Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
DESIGN

Οι αληθινά μοναδικές πόρτες της Αθήνας

Δυο φωτογραφικά πρότζεκτ που τρέχουν διαφορετικοί καλλιτέχνες καταγράφουν τις πολλές και διαφορετικής αισθητικής πόρτες της Αθήνας.

Έχει ενδιαφέρον το πώς κάτι που θεωρούμε δεδομένο και προσπερνάμε καθημερινά, οι παλιές πόρτες των κτιρίων της Αθήνας, μπορούν να ασκήσουν μεγάλη γοητεία σε ανθρώπους που έρχονται από το εξωτερικό για να ζήσουν στην πόλη μας. Ίσως φαντάζει εξωτική η πολυμορφία και η πολυχρωμία τους και σίγουρα μαγνητίζει η διαφορετικότητα της αισθητικής τους.

 

Αν το καλοσκεφτείς, οι πόρτες λειτουργούν ως είσοδοι των κτιρίων και είναι το πρώτο αρχιτεκτονικό στοιχείο που κεντρίζει το ενδιαφέρον του περαστικού. Άλλες είναι επιβλητικές κι άλλες μοιάζουν καλά κρυμμένες. Είναι το πέρασμα από τον δημόσιο χώρο στον ιδιωτικό και σίγουρα έχουν πολλές ιστορίες να διηγηθούν.

 

Ο Alex Jaschik αρχικά βρέθηκε από το Μόναχο στην Αθήνα το 2014, ερχόμενος για να σκηνοθετήσει την ταινία μικρού μήκους «Ψωμί & Ελιές» με τον Αντώνη Καφετζόπουλο, αλλά δεν έφυγε ποτέ, αφού ερωτεύτηκε, έκανε οικογένεια και απέκτησε ένα «βίτσιο»: όπου σταθεί κι όπου βρεθεί φωτογραφίζει τις ιδιαίτερες πόρτες της Αθήνας. Σήμερα στο φωτογραφικό του αρχείο υπάρχουν καταγεγραμμένες γύρω στις 8.000 πόρτες, φωτογραφημένες όλες με τον ίδιο τρόπο, από την ίδια απόσταση και την ίδια γωνία.

 

Οι πόρτες στην Ελλάδα τείνουν να έχουν μια ξεχωριστή διακόσμηση που δεν έχω δει σε άλλα μέρη. Οι περισσότερες είναι φτιαγμένες από μέταλλο και τζάμι, ενώ σε άλλες χώρες της Ευρώπης χρησιμοποιείται περισσότερο το ξύλο.

 

«Όταν ήρθα στην Αθήνα, μου άρεσαν τα πάντα, ίσως επειδή ήταν καινούργια για μένα. Παρατηρούσα πως όλα ήταν πολύ διαφορετικά από τον τόπο που μεγάλωσα. Βόλταρα ασταμάτητα στην πόλη και τραβούσα φωτογραφίες. Αρχικά με είχε συνεπάρει ο πλούτος της τέχνης του δρόμου. Τότε συνειδητοποίησα ότι ορισμένοι από αυτούς τους καλλιτέχνες είχαν κάνει πολλά ωραία έργα σε πόρτες, τις οποίες ουσιαστικά μετέτρεψαν σε καμβά. Από τότε ξεκίνησα να παρατηρώ ενδιαφέρουσες πόρτες παντού, καθώς άρχισα να τραβάω περισσότερες φωτογραφίες από τις βόλτες μου στην πόλη» λέει ο ίδιος και συνεχίζει:

 

Στα μελλοντικά σχέδια του Alex είναι και η δημιουργία ενός ντοκιμαντέρ που θα έχει ως θέμα του τις ιστορίες που κρύβονται πίσω από τις πόρτες των Αθηνών.
Στα μελλοντικά σχέδια του Alex είναι και η δημιουργία ενός ντοκιμαντέρ που θα έχει ως θέμα του τις ιστορίες που κρύβονται πίσω από τις πόρτες των Αθηνών.
Πόρτα στο Κουκάκι
Πόρτα στο Κουκάκι

 

«Οι περισσότερες από τις φωτογραφίες μου με πόρτες έχουν τραβηχτεί στο κέντρο της Αθήνας, αλλά ελπίζω να εξερευνήσω κι άλλες γειτονιές της πόλης, τις οποίες δεν είχα την ευκαιρία να επισκεφτώ μέχρι στιγμής. Εκτός από τις αθηναϊκές πόρτες, κρατάω κι ένα αρχείο με τις πόρτες που συναντώ συνήθως εκτός Αθηνών, στα ελληνικά νησιά, τις οποίες ανεβάζω στον λογαριασμό μου στο Instagram ως summer edition».

  

Ο Alex λέει ότι από τη στιγμή που ξεκίνησε να φωτογραφίζει τις πόρτες της Αθήνας «ακονίστηκε» η ματιά του και άρχισε να τις παρατηρεί παντού. «Όταν οδηγώ, συχνά πιάνω τον εαυτό να σταματά για να φωτογραφίσει κάποια πόρτα που μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Επίσης, μέσω αυτού του πρότζεκτ βγαίνω συχνότερα για άσκοπες βόλτες στην πόλη, κάθε φορά σε διαφορετικές γειτονιές, για να καταγράψω τις πόρτες που θα συναντήσω στο διάβα μου.

 

Συχνά, βέβαια, συναντώ εμπόδια –τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα μπροστά από τις πόρτες είναι πάντα ένα θέμα–, όμως έχω καταλάβει ότι το Πάσχα και ο Δεκαπενταύγουστος είναι οι καλύτερες εποχές γι' αυτήν τη δουλειά, μια και η πόλη αδειάζει τότε.

 

Οι πόρτες στην Ελλάδα τείνουν να έχουν μια ξεχωριστή διακόσμηση που δεν έχω δει σε άλλα μέρη. Οι περισσότερες είναι φτιαγμένες από μέταλλο και τζάμι, ενώ σε άλλες χώρες της Ευρώπης χρησιμοποιείται περισσότερο το ξύλο. Πάντως, αυτό που έχω παρατηρήσει είναι ότι κάθε γειτονιά έχει τα δικά της ξεχωριστά χαρακτηριστικά, τα οποία καταγράφονται και στις πόρτες των κτιρίων της.

 

Για παράδειγμα, η Κυψέλη τείνει να έχει μεγάλες πόρτες και λόγω του μεγάλου μεγέθους των κτιρίων της, ενώ, από την άλλη, οι πόρτες των Εξαρχείων ή του Ψυρρή αλλάζουν συνεχώς όψη λόγω των γκράφιτι. Προσωπικά, μου αρέσουν ιδιαιτέρως οι πόρτες των Πετραλώνων και του Κουκακίου, οι οποίες πολύ συχνά έχουν κομψά σχέδια. Τι το ιδιαίτερο έχουν οι πόρτες της Αθήνας; Η Αθήνα είναι μια πόλη του παλιού και του νέου, της χλιδής και της βρομιάς. Είναι απίθανο το πώς βρίσκονται στριμωγμένες τόσες αντιθέσεις, η μία δίπλα δίπλα στην άλλη».

 

Πετράλωνα
Πετράλωνα

 

Πάντως, τα μελλοντικά σχέδια του Alex, εκτός από την κυκλοφορία μιας έκδοσης που θα περιλαμβάνει μια επιλογή από τη μεγάλη του συλλογή με πόρτες, είναι και η δημιουργία ενός ντοκιμαντέρ που θα έχει ως θέμα του τις ιστορίες που κρύβονται πίσω από τις πόρτες των Αθηνών.

 

Πρόσφατα εκδόθηκε και ένα βιβλίο-ντοκουμέντο με τίτλο «Οι πόρτες της Αθήνας» από δύο άλλους καλλιτέχνες, τον Γάλλο Death Vallée και τον Έλληνα Tarta Ross, οι οποίοι γοητεύτηκαν εξίσου από τις πόρτες της πόλης.

 

«Ο οπτικός όγκος που καταλαμβάνουν οι πόρτες στην καθημερινή ζωή ενός ανθρώπου είναι τόσο μεγάλος που για τους περισσότερους καταντά αόρατος. Σε κάποια από τις ατέλειωτες περιηγήσεις μας στο κέντρο της Αθήνας συνειδητοποιήσαμε πως όλες αυτές οι πόρτες εισόδων των αγαπημένων μας κτιρίων είναι μοναδικές και πολύ διαφορετικές μεταξύ τους.

 

Ταυτόχρονα, παρατηρήσαμε ότι κι αυτές, ακολουθώντας την καλλιτεχνική φρενίτιδα της εποχής, έχουν πάνω τους ζωγραφιές, συνθήματα και υπογραφές που μαρτυρούν την εναλλακτική τους χρήση ως ενός καλά καδραρισμένου καμβά. Κάπου εδώ θεωρήσαμε ότι έπρεπε να ξεκινήσουμε να καταγράφουμε και να ταξινομούμε τη διαφορετικότητά τους.

 

Η καταγραφή μας περιλαμβάνει οπτικά δυνατές πόρτες, είτε άσχημες είτε όμορφες (εξάλλου, αυτό είναι πάντα υποκειμενικό), του κέντρου της Αθήνας. Όταν κάποια στιγμή αποφασίσαμε ότι πρέπει να σταματήσουμε λίγο αυτό το φωτογραφικό σαφάρι, οι φωτογραφίες μας είχαν αισίως φτάσει τις 2.167. Οι περιοχές που επιλέχτηκαν είναι τα Εξάρχεια, η Ομόνοια, το Μοναστηράκι, του Ψυρρή και το Μεταξουργείο.

 

 

 

Κατά την υπέροχη αυτή διαδικασία συλλογής βρεθήκαμε μπροστά σε χιλιάδες πόρτες και στην ιστορία τους. Γνωρίσαμε ανθρώπους που μας χαμογέλασαν και μας άνοιξαν την πόρτα τους και άλλους που μας στραβοκοίταξαν. Μάθαμε ιστορίες που ξέρουν λίγοι και ενδιαφέρουν ελάχιστους. Αγαπήσαμε γι' ακόμα μία φορά την ομορφιά, την ασχήμια, τη μοναδικότητα και τη διαφορετικότητα. Όταν συνειδητοποιήσαμε πως έχουμε κάτι στα χέρια μας που μπορεί να είναι πολύτιμο για μια μερίδα ανθρώπων, θεωρήσαμε πως έπρεπε να το μοιραστούμε» λένε οι ίδιοι.

 

Στις 272 σελίδες του το βιβλίο τους, εκτός από μια μεγάλη επιλογή φωτογραφιών με πόρτες της Αθήνας, περιλαμβάνει διάφορες αληθινές ιστορίες που βίωσαν κατά την καταγραφή και σχετική εξερεύνησή τους, καθώς και μια σειρά από θεωρίες σχετικά με τη σημασιολογία μιας πόρτας και την ανεπαίσθητη επιρροή που ασκεί στον καθημερινό χτύπο της ρουτίνας όλων, που ταξιδεύουν τον αναγνώστη.

 

Τι συμβολίζει η πόρτα γι' αυτούς; «Θα τολμήσω γι' ακόμα μία φορά να πω ότι βλέπω τις πόρτες ως σύνορα, παραθέτοντας απόσπασμα από το βιβλίο: "Έπειτα από προσεκτική και εξαντλητική πορεία σκέψης, θα τολμήσω να θεωρήσω ότι οι πόρτες είναι σύνορα. Χωρίζουν και ενώνουν τη μέρα και τη νύχτα, τον φίλο και τον εχθρό, τον ξένο από τον γνωστό. Υπάρχουν αυτονόητα, ανοίγουν και κλείνουν, σπάνε, ακούγονται, μυρίζουν, καίγονται, παραβιάζονται, βάφονται, μα είναι πάντα εκεί. Υψώνεις τοίχους και χτίζεις παντού. Στολίζεις διαβολεμένα την είσοδο της κρυμμένης σου μοναξιάς. Με βλέπεις πριν και αφού θυμηθείς το πόσο μόνος είσαι. Χαρίζεις μάνταλα και σιδερένια ξύλα στη μέρα, στη νύχτα και στην έντονη κοινωνική ξεφτίλα"».

 

 

Πλάκα
Πλάκα
Γκάζι
Γκάζι

 

Ψυρρή
Ψυρρή

 

Γκάζι
Γκάζι
Λόφος του Στρέφη
Λόφος του Στρέφη

 

Κεραμεικός
Κεραμεικός

 

Πετράλωνα
Πετράλωνα
Αμπελόκηποι, Πανόρμου
Αμπελόκηποι, Πανόρμου

 

Δραπετσώνα
Δραπετσώνα
Εξάρχεια
Εξάρχεια

 

Ομόνοια
Ομόνοια
Θησείο
Θησείο

 

Η Μερόπη Κοκκίνη γεννήθηκε στην Κύπρο. Άρχισε να δημοσιογραφεί στο περιοδικό «01». Ανήκει στην συντακτική ομάδα της LIFO.
Email: meropik@gmail.com

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Η Αθήνα δεύτερη στους κορυφαίους ευρωπαϊκούς προορισμούς
Δεύτερη μεταξύ των καλύτερων ευρωπαϊκών προορισμών αναδείχτηκε η Αθήνα, σε σχετικό διαγωνισμό ταξιδιωτικού ιστοτόπου.
Κωνσταντίνος Δεκαβάλλας: «Η Αθήνα συγκαταλέγεται στις πιο άσχημες πόλεις σε όλον τον κόσμο»
Αρχιτέκτων, ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ. Γεννήθηκε και ζει στο Κολωνάκι. Θεωρεί ότι η μεγαλύτερη φυσιογνωμία της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής σκέψης κατά τον 20ό αιώνα ήταν ο Λε Κορμπιζιέ.
Τα θαμμένα ποτάμια της Αθήνας
Ιλισός, Κηφισός και Ηριδανός διέρρεαν την πεδιάδα της Αττικής. Τώρα είναι όλα κάτω από μπάζα.
Πού να φάτε σήμερα: Τα 13 «αιωνόβια» κουτούκια και ταβέρνες της Αθήνας
Μια βόλτα σε μαγαζιά που εδώ και πολλές δεκαετίες προσφέρουν καλό φαγητό και κρασί, διαφυλάσσοντας την αυθεντικότητά τους.
Σπάνιες εικόνες της Αθήνας σε ένα ντοκιμαντέρ και μια φωτογραφική έκθεση της Μαρίας Ηλιού στο Μουσείο Μπενάκη
Η σκηνοθέτις και παραγωγός Μαρία Ηλιού μιλά στη LiFO και παρουσιάζει μοναδικά στιγμιότυπα από το νέο ιστορικό ντοκιμαντέρ και τη φωτογραφική έκθεση «Η Αθήνα από την Ανατολή στη Δύση, 1821-1896».
Ασπρόμαυρες φωτογραφίες από την καθημερινή ζωή της Αθήνας στα '70s
Ο πρώην καθηγητής πανεπιστημίου Eddie Girdner επισκέφθηκε την Αθήνα τη δεκαετία του '70 και κατέγραψε σκηνές της πόλης.
Ειδικόν, Μανδραγόρας, Μαργαρώ, Στάνη: 4 κλασικά μέρη που αγαπάμε στον Πειραιά
Γεύσεις και αρώματα, παράδοση και απλότητα, σε αυτά τα σημεία που αποτελούν εδώ και δεκαετίες σταθερές αξίες του Πειραιά.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Φωτογραφίζοντας ένα λιμναίο σπίτι στην αιγυπτιακή όαση της Σίβας
Ο Χρίστος Παπαδόπουλος επισκέπτεται ένα σπίτι στην όαση της Σίβα, χτισμένο από λάσπη, αλάτι και κορμούς χουρμαδιάς.
Η επιστροφή των μωσαϊκών στις πολυκατοικίες της Αθήνας
Πώς το μωσαϊκό, ένα στοιχείο που χαρακτήριζε την αθηναϊκή πολυκατοικία για δεκαετίες, πέρασε από την περίοδο της παρακμής και του ευτελισμού στην αναγέννηση.
Οι πανύψηλοι δίδυμοι ουρανοξύστες των Zaha Hadid Architects στη Σέντσεν της Κίνας
Σχεδιασμένο για το νέο οικονομικό κέντρο, το Tower C πρόκειται να γίνει ένα από τα ψηλότερα κτίρια της πόλης.
Ποιος είναι ο αληθινός Μπλεκ;
Ο χάρτινος ήρωας, πριν «εισβάλλει στο Καπιτώλιο», γνώρισε μέρες δόξας τις δεκαετίες του '70 και του '80, σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή του κόμικ στην Ελλάδα.
Τα ταμπάκικα της Χάρμαινας: αρχιτεκτονική δίχως αρχιτέκτονες
Κοντά στους Δελφούς η παράδοση μιας παλιάς Ελλάδας υπάρχει ακόμη
Οι κρυμμένες Παράγκες της Βουλιαγμένης
Ανάμεσα στα ψηλά πεύκα, πάνω στα μεγάλα και πλατιά βράχια της αθηναϊκής Ριβιέρας, μια ανάσα από τον Αστέρα, βρίσκονται κρυμμένες οι Παράγκες της Βουλιαγμένης, παλιές παραθεριστικές κατοικίες που προσφέρονταν σε ένα είδος δημοπρασίας προς ενοικίαση κάθε καλοκαίρι.
Στο κατεχόμενο Βαρώσι, τα έργα ενός καλλιτέχνη για ένα night club αποκαλύπτονται 46 χρόνια μετά
Η φωτογράφος και δημοσιογράφος Ελένη Παπαδοπούλου και η ιστορικός τέχνης Μαρίνα Χριστοδουλίδου φέρνουν στο φως τις τσιμεντογραφίες του επιφανούς Κύπριου καλλιτέχνη Χριστόφορου Σάββα από το εσωτερικό του διάσημου κέντρου διασκέδασης «Perroquet» στο Βαρώσι.
5 απροσδόκητες συνεργασίες του 2020 από τον κόσμο του ντιζάιν
Ο David Adjaye με την Aston Martin, η BIG με τη NASA και ο Frank Gehry με το Hennessy ήταν μερικά μόνο από τα απροσδόκητα ντουέτα που συνεργάστηκαν το 2020.
To Smile στη Νέα Υόρκη είναι εμπνευσμένο από την ιστορία και τον πολιτισμό του Χάρλεμ
Το κτίριο, που πήρε το όνομά του από την καμπυλωτή του κάτοψη περιλαμβάνει έναν παιδικό σταθμό στο ισόγειο και 223 διαμερίσματα κατοικιών στους υπόλοιπους ορόφους.
Ένα μπαρ εμπνευσμένο από το «Mad Men»
Η τηλεοπτική σειρά «Mad Men» ενέπνευσε τη ρετρό αισθητική αυτού του μπαρ στην Γκουανγκτζού της Κίνας.
Ένα διαμέρισμα στο Μιλάνο φιλοξενεί αποκλειστικά ανερχόμενους influencers
Σύννεφα στο πάτωμα και φωτεινοί διάδρομοι είναι μερικά από τα διασκεδαστικά χαρακτηριστικά που έχει συμπεριλάβει ο art director John Pentassuglia στο Defhouse, ένα σπίτι που έχει σχεδιαστεί για νέους influencers των social media.
Ένα σπίτι πάνω σε ξυλοπόδαρα
Η Καναδή αρχιτέκτονας Natalie Dionne ολοκλήρωσε ένα καταφύγιο στο δάσος του νοτιοανατολικού Κεμπέκ, το οποίο υψώνεται σε ξυλοπόδαρα για να έχει καλύτερο φως και θέα.
Mια προκατασκευασμένη καλύβα μέσα στην καταπράσινη φύση του Ισημερινού
Οι αρχιτέκτονες Diana Salvador και Javier Mera έχτισαν μια αγροτική καμπίνα με σκοπό να ησυχάζουν και να επανασυνδέονται με τη φύση.
Ένα λευκό πυργόσπιτο στην Πούλια
Ο αρχιτέκτονας Lorenzo Grifantini έχτισε ένα σπίτι στην Απουλία της Ιταλίας για προσωπική χρήση.
Ένα μουσείο σε σχήμα βότσαλου από τo αρχιτεκτονικό γραφείο της Zaha Hadid
Το νέο Μουσείο Επιστήμης και Τεχνολογίας στη Σεντσέν της Κίνας που θα ολοκληρωθεί το 2023.
6 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
λukum (το) λukum (το) 17.2.2020 | 10:47
Πόσο αλλοιώνει το νέο κύμα αντιπαροχής το αστικό τοπίο... εκτός από τους ελεύθερους χώρους και το πράσινο καταστρέφει και την αισθητική μιας εποχής όπου υπήρχε ακόμα η έννοια του ωραίου στην αρχιτεκτονική.
Golden Dragon Golden Dragon 17.2.2020 | 10:49
Άκουστε και εμενα συντεκνοι, που μένω στην Εσπερία /
Πολύ ωραίο το πρότζεκτ σας, μα την Αλήθεια, πρώτο κι όχι βλακεία /
Και ´γω από το Αθενς σαν έφυγα τις εθαυμαζα, του Κουκακίου ειδικά της θύρες /
με τόση ασχήμια πέρηςση, μας ελέησε λιγάκι η Δύση /
και έσταξε λίγο Αρτ-Νουβο για μας τους μερακλήδες
avatar
Ανώνυμος/η 17.2.2020 | 22:46
Θα ηθελα ομως και κανα μπρουτζινο ροπτρο στις πορτες
Αυτο που απο μικρος με εντυπωσιαζε είναι η αισθητικη λογικη της τοτε εποχης να βαζει σε χρηστικα αντικειμενα τσακπνινιες,μια λογικη που πλεον εχει χαθει, πολλοι το ριχνουν στην μαζικη παραγωγη αλλα αυτο είναι λαθος, είναι απλα θεμα αισθητικης λογικης.

Ένα καινουργιο ιφον ποσο κοστιζει; εναν; εναμιση βασικο μισθο; μπορει να μου εξηγησει γιατί είναι τοσο δυσαναλογα φτωχικα αλλα θεωρητε ως.....εεε...τρομερο ντιζαιν; αυτες οι πορτες δεν ηταν ακριβες απλα ήταν αυτονόητες.

Όσοι εχουμε δουλεψει σε σπιτια αλλων νομιζω θα συμφωνισουμε ότι οσο "αναχρονιστικα" κι αν είναι σπιτια παλιων ανθρωπων τα αντικειμενα που εχουν συνηθως εχουν και καποια τσακπνινια.

Μην πατε μακρυα συγκρινετε τα μαχαιροπηρουνα της γιαγιας και του παππου σας με αυτα που εχετε εσεις, μεταλικα με καποιο αναγλυφο μοτιβο στην λαβη τα μεν, μεταλικα με είτε λεια μεταλικη λαβη ή ακομα χειροτερα με πλαστικη λαβη με καποιο εντονο χρωμα να δινει την αισθηση της αισθητικης τα δε.

Ο μινιμαλισμος νικησε την αισθητικη, αλληλεγυη στις κουπες που αντιστεκονται!
avatar
Ανώνυμος/η 18.2.2020 | 20:49
Ω Ποποπικε quelle surprise!
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή