Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ

Παγκόσμια Ημέρα Ζώων:

Οι πιο πιστοί μας φίλοι
 
Η Cheesa η όμορφη, που με έκανε να κλάψω όσο ποτέ
Το σύντομο μα αξέχαστο πέρασμα μιας British blue από τη ζωή μου
Από τον M. HULOT | Οκτ 04, 2018

Η Cheesa ήταν ένα πλάσμα που ήρθε στη ζωή μου και την άλλαξε. Την είδα στην βιτρίνα του pet shop να με «καρφώνει» με αυτά τα μουσταρδί λαμπερά μάτια και ήταν αδύνατο να μην μπω να την πάρω στην αγκαλιά μου. Την πήρα, την χάιδεψα, με χάιδεψε κι αυτή με την πατούσα της και δεν την άφησα ποτέ, μέχρι την τελευταία της στιγμή. Ήταν ασημένια, όχι ακριβώς γκρίζα, οι άκρη της τρίχας της λαμπύριζε και της έδινε μια σταχτιά μεταλλική απόχρωση. Δεν είχα ξαναδεί πιο όμορφη γάτα. Την πήρα στο σπίτι χωρίς να το έχω καθόλου σκεφτεί, χωρίς να έχω αποφασίσει ότι θέλω μια γάτα στη ζωή μου, ήταν ξαφνική απόφαση γιατί ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος. Και αμοιβαίος γιατί, είμαι σίγουρος ότι με αγάπησε όσο την αγάπησα. Ήταν τόσο απότομη η αλλαγή, που δεν μου πέρασε από το μυαλό να της δώσω καν όνομα.

Την Cheesa την βάφτισε ο Larry Gus, την είδε να κουλουριάζεται στα πόδια του και να γουργουρίζει και μου είπε «αυτή είναι η τσίσα», -τσίσα; καθόλου ελκυστικό όνομα για μία γάτα, αλλά όταν το έβλεπες γραμμένο Cheesa άλλαζε διάσταση. Οπότε από εκείνη την ημέρα έγινε η Cheesa.

 
 

Η Cheesa δεν ήταν σαν γάτα, ήταν περισσότερο σαν σκύλος, δεν της άρεσε καθόλου να είναι μόνη, με ακολουθούσε όπου και αν πήγαινα στο σπίτι και στεκόταν δίπλα μου, της άρεσε να με κοιτάζει όταν έγραφα στο πληκτρολόγιο, όταν διάβαζα, όταν ξυριζόμουν, όταν έκανα μπάνιο, όταν ντυνόμουν, όταν έτρωγα, ανέβαινε στην καρέκλα και με κάρφωνε με τα μάτια της όπως την πρώτη μέρα στη βιτρίνα. Μετά σκαρφάλωνε πάνω μου και κουλουριαζόταν στα πόδια μου, έμπαινε κάτω απ΄το χέρι μου και χαϊδευόταν μόνη, μετά με χάιδευε με το πόδι της, ήταν τόσο τρυφερή που δεν είχε καμία σχέση με τις γάτες που είχαν περάσει από τη ζωή μου. Κάθε πρωί που πήγαινα στη δουλειά με συνόδευε μέχρι την πόρτα και όταν γυρνούσα με περίμενε ανεβασμένη στο μπράτσο του καναπέ. Και όταν έπεφτα για ύπνο, ερχόταν και χωνόταν κάτω απ’ το πάπλωμα και ξάπλωνε πάνω στα πόδια μου.

Δεν άγγιζε ποτέ πιάτο με φαγητό, ήταν μαθημένη να τρώει ξηρά τροφή και δεν πλησίαζε καν το φαγητό στο τραπέζι. Στεκόταν μόνο στην άκρη του και απολάμβανε τον ήλιο.

Η Cheesa ήταν το πιο καλό ζώο που μου έτυχε ποτέ. Και το πιο όμορφο. Μάλλον πρέπει να είμαι τυχερός που πέρασε απ' τη ζωή μου, έστω και για τόσο λίγο.

Την Cheesa δεν την αποχωρίστηκα ποτέ, πήγαμε μαζί διακοπές, ξαναπήγαμε, και από διακοπές είχαμε γυρίσει όταν πρόσεξα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, ότι είχε χάσει την ζωντάνια της και την διάθεσή της για παιχνίδι. Σταμάτησε να ανεβαίνει στο τραπέζι το πρωί για να λιαστεί, έτρωγε ελάχιστα, κοιμόταν πολύ. Και ξαφνικά, άρχισε να φουσκώνει η κοιλιά της. Στην αρχή σκέφτηκα ότι κάποιος γάτος είχε καταφέρει να φτάσει στον δεύτερο και είχαν ζευγαρώσει, ποτέ δεν ξέρεις μέχρι πού μπορεί να φτάσει ένας γάτος, αλλά οι πιθανότητες ήταν πολύ μικρές, έτσι έτρεξα στην κτηνίατρο.

Ο γιατρός με το που την είδε με πρησμένη κοιλιά, και πριν ακόμα την εξετάσει, με προετοίμασε για το χειρότερο. Μου είπε ότι τα πράγματα δεν φαίνονται καθόλου καλά, γιατί είναι θέμα ράτσας, και αυτή η ράτσα, η British blue, πολύ συχνά παθαίνει μια αρρώστια που καταστρέφει το συκώτι της. Είναι θέμα κληρονομικότητας και δεν υπάρχει θεραπεία. Της έκανε εξετάσεις, της αφαίρεσε το υγρό από την κοιλιά και μου είπε ότι έχει το πολύ έναν μήνα ζωής. Ένιωσα να μου κόβονται τα πόδια.

 

Την πήγα στο σπίτι και έκλαψα όσο δεν είχα κλάψει ποτέ στη ζωή μου. Την κρατούσα αγκαλιά και έκλαιγα και έκλαιγα κάθε φορά που την έβλεπα να με κοιτάει με αυτό το βλέμμα που είχε χάσει πια την λάμψη του, αλλά ήταν πάντα το ίδιο αγαπησιάρικο. Έκλαιγα μέρα-νύχτα για έναν μήνα, μέχρι που άρχισε να χειροτερεύει πολύ και έπρεπε να ξαναπάμε στο γιατρό για να της κάνει ευθανασία. Μου είχε πει ότι όταν σταματήσει να τρώει ήταν καλό να την ανακουφίσουμε, να μην την αφήσουμε να υποφέρει άλλο. Την έβαλε σε ένα κλουβί, της έβαλε ορό και είχα την ελπίδα να συνέλθει για να μην χρειαστεί να πάρω τέτοια απόφαση. Ήταν εξαντλημένη, με τα μάτια κλειστά και δεν είχε κουράγιο ούτε να με χαιρετήσει. Ανέπνεε με δυσκολία. Σκέφτηκα ότι είχε έρθει η ώρα να πάρω την απόφαση και να τη βοηθήσω να ηρεμήσει.

Δεν τα κατάφερα.

Όταν άρχισα να της χαϊδεύω το κεφάλι μάζεψε κουράγιο, σηκώθηκε όρθια και με κοίταξε στα μάτια όπως έκανε πάντα, κάθε φορά που έμπαινα στο σπίτι και στεκόταν στο 'μπράτσο' του καναπέ περιμένοντας χάδια και αγκαλιές. Ξενύχτησα προσπαθώντας να σκεφτώ πιο ψύχραιμα και να αποφασίσω αυτό που μου φαινόταν αδιανόητο, για να μην υποφέρει, αλλά μου έκανε τη χάρη κι έφυγε μόνη της. Δεν χρειάστηκε η ευθανασία. Κουλουριάστηκε, έκλεισε τα μάτια και έφυγε.

Ήταν το πιο καλό ζώο που μου έτυχε ποτέ. και το πιο όμορφο. Μάλλον πρέπει να είμαι τυχερός που πέρασε απ' τη ζωή μου, έστω και για τόσο λίγο.

O M.Hulot είναι διευθυντής της έντυπης LIFO και δουλεύει σε αυτήν από το πρώτο φύλλο της

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Πόσο εύκολο είναι να λυθεί ο σύγχρονος «γρίφος» των Εξαρχείων;
Ένας μικρός απολογισμός με αφορμή την πορεία του προηγούμενου Σαββάτου για τα Εξάρχεια, «ενάντια στις μαφίες και την κρατική καταστολή»
Δολοφονία Ζακ Κωστόπουλου: Έναν χρόνο μετά η οικογένειά του σχολιάζει τις εξελίξεις της υπόθεσης
Ενώ η δικαιοσύνη ολιγωρεί, γιγαντώνονται η θλίψη και η οργή. Μιλούν στη LIFO η μητέρα του, ο αδελφός του, μια εκ των δικηγόρων του και η υπεύθυνη εκστρατειών της Διεθνούς Αμνηστίας.
Η σύγκρουση για τις αρχαιότητες στο μετρό της Θεσσαλονίκης: Ποιες είναι, τι λένε οι εμπλεκόμενοι
Τι λένε στη LiFO η αρχαιολόγος και πρώην γ.γ. του υπουργείου Πολιτισμού Μαρία Βλαζάκη και ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνος Ζέρβας
Επιστροφή στη μεγάλη πόλη
Τον Σεπτέμβρη οι δρόμοι της Αθήνας ξαναζωντανεύουν. Όλοι, ή σχεδόν όλοι, έχουν γυρίσει από τα εξοχικά, έχουν επιστρέψει απ’ τα νησιά, και οι μέρες που περνούσαν σε κάποια παραλία φαντάζουν πια σαν μια μακρινή ανάμνηση.
20 χρόνια από τη χρηματιστηριακή «φούσκα» του 1999
Μία αναδρομή στον Σεπτέμβριο του 1999, όταν 1,5 εκατομμύριο Έλληνες, με μία οικονομική εφημερίδα στο χέρι, αγόραζαν και πουλούσαν μετοχές
Τι πρέπει να ξέρει ένας πρωτοετής φοιτητής φέτος
Ξεκινώντας μια νέα ζωή, οι αλλαγές είναι πολλές και καθένας από εμάς πρέπει να ξέρει τουλάχιστον τα βασικά. Ένας μικρός οδηγός επιβίωσης για όσους μπαίνουν για πρώτη φορά στο πανεπιστήμιο.
Στα Τρίκαλα το πρώτο σχολικό κυλικείο με βιολογικά προϊόντα
Τα Τρίκαλα γίνονται μία από τις επτά συνολικά ευρωπαϊκές πόλεις που προμηθεύουν σχολικά κυλικεία με βιολογικά προϊόντα
To προφίλ αυτών που κακοποιούν και σκοτώνουν ζώα
Τι είδους κίνητρα μπορεί να έχουν; Πως σκέφτονται και τι νιώθουν; Αν νιώθουν. Δύο επιστήμονες σκιαγραφούν το προφίλ του ανθρώπου που κακοποιεί συστηματικά ζώα.
1962: Το πρώτο υδροπτέρυγο πλοίο με το όνομα «EXPRESS» διασχίζει τον Αργοσαρωνικό
Όταν ο Σταύρος Νιάρχος αποφάσισε να συνδέσει με ταχύπλοο σκάφος τις Σπέτσες με τον Πειραιά.
Οι τοπικές πρωτοβουλίες κάνουν τη διαφορά στο ελληνικό καλοκαίρι του μαζικού τουρισμού
Μια καλοκαιρινή Ελλάδα κάτω από τα ραντάρ
Δ. Χριστόπουλος: «Αν με το "Έλληνας γεννιέσαι" εννοούμε κάτι περί ελληνικού αίματος, είμαστε ή μπούφοι ή φασίστες»
Λίγο πριν από τη λήξη της θητείας του ως προέδρου της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ο καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο μιλά στη LiFO για το θέμα του προσφυγικού και σχολιάζει αν υπάρχει σήμερα εθνική ιδέα
«Therapy Dogs»: πώς δημιουργήθηκε η πρώτη ομάδα «σκύλων-θεραπευτών» στην Ελλάδα
Μια ομάδα υπέροχων σκύλων, ειδικά εκπαιδευμένων για να βοηθούν και να στηρίζουν ΑμεΑ
Όταν ο πρώτος αριθμός του λαχείου κλήρωνε μια ολόκληρη πολυκατοικία
Το Λαχείο Συντακτών είναι ένα από τα σύμβολα μιας εποχής.
Ο Μάριος Ψαραδέλλης θα αγωνιστεί για καλύτερες συνθήκες μετακίνησης των ΑμεΑ στην πόλη
Ο 24χρονος που εξελέγη δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Αμαρουσίου μιλά στη LiFO για τη ζωή του και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ΑμεΑ συμπολίτες μας σε μια πόλη που επιλέγει να τους αγνοεί.
Τα τζιτζίκια του Εμπειρίκου
Οι ποιητές, το τέλος του καλοκαιριού, οι ήχοι.
8 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
avatar Miss Blue 4.10.2018 | 22:30
Έκανα λογαριασμό στη lifo μόνο για να πω καλή δύναμη στον αρθογράφο και να μοιραστώ και εγώ την πρόσφατη απώλεια του σκυλάκου μου η οποία μετά απο 5 μήνες παραμένει έντονη.

Ο σκύλος μου, έγινε "μου" όταν αποφασίσαμε να συζήσουμε με τον φίλο μου. Ξαφνικά γίναμε μία οικογένεια με 3 μέλη. Ο σκυλάκος ήταν το αγχολυτικό μας, η χαρά της ζωής, το πλάσμα που έσπαγε τον πάγο όταν μαλώναμε, το κίνητρο για να κάνουμε πράγματα, για να γινόμαστε καλύτεροι. Κάθε μέρα έβλεπα τον φίλο μου να δένεται μαζί του και να γίνεται τρυφερός και χαδιάρης. Εγώ γυρνούσα απο τη δουλειά κομμάτια και αρκούσε ένα χάδι για να μου φύγει η κούραση. Ενώ δεν ήμουν πρωινός τύπος, ξυπνούσα τα χαράματα για να προλαβαίνω την βόλτα του και πήγαινα στη δουλειά όλο ενέργεια μετά τα πρωινά μας παιχνίδια με τα αγαπημένα του φρίσμπι. Ενώ για εμάς ο γιατρός ήταν "στο πρόγραμμα", για τον μικρό ήταν παρών χωρίς δικαιολογίες, όποτε χρειαζόταν άμεσα, ότι ώρα, όποια μέρα, είτε δούλευες είτε ήσουν με φίλους, είτε είχες πυρετό...δικαιολογία καμία.

Δυστυχώς, τον χάσαμε σύντομα από νεφρική ανεπάρκεια και ακόμα δεν μπορώ να συγχωρήσω τον εαυτό μου που δεν είδα πιο νωρίς τα σημάδια για να προλάβω τα χειρότερα. Το σκυλί μου πέθανε 07:30 το πρωί στην αγκαλιά του άντρα μου ενώ εγώ έτρεχα να ανοίξω το αμάξι για να τον μεταφέρουμε στον κτηνίατρο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ 2 ήχους: αυτόν που ανέπνεε τις τελευταίες του αναπνοές και τον θρήνο του άντρα μου όταν άφησε την τελευταία του πνοή στα χέρια του.

Μισή ώρα πριν, ακούγοντας το ξυπνητήρι μου, είχε σηκώσει το κεφαλάκι του, με άφησε να τον χαιδέψω, έκανε το ίδιο για τον άντρα μου 10' αργότερα και μετά απο 20' είχε φύγει, σαν να περίμενε όλο το βράδυ να ξυπνήσουμε για να μας χαιρετήσει για τελευταία φορά.

Να αγαπάτε τα ζωάκια (σας), μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους.
Τα συλλυπητήρια μου σε όσους έχουν χάσει δικό τους.
Με κομματιασες....δεν νομίζω πως φταις εσύ..Ήρθε σε εμαθε την ανιδιοτελή αγάπη και απλα έφυγε μην κατηγορεις τον εαυτό σου σε παρακαλώ
avatar
Ανώνυμος/η 5.10.2018 | 09:49
'Oσοι νομίζουν ότι βρήκαμε ένα άχρηστο γατάκι η σκυλάκι και το βοηθήσαμε κάνουν λάθος, αυτά μας βοηθούν περισσότερο. Τον καθένα από εμάς και ο καθένας μας με τον τρόπο του πρέπει να ανταποδίδει. O πλανήτης Γή έχει χώρο για όλες τις μορφές ζωής. Ο κ. HULOT είχε υποδεχτεί το είδος αυτό προς όφελος και των δύο. Απολάμβαναν σαφώς και εμπιστευόντουσαν, ο ένας τον άλλον. Ένα πολύ ωραίο μοντέλο για όλους.
.
Η ζωή όμως δεν είναι όπως στα παραμύθια ούτε παραδεισένια μελωδία και η φύση ούτε κακή ούτε καλή. Είναι θα έλεγα, σύμμετρη. Το είπε και ο τσιγγάνος. Τα ποιήματα που ειναι γραμμένα από την ζωή δεν εγγυώνται πάντα επιτύχια. Έτσι η όμορφη Cheesa έφυγε. Όλοι έχουμε βιώσει τον πόνο κάποια στίγμη. Την πιό σκοτεινή στίγμη όμως ξεκινάει νέα αρχή, νέο ποιήμα, μία νέα ημέρα. Όταν δεν μπορούμε να αλλάξουμε μια κατάσταση σε άλλη τότε, είναι πρόκληση να αλλάξουμε τους εαυτούς μας. Η ευθύνη είναι στα χέρια μας είχε πεί ο Βίκτορ Φράνκλ, πώς θα είμαστε σε δέκα χρόνια και πώς θα κοιτάμε πίσω σε δέκα χρόνια απο τώρα.
.
Βοίωσα και εγώ την οδύνη κ. HULOT με τον Ταρίκ και κατανοώ απόλυτα πως αισθάνεστε. Έμαθα όμως απ αυτόν γιατί είχε σοφία αξεπέραστη. Όλα έχουν. Τα '' ζώα '' επειδή δεν έχουν φωνή μας το δείχνουν με διαφόρους τρόπους. Είναι απίστευτη η ποικιλία που χρησιμοποιούν, εμείς δεν βλέπουμε γιατι το είδος μας στην πλειοψηφία του έχει ακαλλιέργητες, αμέτρητες εκτάσεις που αφορούν τα μυστικά της φύσης.
.
Το έδειχνε λοιπόν καθε ήμερα άλλα εγώ - δεν - με τίποτα. Μού δίδαξε ότι, ο φόβος του θανάτου γεννάει αδυναμία και απ' αυτή, αναδύεται ασχήμια. Μού δίδαξε ότι όποιος αγαπά με μέτρο αντέχει.
avatar
Ανώνυμος/η 5.10.2018 | 15:33
Πονάει πολύ όταν χάνεις κατοικίδιο.
Κάνε μου μια χάρη όμως και μην ξαναπάρεις από pet shop.
Τόσες αδέσποτες ψυχούλες κυκλοφορούν στο δρόμο,είναι κρίμα να μην τις βοηθάμε.
ΦΕΡΕΛΠΙΣ!! ΦΕΡΕΛΠΙΣ!! 5.10.2018 | 17:47
Μου σπάραξες τη καρδιά ..
avatar Skroutz 7.10.2018 | 01:46
Λυπαμαι πραγματικα για την απωλεια της Cheesa. Εχω χασει και εγω προσφατα ζωακι και ο πονος που νιωθεις ειναι απεριγραπτος. Οταν πεθανε η Χιονομπαλα μου πριν απο ενα χρονο,πηρε μαζι της ενα κομματι της ψυχης μου ... Την αγαπουσα πολυ και το μονο που με παρηγορει ειναι οτι την προσεχα & τη φροντιζα τοσο πολυ , που πιστευω οτι ηταν ευτυχισμενη στη μικρη ζωουλα της. Κουραγιο σε ολους τους ανθρωπους που ποσταραν εδω τις συγκινητικες τους ιστοριες για τα ζωακια που εχασαν.
avatar kat_madu 11.10.2018 | 14:11
Πολύ λυπάμαι για την απώλεια σας...απέφευγα για μέρες να διαβάσω το κείμενο, γιατί από τον τίτλο και μόνο καταλάβαινα ότι κάτι θλιβερό συνέβη. Ήταν τόσο συγκινητικό το κείμενο σας, τόσο σπαρακτικό. Σας εύχομαι να έχετε κουράγιο και δύναμη να συνεχίσετε με την ανάμνηση ότι αγαπήσατε τόσο πολύ ο ένας τον άλλον...
avatar Nena&Maya 11.10.2018 | 14:48
Μπράβο σας που είχατε τη δύναμη να μείνετε μέχρι το τέλος.

Εγώ δεν το έκανα με τη Maya μου και είναι κάτι που θα μετανοιώνω μέχρι το τέλος της ζωής μου. Την έβαλα στα χέρια της κτηνίατρου, την φίλησα της ζήτησα συγνώμη και έφυγα τρέχοντας.

Τα λαμπερά καταπράσινα μάτια της νομίζω με κοίταζαν ικετευτικά...
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή