
Πάολα: Η πολιτική φωνή της επιθυμίας και της άλλης Αθήνας
Μέσα από μια διαδρομή που δεν έγινε χωρίς πόνο, αλλά με απόλυτη δύναμη, η Πάολα Ρεβενιώτη πρωταγωνίστησε σε έναν ανοιχτό δημόσιο λόγο που κάποτε αρθρωνόταν στις παρυφές της πόλης,
Athens Pride 2019: Το πάρτι στο Σύνταγμα μετά την παρέλαση - Η εμφάνιση της Φουρέιρα
To πάρτι του Athens Pride 2019 με την Ελένη Φουρέιρα και γνωστούς τραγουδιστές
Από τα '70s μέχρι σήμερα: αυτοί είναι οι σημαντικότεροι σταθμοί του ΛΟΑΤΚΙ+ ακτιβισμού στην Ελλάδα
Άλλοτε «στρωμένοι» με ροδοπέταλα και γκλίτερ, άλλοτε πάλι με θλίψη και οργή, οι αθηναϊκοί δρόμοι έχουν χαραγμένα και τα δικά μας ονόματα.
Μετά από 50 χρόνια η αστυνομία της Νέας Υόρκης ζήτησε επισήμως συγγνώμη για την επιδρομή στο γκέι μπαρ Stonewall Inn
Ο αρχηγός της αστυνομίας της Νέας Υόρκης ζήτησε σήμερα συγγνώμη για την επιδρομή των αρχών, πριν από μισό αιώνα, στο Stonewall Inn

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η ιστορία των πρώτων καλλιστείων τραβεστί στη Θεσσαλονίκη, μέσα από βίντεο και φωτογραφίες
Όταν η Αλόμα μοίρασε πορνοταινίες, ανακοίνωσε την ίδρυση κόμματος και έστεψε τις νικήτριες
Τα πρώτα θύματα του AIDS στην Ελλάδα
Η ελληνική ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα βρέθηκε στα ’80s αντιμέτωπη με την «αρρώστια που μίσησε τον έρωτα», απειλώντας τόσο τις εύθραυστες ελευθερίες που είχε μόλις αρχίσει να απολαμβάνει όσο και την υπόστασή της καθαυτή.
Στέφανος Δημουλάς: «Η αντίθεση μαύρου και άσπρου κύκνου μέσα μου με κρατά σε ισορροπία»
Ο Βολιώτης χορευτής που φωτογραφήθηκε με τον πατέρα του στο υπέροχο εξώφυλλο του περιοδικού Attitude, συμμετέχει σε παραγωγές της Βασιλικής Όπερας του Λονδίνου, δουλεύει σε γκέι μπαρ του Σόχο και προετοιμάζεται για την καλύτερη σεζόν της καριέρας του (μέχρι τώρα).
Μύκονος- Μια μυθολογία
Ένας βετεράνος dj του νησιού από τα 70s της απόλυτης ανεμελιάς και ελευθεριότητας (πριν το aids, το νεοσυντηρητισμό, την τρύπα του όζοντος και τη glamorous πόζα), περιγράφει το ατέλειωτο πάρτυ του στην Ναταλί Χατζηαντωνίου και προδημοσιεύει αποσπάσματα από το βιβλίο του.
Η «συνωμοσία» των ομάδων: Πόσο εύκολο είναι να αλλάξουμε γλώσσα;
Μια εισήγηση του Φώτη Σεργουλόπουλου με αφορμή τα καλιαρντά, τη γλώσσα που προέκυψε από την ανάγκη της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας να χτίσει έναν μικρόκοσμο.
Μια πρωτοφανής «επιχείρηση αρετής» σε ιδιωτικό πάρτι, την περίοδο της Χούντας
«Ο σκοτεινός κόσμος του τρίτου σεξ»: ένα από τα πρώτα άρθρα για την ομοφυλοφιλία που δημοσιεύτηκε σε ελληνικό περιοδικό
Ένα κείμενο του Γιάννη Λάμψα στις «Εικόνες» του 1968 σχετικό με την ομοφυλοφιλία, που θα προκαλέσει το κλείσιμο του περιοδικού μετά τη βίαιη επέμβαση του διαβόητου συνταγματάρχη Λαδά.
Η ιστορία των αθηναϊκών gay bars  από τα '60s μέχρι την έλευση του millennium
Πολύ πριν το Γκάζι μετατραπεί σε «γκέι χωριό της Αθήνας», η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα σύχναζε σε θρυλικά αθηναϊκά στέκια
Μια Τουρκάλα φωτογράφος καταγράφει την κρυφή underground σκηνή της Κωνσταντινούπολης
Η Cansu Yildiran συμπάσχει με τους ανθρώπους που φωτογραφίζει και τους γνωρίζει όλους προσωπικά αποκαλώντας τους μάλιστα την "οικογένεια που επέλεξε" όταν μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη.
Το Pride αποτελεί ακόμη πολιτικό γεγονός;
"Queer Liberation, not Rainbow Capitalism"
Αβέλεις ετρούσκα; Τα καλιαρντά ως γλωσσικός κώδικας της ελληνικής ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας
Η κρυφή, συνθηματική «γλώσσα» των ομοφυλόφιλων είναι ένα ευφάνταστο κατασκεύασμα με πολλές επιρροές
Η εξέλιξη του queer κινηματογράφου στην Ελλάδα
Από τη Φτερού και τους «κραγμένους» χαρακτήρες του Παράβα μέχρι τις ταινίες του Γιάνναρη και τη Στρέλλα, το ελληνικό queer cinema εξελίχθηκε παράλληλα με τους αγώνες του ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος
Το βράδυ που άνοιξαν οι Κούκλες
Σε μια κάθετη της Συγγρού ένα μαγαζί με drag show καταφέρνει εδώ και 25 χρόνια να συνταιριάζει το πιο ετερόκλητο κοινό της Αθήνας
Μια κυρία στα μπουζούκια,  ένας μάγκας  στα σαλόνια: έμφυλες αναπαραστάσεις στο ελληνικό σινεμά
Μια σύντομη αναδρομή σε έμφυλες αναπαραστάσεις και queer προσδοκίες στο ελληνικό εμπορικό σινεμά και την τηλεόραση της περιόδου 1950-1980
Ο Έλληνας χορευτής Στέφανος Δημουλάς φωτογραφίζεται με τον πατέρα του στο εξώφυλλο του γκέι περιοδικού Attitude
Ο χορευτής Στέφανος Δημουλάς με τον πατέρα του στο εξώφυλλο του γκέι περιοδικού Attitude για το Pride Issue
5 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
SMURFakos SMURFakos 19.6.2019 | 12:27
«Δεν είναι δυνατόν να υποστηρίζεις τα δικαιώματα μόνο μιας κοινωνικής ομάδας, στην οποία ανήκεις, και ταυτόχρονα να αδιαφορείς για τα ανθρώπινα δικαιώματα των άλλων κοινωνικών ομάδων».
Γινεται και παραγινεται. Διοτι αυτες οι αλλες κοινωνικες ομαδες (εννοουν τους Παλαιστινιους) δεν ειναι ακριβως μια ακομα «κοινωνικη ομαδα» αλλα ενα εθνος με το οποιο εισαι de facto σε πολεμο τα τελευαια 60-70 χρονια και αν ηταν στο χερι τους θα εξαφανιζαν την χωρα σου απ’τον χαρτη. Η’ πχ μια «κοινωνικη ομαδα» που ειναι ουσιαστικα μια θρησκευτικη μειονοτητα που θελει να σε πεταξει απ’την ταρατσα λογω του σεξ. προσανατολισμου σου. Οποτε γινεται και γινεται και μια χαρα.
Θα ηταν παντως ενδιαφερον να ξεραμε εαν υπαρχουν παρομοιες πασιφιστικες φωνες διαμαρτυριας στα parades της Δ. Οχθης ή στην Γαζα ή σε καποιο Αραβικο κρατος ?
Takis Papas Takis Papas 19.6.2019 | 16:43
Παρά την ιδιαιτερότητα του Ισραήλ όπου δεν υπαρχει πολιτικός γάμος, και επομένως ουτε για τους λοατ, σε ΟΛΑ τα άλλα είναι πολύ πιο μπροστά απ την Ελλάδα. Η αποδοχή είναι απείρως μεγαλύτερη, υπαρχουν ανοιχτα λοατ σε όλους τους τομείς (ακόμα και υπουργοί, αδιανόητο για την Ελλάδα) και η συμμετοχή σε pride, οργανώσεις κλπ πολύ μεγαλύτερη.
Εδώ και πολλά χρόνια πχ εχουν γίνει ταινίες με θέμα γκέι άντρες στο στρατό. Φαντάζεστε κάτι αντίστοιχο στην Ελλάδα και πώς θα αντιδρούσε ο "μακεδονομαχικός" συρφετός;
Φυσικά σαν το Ισραήλ είναι και ολόκληρη η δυτική Ευρώπη και μέρος της ανατολικής πια.
Η Σερβία έχει ανοιχτά λεσβία πρωθυπουργό!
Η Ελλάδα είναι τραγικά πίσω, ιδίως κοινωνικά. Παρά την πολλή συζήτηση για τα pride, τα δικά μας παραμένουν τα μικρότερα στην Ευρώπη σε σχέση με τον πληθυσμό των πόλεων.
Η πλειονότητα των λοατ στην Ελλάδα ζει ήσυχα στη γωνιά της και μες στην υποκρισία και τη "σοβαρότητα".
Βέβαια ειδικά για τα pride, θα πρεπει να καταλάβουμε ότι, όπως η λοατ κοινότητα δεν ανήκει μόνο σε ένα χώρο, έτσι κι αυτά δε μπορούν να είναι ούτε μόνο αριστερο-αγωνιστικά, ούτε αμιγώς "εμπορικά" (στην Ελλάδα αυτό το "εμπορικά" σχεδόν δεν υφίσταται και αυτό ναι, είναι μειονέκτημα).
VarthDader VarthDader 19.6.2019 | 17:12
Βρε LIFO, γιατί τέτοια ατζέντα κατά του Pride του Τελ-Αβίβ (βλέπε και https://www.lifo.gr/articles/almanac/237433/roz-plyntirio-sto-pride-toy-tel-aviv) Τι είναι που δεν σας αρέσει; Τα pride parades ή το Τελ-Αβίβ; Εν πάση περίπτωση, αν είναι το πρώτο τότε προτείνω να ανοίξετε λίγο το μυαλό σας. Αν είναι το δεύτερο προτείνω να επισκεφθείτε το Pride ενός Αραβικού έθνους ή ενός μέρους που έχει αναγνωρίσει την Παλαιστήνη ως κράτος (π.χ. Αφγανιστάν, Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Σουδάν, Υεμένη...) και να κάνετε και εκεί ένα ρεπορτάζ. Η μάλλον μπορεί να ανακαλύψετε ότι εκεί η ομοφυλοφιλία αποτελεί αδίκημα που τιμωρείται με θάνατο και δεν έχουν τόσα Pride (μάλιστα το 100% των κρατών που τιμωρούν έτσι τους ομοφυλόφιλους έχουν αναγνωρίσει και το κράτος της Παλαιστήνης). Να είστε σίγουροι ότι αν η Παλαιστήνη αναγνωριστεί σαν κράτος διεθνώς και εκεί το ίδιο θα κάνουν. Δείτε λοιπόν το Ισραηλ σαν ένα παράδειγμα προς μίμηση σε αυτό το θέμα και σταματήστε να βλέπετε πάντα μια σκοτεινή πλευρά μασκαρεμένη πίσω από προοδευτισμό. Αλλωστε δύο άρθρα με το ίδιο θέμα μέσα σε δύο εβδομάδες δεν είναι τυχαίο.
SMURFakos SMURFakos 19.6.2019 | 19:32
Και εγω την ιδια εντυπωση εχω VarthDader μου. Δεν νομιζω οτι η λαιφο εχει γενικα θεμα με τα Pride. Ισα ισα. Αντιθετα, διαπιστωνω και εγω με λυπη οτι πολλα αρθρα σαν αυτο του κ. Σταβερη που αναφερεις παρουσιαζουν μια καταφανως μονομερη καλυψη της Ισραηλο-Αραβικης συγκρουσης. Και σε αυτον τον ιδιοτυπο perpetual war, αναμεσα σε ενα σχετικα προοδευτικο δημοκρατικο κρατος και τον Αραβικο σκοταδισμο επιλεγουν να στηριζουν το δευτερο
βλαχάκι (το) βλαχάκι (το) 19.6.2019 | 22:13
Καλό το:
https://www.lifo.gr/articles/almanac/237433/roz-plyntirio-sto-pride-toy-tel-aviv
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή