Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
INTERIORS

Ο Κωνσταντίνος Μπούρας μετακόμισε από τη Νέα Υόρκη στη Νέα Σμύρνη και είναι πανευτυχής

Στο σπίτι του Έλληνα αρχιτέκτονα που σχεδίασε το διαμέρισμα της διευθύντριας του Guggenheim στη Νέα Υόρκη

«Όταν κλείνω την αυλόπορτα πίσω μου και περνάω από τον κήπο για να μπω στο σπίτι μου, αισθάνομαι ότι μπαίνω σε ένα καταφύγιο και σε έναν ωραίο, δικό μου κόσμο» λέει ο Κωνσταντίνος Μπούρας καθώς βολεύεται στα μαξιλάρια, πάνω στο παγκάκι της αυλής του, που τώρα την άνοιξη είναι στα καλύτερά της.

 

Οι τριανταφυλλιές είναι ανθισμένες, όπως και τα δέντρα με τα εσπεριδοειδή, ενώ οι φυλλωσιές τους δημιουργούν μια ωραία δροσιά ακόμα και μέσα στο καταμεσήμερο. «Η ζωή σε μια μονοκατοικία έχει κάποιες ποιότητες διαβίωσης που δεν μπορείς να βρεις σε ένα διαμέρισμα πολυκατοικίας. Η συνέχεια του εσωτερικού χώρου με τον εξωτερικό είναι μια μοναδική εμπειρία» συμπληρώνει ο Κωνσταντίνος που μέχρι πριν από λίγους μήνες ζούσε στον 23ο όροφο ενός κτιρίου στο Upper West Side του Μανχάταν.

 

Ένα ντιζάιν αντικείμενο ή ένα μοντέρνο κομμάτι αποκτά άλλη αισθητική αξία δίπλα σε ένα πιο ιστορικό ή λιγότερο ντιζάιν κομμάτι. Όλα αρχίζουν να δρουν συμπληρωματικά και αποκτούν πιο πολύ ενδιαφέρον διότι είναι μη αναμενόμενη η συνύπαρξή τους και γιατί οι ιστορίες τους δημιουργούν πιο πυκνή πλοκή.

 

Αρχιτέκτονας στο επάγγελμα και πολίτης του κόσμου στην αντίληψη, επέστρεψε στο πατρικό του στην Αθήνα μετά από δέκα χρόνια διαμονής στο εξωτερικό –έναν χρόνο στο Μιλάνο, δύο στη Βοστώνη και άλλα επτά στη Νέα Υόρκη– με αφορμή ένα αρχιτεκτονικό έργο (σ.σ. έκανε την αρχιτεκτονική μελέτη για το παλιό εργοστάσιο χρωμάτων «Ίρις» στην Ελευσίνα, το οποίο πρόκειται να επαναχρησιμοποιηθεί, αρχικά ως χώρος πολιτισμού εν όψει της ανακήρυξής της πόλης σε πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης για το 2021 και έπειτα από τον δήμο) και «γιατί ήθελα να πειραματιστώ και να ξεκινήσω κάτι δικό μου» λέει ο ίδιος.

 

Την πολυθρόνα Eames την αγόρασε σε δημοπρασία στο Νιου Τζέρσεϊ. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Την πολυθρόνα Eames την αγόρασε σε δημοπρασία στο Νιου Τζέρσεϊ. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

«Κάποιοι με ρωτάνε πώς μπορώ να μένω εδώ, σε μια ήσυχη γειτονιά, έχοντας περάσει τόσα χρόνια μέσα στη βαβούρα του Μανχάταν. Μάλιστα, μια φίλη μου, αστειευόμενη, μου λέει: "Αχ, από τη Νέα Υόρκη στη Νέα Σμύρνη". Όμως εγώ το απολαμβάνω. Μου αρέσει που είναι παρά πολύ κοντά σε όλα: δέκα λεπτά με το αυτοκίνητο από το κέντρο και αλλά τόσα από την παραλία, όπου πάω ανελλιπώς χειμώνα-καλοκαίρι. Έτσι κι αλλιώς, στη Νέα Υόρκη έμενα πάντα uptown, που σημαίνει ότι ήμουν λίγο πιο έξω από τη "δράση", αλλά πολύ κοντά σε αυτήν, τόσο όσο – έτσι κι εδώ. Βέβαια, υπάρχει μια υψομετρική αντίστιξη: από τον 23ο όροφο όπου έμενα στο Μανχάταν, με απρόσκοπτη θέα στο πράσινο του Central Park, τώρα μένω στο ισόγειο, αυτό που οι Αγγλοσάξονες περιγράφουν ως «garden flat», αλλά είμαι μέσα στο πράσινο!».


Με την επιστροφή του, λοιπόν, στα πάτρια εδάφη αποφάσισε πολύ συνειδητά, αντί να επιλέξει κάποιο διαμέρισμα στο κέντρο της πόλης, να μείνει ξανά στο σπίτι όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε. «Η Νέα Σμύρνη παραμένει όμορφη. Όσο και να έχει χαλάσει, είναι ακόμα πράσινη και ήσυχη, με ωραίες μονοκατοικίες, κάποιες μάλιστα πολύ ενδιαφέρουσες, του μοντέρνου κινήματος». Όντως, ανάμεσα στις ψηλές πολυκατοικίες υπάρχουν ακόμα εκείνες οι παλιές μονοκατοικίες που χτίστηκαν από τη δεκαετία του '30 και μετά στα τότε περίχωρα της Αθήνας. Η οικογένεια του παππού του ήταν Έλληνες της Κωνσταντινούπολης και ο παππούς με τη γιαγιά του εγκαταστάθηκαν στη Νέα Σμύρνη το 1953, οπότε και έχτισαν τη συγκεκριμένη μονοκατοικία.

 

Μια προσωπογραφία του από τον George Condo, πάνω στην κάρτα του εστιατορίου Cafe Cluny στο West Village, όπου και γνωρίστηκαν τυχαία ένα βράδυ. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Μια προσωπογραφία του από τον George Condo, πάνω στην κάρτα του εστιατορίου Cafe Cluny στο West Village, όπου και γνωρίστηκαν τυχαία ένα βράδυ. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

«Πού να ήξεραν πόσες ζωές και πόσες ιστορίες θα χωρούσε αυτό το σπίτι» λέει ο Κωνσταντίνος. «Αυτό το σπίτι έχει ζήσει πολλά. Ήταν πάντα ένα ανοιχτό μέρος που υποδεχόταν πολύ κόσμο κι έτσι εξακολουθώ να το βιώνω κι εγώ τώρα».

 

Στον κήπο υπάρχουν λεμονιές, πορτοκαλιές, νεραντζιές, μανταρινιές, μουσμουλιές και ροδιές. «Τα δέντρα του κήπου έχουν την ηλικία του σπιτιού. Κάποια από τα υπόλοιπα φυτά τα έχω φυτέψει εγώ ως παιδί» λέει. Πρόσφατα, πάντως, έκανε και τη διαμόρφωση με τα στρογγυλά πατήματα μέσα στον κήπο, ώστε να μπορεί να κυκλοφορεί και να κάθεται ακόμα και μετά τη βροχή.

 

«Ασχολιόμουν φανατικά με την περιποίηση του κήπου από παιδί, μαζί με τους παππούδες μου και τους γονείς μου – κάποια στιγμή, μάλιστα, κάποιοι νόμιζαν ότι θα γίνω γεωπόνος. Στα δέκα χρόνια που έλειψα από την Ελλάδα, όταν επέστρεφα για διακοπές, φρόντιζα να αφιερώσω κάποιες μέρες στον κήπο για φύτεμα, κλάδεμα κ.λπ. Οι φίλοι μου ακόμα εκπλήσσονται από τα πόσα πράγματα ξέρω για τα φυτά και την κηπουρική. Επίσης, κάποιοι συνάδελφοι αρχιτέκτονες τοπίου εγκρίνουν αυτά που κάνω, όποτε χαίρομαι και γι' αυτό» λέει.


Πάντως, οι μεταλλικές καρέκλες που έφερε από ένα παλαιοπωλείο στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια, όπου πηγαινοερχόταν από τη Νεα Υόρκη γιατί δίδασκε για ένα διάστημα στην αρχιτεκτονική σχολή του UPenn, και τα τραπέζια που είναι τοποθετημένα σε δύο διαφορετικά σημεία της αυλής δίνουν την αίσθηση της ζωής μέσα στον κήπο. Σαν να υπάρχει ακόμα ένα διαμέρισμα μέσα στον εξωτερικό χώρο. «Άλλωστε, στην Ελλάδα ο βίος τους περισσότερους μήνες του χρόνου είναι υπαίθριος» λέει. «Γιατί να μην το εκμεταλλευτούμε αυτό;».

 

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


Μέσα στο σπίτι με τα μωσαϊκά πατώματα –σήμα κατατεθέν των σπιτιών εκείνης της εποχής– δεν έχει αλλάξει σχεδόν τίποτα, εκτός βέβαια από τη διακόσμησή του, για την οποία χρησιμοποίησε μια αισθητική mix and match. «Ένα ντιζάιν αντικείμενο ή ένα μοντέρνο κομμάτι αποκτά άλλη αισθητική αξία δίπλα σε ένα πιο ιστορικό ή λιγότερο ντιζάιν κομμάτι. Όλα αρχίζουν να δρουν συμπληρωματικά και αποκτούν πιο πολύ ενδιαφέρον διότι είναι μη αναμενόμενη η συνύπαρξή τους και γιατί οι ιστορίες τους δημιουργούν πιο πυκνή πλοκή».

 

«Όλα στο σπίτι έχουν μια ιστορία, η προέλευσή τους και ο τρόπος που έχουν αποκτηθεί. Είναι αντικείμενα από ταξίδια σε μέρη όπως η Ιαπωνία, η Κίνα και η Ινδία, από γκαλερί και παλαιοπωλεία στην Ελλάδα και το εξωτερικό, από δημοπρασίες αλλά και από στούντιο καλλιτεχνών.

 

Επίσης, (κυρίως) στους τοίχους του σπιτιού υπάρχουν και αρκετά έργα τέχνης. «Είμαι περήφανος για τη συλλογή που έχω» λέει κι αρχίζει να μου μιλάει για τη φωτογραφία του Γάλλου φωτογράφου Henri-Cartier Bresson από τον Αρτεμώνα της Σίφνου ("Ile de Sifnos", 1961) που έχει κρεμασμένη σε μια μεριά. «Αγοράστηκε από τον οίκο Sotheby's της Νέας Υόρκης. Πρέπει να πω, βέβαια, ότι η δύναμη της φωτογραφίας ήταν πολύ μεγαλύτερη όταν ήταν κρεμασμένη "οut of context", και άρα μη αναμενόμενη, στο διαμέρισμα όπου έμενα στη Νέα Υόρκη, αποτελώντας το "ελληνικό" στοιχείο του σπιτιού».

 

Στον χώρο της τραπεζαρίας, πίσω από το φωτιστικό του Frank Gehry, υπάρχουν δεκαπέντε έργα του σημαντικού Ιάπωνα καλλιτέχνη Sadaharu Horio, τα οποία φιλοτεχνήθηκαν και αποκτήθηκαν κατά τη διάρκεια μιας περφόρμανς του για την γκαλερί Axel Vervoordt στο Armory Show της Νέας Υόρκης το 2017.

 

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Μαζί με αυτά και οι καρέκλες της τραπεζαρίας της γιαγιάς του αλλά και μια vintage καρέκλα Eames. «Την έψαχνα όλα τα χρόνια που ήμουν στην Αμερική, για να τη βρω τελικά, έτσι ακριβώς όπως την ήθελα, τη μέρα που έφευγα από τη Νέα Υόρκη! Οπότε την έβαλα κι αυτήν στη φορτωτική, μαζί με τα υπόλοιπα υπάρχοντά μου». Είναι να απορεί κανείς πώς κατάφερε να βρει μια λευκή λάμπα Guzzini από τα '70s πεταμένη στον δρόμο, όπως και τον μπουφέ, τον οποίο περιμάζεψε επίσης από τον δρόμο κι έπειτα τον έδωσε να τον περιποιηθεί δεξιοτέχνης μαραγκός.

 

Σε ένα άλλο δωμάτιο, στον χώρο που διαμόρφωσε ως γραφείο, συνδυάζει american mid-century modern με οικογενειακά έπιπλα από την Κωνσταντινούπολη, όπως ο καναπές της αδελφής του παππού του και μια πολυθρόνα Eames, που αγόρασε σε δημοπρασία στο Νιου Τζέρσεϊ. Πάνω στο γραφείο υπάρχει ένα φωτιστικό από τον Bernard Schottlander που έρχεται και ταιριάζει ωραία με τις art deco καρέκλες που έχει από τη θεία του.

 

Στο καθιστικό έχει κρατήσει έναν κοτλέ καναπέ των γονιών του που έχει διακοσμήσει με μαξιλάρια από ύφασμα για κοστούμι, αγορασμένο στο Μιλάνο. Ακριβώς απέναντι έχει βάλει δύο αναπαυτικές πολυθρόνες. «Μου τις χάρισε ένας φίλος μου σε άθλια κατάσταση. Τις πήρα με χαρά και τις αναπαλαίωσα φυσικά. Όταν ο φίλος μου τις ξαναείδε φτιαγμένες, μάλλον άλλαξε γνώμη που μου τις έδωσε έτσι, ελαφρά τη καρδία».

 

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Πάνω στο τραπέζι του σαλονιού είναι τοποθετημένο κι ένα κουτί από ένα περφόρμανς-δείπνο με τη Yoko Ono. «Ήμουν καλεσμένος της πρόεδρου του Διοικητικού Συμβουλίου του Μουσείου Guggenheim, της οποίας σχεδίαζα το σπίτι εκείνη την περίοδο μέσω του αρχιτεκτονικού γραφείου όπου δούλευα στη Νέα Υόρκη».

 

Πίσω στη Νέα Σμύρνη, ανάμεσα στα έργα τέχνης που υπάρχουν σε όλο το σπίτι ξεχωρίζουν η «Λαμπιτώ», ακουαρέλα του Νίκου Εγγονόπουλου για κοστούμι της «Λυσιστράτης» το 1965 στην Επίδαυρο, ο «Ορφέας», επίσης του Νίκου Εγγονόπουλου, με προσωπική αφιέρωση, «Του Κωνσταντίνου», στο πίσω μέρος από την κόρη του ζωγράφου, Εριέττη, υπογεγραμμένα σχέδια του αρχιτέκτονα Frank Lloyd Wright για ένα ουτοπικό πρότζεκτ στο Hollywood Hills στο Λος Άντζελες αλλά και μια προσωπογραφία του από τον George Condo πάνω στην κάρτα του εστιατορίου Cafe Cluny στο West Village, όπου και γνωρίστηκαν τυχαία ένα βράδυ.

 

Υπάρχουν έργα διάσπαρτα παντού μέσα στο σπίτι, διαφόρων καλλιτεχνών, όπως οι Joseph Albers, Γιάννης Αδαμάκος, Κώστας Τσόκλης, Χριστίνα Σαραντοπούλου, Dominique Dubien, Αλέξανδρος Μαγκανιώτης, Έλλη Γρίβα, Κυριακή Μαυρογεώργη, Μαρία Κόκκινη, Χρήστος Σούλαρης κ.ά. Πάνω στο κρεβάτι του ξεχωρίζουν, φυσικά, τα (αριθμημένα) μαξιλάρια της καλλιτέχνιδας Miranda July που έχουν πάνω τους τυπωμένες τις εξής φράσεις: «Here you will dream of endless kissing - Here you will dream of people you admire exposing your fraudulence».

 

Τα μαξιλάρια της καλλιτέχνιδας Miranda July. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Τα μαξιλάρια της καλλιτέχνιδας Miranda July. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Λίγο παραδίπλα, μια καρέκλα του Αrne Jacobsen μπροστά στη βιβλιοθήκη της προγιαγιάς του αλλά και διάφορες καδραρισμένες φωτογραφίες της οικογένειας του παππού του στην Κωνσταντινούπολη και μια φωτογραφία οικογενειακού γάμου στη Νέα Σμύρνη. Σε έναν από τους τοίχους του υπνοδωματίου υπάρχει ένα τρίπτυχο με «τσαρουχική» γραφή. «Μου το έφτιαξε ένας Αμερικανός φίλος για τη γιορτή μου. Και να φανταστείς ότι αγνοούσε τον Τσαρούχη» λέει ο Κωνσταντίνος.

 

«Οι φίλοι μου ευχαριστιούνται πολύ όταν έρχονται στο σπίτι μου και το έχουν περιγράψει σαν έναν μικρό παράδεισο, με όλη την ατμόσφαιρα που έχουν και το σπίτι και ο κήπος. Μου αρέσει να δημιουργώ ατμόσφαιρες – αυτό κάνω και στη δουλειά μου, προσπαθώ να δημιουργώ ατμόσφαιρες» λέει.

 

Τη λευκή λάμπα Guzzini από τα '70s τη βρήκε πεταμένη στον δρόμο. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Τη λευκή λάμπα Guzzini από τα '70s τη βρήκε πεταμένη στον δρόμο. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Kαδραρισμένες φωτογραφίες της οικογένειας του παππού του στην Κωνσταντινούπολη και μια φωτογραφία οικογενειακού γάμου στη Νέα Σμύρνη. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Kαδραρισμένες φωτογραφίες της οικογένειας του παππού του στην Κωνσταντινούπολη και μια φωτογραφία οικογενειακού γάμου στη Νέα Σμύρνη. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

 Παλιά LIFO στη στοίβα... Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Παλιά LIFO στη στοίβα... Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Πάνω στο γραφείο υπάρχει ένα φωτιστικό από τον Bernard Schottlander που έρχεται και ταιριάζει ωραία με τις art deco καρέκλες που έχει από τη θεία του. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Πάνω στο γραφείο υπάρχει ένα φωτιστικό από τον Bernard Schottlander που έρχεται και ταιριάζει ωραία με τις art deco καρέκλες που έχει από τη θεία του. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Η φωτογραφία του Γάλλου φωτογράφου Henri-Cartier Bresson στον Αρτεμώνα της Σίφνου (Ile de Sifnos, 1961). Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Η φωτογραφία του Γάλλου φωτογράφου Henri-Cartier Bresson στον Αρτεμώνα της Σίφνου (Ile de Sifnos, 1961). Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Έργο της Χριστίνας Σαραντοπούλου. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Έργο της Χριστίνας Σαραντοπούλου. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Πάνω στο τραπέζι του σαλονιού είναι τοποθετημένο κι ένα κουτί από ένα performance-δείπνο με τη Yoko Ono. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Πάνω στο τραπέζι του σαλονιού είναι τοποθετημένο κι ένα κουτί από ένα performance-δείπνο με τη Yoko Ono. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Το φωτιστικό του Frank Gehry πάνω από την τραπεζαρία. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Το φωτιστικό του Frank Gehry πάνω από την τραπεζαρία. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

«Αυτές τις πολυθρόνες μου τις χάρισε ένας φίλος και ήταν σε άθλια κατάσταση. Τις πήρα με χαρά και τις αναπαλαίωσα φυσικά. Όταν ο φίλος μου τις ξαναείδε φτιαγμένες, μάλλον άλλαξε γνώμη που μου τις έδωσε έτσι, ελαφρά τη καρδία». Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
«Αυτές τις πολυθρόνες μου τις χάρισε ένας φίλος και ήταν σε άθλια κατάσταση. Τις πήρα με χαρά και τις αναπαλαίωσα φυσικά. Όταν ο φίλος μου τις ξαναείδε φτιαγμένες, μάλλον άλλαξε γνώμη που μου τις έδωσε έτσι, ελαφρά τη καρδία». Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Τα δεκαπέντε έργα του σημαντικού Ιάπωνα καλλιτέχνη Sadaharu Horio. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Τα δεκαπέντε έργα του σημαντικού Ιάπωνα καλλιτέχνη Sadaharu Horio. Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτό: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Στον κήπο υπάρχουν λεμονιές, πορτοκαλιές, νεραντζιές, μανταρινιές, μουσμουλιές και ροδιές.
Στον κήπο υπάρχουν λεμονιές, πορτοκαλιές, νεραντζιές, μανταρινιές, μουσμουλιές και ροδιές.

Η Μερόπη Κοκκίνη γεννήθηκε στην Κύπρο. Άρχισε να δημοσιογραφεί στο περιοδικό «01». Ανήκει στην συντακτική ομάδα της LIFO.
Email: [email protected]

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

 Ένα διαμέρισμα στο Κολωνάκι με αφρικανικές μάσκες, έργα τέχνης και design αντικείμενα
Το σπίτι της εικαστικού Όλγας Μηλιαρέση-Φωκά έχει αρμονικό mix and match χαρακτήρα
Μέσα σε έναν ονειρεμένο μεσογειακό κήπο στην Παιανία
Το κτήμα Σπάροζα, η καρδιά του Συλλόγου Μεσογειακής Κηπουρικής στην Αθήνα, έχει δημιουργηθεί βασισμένο στις αρχές της μεσογειακής κηπουρικής: το καλοκαίρι δεν ποτίζεται καθόλου ενώ κανείς έχει την αίσθηση ότι βρίσκεται μέσα σε ένα φυσικό περιβάλλον
Μέσα στη γεμάτη έργα τέχνης Γαλλική Πρεσβεία της Αθήνας
Το Hôtel Merlin de Douai στη Βασιλίσσης Σοφίας, όπου στεγάζεται η Γαλλική Πρεσβεία, είναι ένα από τα σπάνια νεοκλασικά κτίρια που έδιναν άλλοτε τον τόνο στην κομψή Αθήνα
 Ένα διαμέρισμα στα νότια προάστια μέσα σε ένα παλιό ξενοδοχείο
Η δημιουργός του spitishoot, ενός σάιτ που μπαίνει μέσα στα σπίτια των Αθηναίων, μοιράζεται μαζί μας εικόνες και σκέψεις για το δικό της σπίτι
Στο σπίτι της γυναίκας που επαναπροσδιόρισε το ελληνικό σουβενίρ
Η Άννα Πολυδώρου πήρε μια παλιά κυψέλη με δώματα εργένηδων στο Θησείο και έφτιαξε ένα ολόφωτο σπίτι γεμάτο με μικρά χρηστικά αντικείμενα Ελλήνων σχεδιαστών.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Στο πιο μποέμικο βιβλιοπωλείο της Αθήνας, τον Φωταγωγό της Τζούλιας Τσιακίρη
Χωμένο μέσα στη Στοά Κουρτάκη της Κολοκοτρώνη βρίσκεται το ορμητήριο των εκδόσεων Το Ροδακιό, ένας χώρος όπου η διανόηση της Αθήνας νιώθει οικεία
20 απ' τις πιο παράξενες, ρετροφουτουριστικές στάσεις λεωφορείων της Σοβιετικής Ένωσης
Σουρεαλιστικά -συχνά εγκαταλελειμμένα- απομεινάρια εκπληκτικής, εξωγήινης αισθητικής
Ένα παράξενο σπίτι στην Σιθωνία της Χαλκιδικής
Είναι εντελώς προκάτ και μπορεί ανά πάσα στιγμή να αποσυναρμολογηθεί αφήνοντας ένα πολύ μικρό αποτύπωμα στο φυσικό περιβάλλον
Αυτή η αφίσα του 1894 είναι μάλλον η πιο εμβληματική όλων των εποχών
Η αφίσα που δημιούργησε για μια παράσταση της Σάρα Μπερνάρ ο Τσέχος πρωτοπόρος της Art Nouveau, Αλφόνς Μούχα εκτίθεται μαζί με πλήθος άλλες δημιουργίες του στην μεγάλη έκθεση για το έργο στο Poster House, το νεοσύστατο μουσείο αφίσας στη Νέα Υόρκη
4 graffiti artists εμπνέονται από τον Γιάννη Αντετοκούνμπο και μεταμορφώνουν γήπεδα της Αθήνας
Με αφορμή την ανάδειξη του Greek Freak σε MVP του NBA, η Nike εμπνέει τα παιδιά να αθληθούν και να κυνηγήσουν τα πιο τρελά τους όνειρα
Piscinity: Οι ειδικοί που ξέρουν πώς να κατασκευάσουν την πισίνα των ονείρων σου
Όλα όσα θέλετε να μάθετε για τις πισίνες από μια ελληνική εταιρεία με υπεροχή σε ποιότητα και εξειδίκευση
Oι νεόνυμφοι Βοwie και Ιman στο εξωτικό ορμητήριο του Mandalay
Ο θρύλος της glam ροκ σε μια σπάνια φωτογράφηση στη βίλα της Καραϊβικής
Sage Adams: Η καλλιτέχνις που δίνει την ευκαιρία σε περιθωριοποιημένες ομάδες να προβάλλουν την τέχνη τους
Η γεννημένη στο Μπρούκλιν καλλιτέχνις υπήρξε συνεργάτις της SZA σε ηλικία 19 ετών
Tα πόστερ του διάσημου εικονογράφου Τζον Μαυρουδής για το 60ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης
Ένας από τους πιο επιδραστικούς εικονογράφους του κόσμου φιλοτεχνεί την οπτική ταυτότητα του πιο σημαντικού κινηματογραφικού θεσμού της χώρας μας
Η Αγνή και ο Μιχάλης Κατζουράκης μαζί με τον Φρέντυ Κάραμποττ έδωσαν εικόνα στα ελληνικά '70s
Οι αφίσες τους για τον ΕΟΤ και οι διαφημίσεις τους για τις μεγαλύτερες φίρμες της εποχής θεωρούνται ακόμα masterclasses για τους μετέπειτα γραφίστες και αποτελούν γλυκιά ανάμνηση από μια εποχή που η ισορροπία και η απλότητα ήταν δεδομένες.
Γιάννης Ευσταθιάδης, ο Μπάτμαν της ελληνικής διαφήμισης
Το τελευταίο τεύχος του gr design είναι αφιερωμένο σε έναν από τους επιφανέστερους και πολυσχιδείς διαφημιστές που πέρασαν ποτέ από την Ελλάδα.
Κυριάκος Κρόκος: Ο αρχιτέκτονας της γαλήνης
Η σημαντική περίπτωση του αρχιτέκτονα που άφησε στην Ελλάδα σημαντικό έργο.
Μέσα σε ένα διαμέρισμα-ζούγκλα με 200 φυτά
Ο ντιζάινερ Χίλτον Κάρτερ ανοίγει την πόρτα του σπιτιού του και εξηγεί πώς είναι να ζει κανείς με τόσες πολλές γλάστρες
Μέσα στο γεωργιανού ρυθμού σπίτι της  Florence Welch
«My First Apartamento»: Florence Welch
H αρχιτεκτονική στην υπηρεσία της γάτας
Έξι σπίτια σε όλο τον κόσμο που σχεδιάστηκαν με γνώμονα τις ανάγκες και τις προτιμήσεις των αγαπημένων μας αιλουροειδών
4 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
JERZY JERZY 12.5.2019 | 09:40
Υπέροχο σπίτι και τυχερός ο ιδιοκτήτης του!
symbol symbol 13.5.2019 | 00:05
Υπέροχος ο ιδιοκτήτης και τυχερό το σπίτι του!
Ο πατερας μου ακολουθησε παρομοια πορεια μισο αιωνα πιο πριν.

Εφυγε απο την Νεα Σμυρνη μετα τον δευτερο παγκοσμιο πολεμο, εγινε αρχιτεκτονας στην Αμερικη, διδαξε ιστορια της τεχνης και αρχιτεκτονικο σχεδιο στο Πανεπιστημιο του Μαιαμι και αφου γνωρισε και τον Φρανκ Λο'ι'ντ Ρα'ι'τ ( ενας καλος φιλος του τελευταιου, ο Μπρους Σγκοφ, ηταν μεντορας του πατερα μου ) γυρισε στη Νεα Σμυρνη, ηταν ενας εκ των σχεδιαστων του πανεπιστημιου της Πατρας, σχολικων συγκροτηματων και βιλων.

Η Νεα Σμυρνη εχει βγαλει πολλους διακεκριμενους ανθρωπους στις τεχνες και τα humanities.
Ισως γιατι γεννηθηκε με εναν εμφυτο εξωτισμο ( αλλωστε πριν σχεδιαστει ως πολη, ηταν εξοχη - για τους Καλλιθεωτες ), με το δικο της μεγαλο παρκο, φαρδια πεζοδρομια, ωραιες μονοκατοικιες και την αριστοκρατικοτητα πολλων κατοικων της, σαν αυτους που αντιπαθουσαν τον Πανιωνιο και αγαπουσαν τον Μιλωνα του προπολεμικου βολε'ι', του τενις, και λιγο αργοτερα, του μπασκετ.

Με τον ερχομο του τρολε'ι' και της γραμμης 30 που εσκισε στα δυο την καρδια της περιοχης, η Νεα Σμυρνη αρχισε να χανει τα χαρακτηριστικα της μετα απο μισο σχεδον αιωνα ιστοριας.
Εγινε τοπος διασκεδασης για μη ντοπιους, αυξηθηκε η κινηση στους δρομους, στα πεζοδρομια και τα ντεσιμπελ στην ατμοσφαιρα κυριολεκτικα καταπιαν την αξιοπρεπεια της. Η αντιπαροχη κι ο θορυβος, το καυσαεριο, η πολυκοσμια, ο καταναλωτισμος κι η επακολουθη κακιστη αισθητικη των δημοσιων εργων τα τελευταια 40 χρονια, κατεστρεψαν τον χαρακτηρα της.

Σημερα η Νεα Σμυρνη ειναι αγνωριστη.

Καποια καλα σημεια αναφορας χανονται σε ενα ωκεανο αντι-αισθητικοτητας, βαρβαροτητας και θορυβου.

Παντα ηταν ενα αινιγμα για μενα η σταση ενος καλλιεργημενου ανθρωπου οπως ο Κωνσταντινος πιο πανω. Τι κανει κανεις ; Τι σταση κρατα στην ολοτητα μιας τετοιας ατμοσφαιρας γενικευμενης πολιτισμικης υφεσης ( που περνα η Δυση γενικοτερα μα κυριως η Ελλαδα ) ;

Μια ευκολη απαντηση, θα ειναι η κλασσικη : "προσφερω μεσα απ τη δουλεια μου".

Ομως η ιστορια της Νεας Σμυρνης ( τουλαχιστον στα πρωτα τριαντα χρονια της ιστοριας της ), προσφερει παραδειγματα ανθρωπων που ειδαν την αναγκη ως “επιλογη που τους διαλεξε”. Κατι σαν ενα καλεσμα. Ποιητες οπως ο Φαιδωνας ο Μαηδωνης, ζωγραφοι οπως ο Κουναδης, φωτογραφοι οπως η Νελις, για να μη μιλησω για την Μυρτω και τον Μικη τον Θεοδωρακη, ειδαν τον εσωτερικο τους πλουτο και την πνευματικοτητα ως οχημα για κατι μεγαλυτερο της νεοσμυρνιωτικης μικρο-κοινωνιας. Κοινωνησαν κατι μεγαλυτερο του χαρακτηρα τους και της “προσωπικης” τους “ματιας”, της ατομικοτητας τους.
Οικουμενοποιησαν την λεπτοτητα και την αξιοπρεπεια τους σε εναν ευρυτερο σκοπο.

Δε ξερω αν γνωριζει ο κ. Μπουρας, την ιστορια του κτιριου στην οδο Ασωματων, το κτιριο με τις καρυατιδες που αποθανατισε ο Καρτιε Μπρεσον, μια μερα στα 50ς οταν τον ξεναγουσε ο καλος του φιλος ο Τσαρουχης στα νεοκλασσικα του Κεραμεικου ;
Για δεκαετιες ηταν ετοιμορροπο. Πριν φυγω για Αμερικη ειχα μαλιστα ασχοληθει σε πρακτικο επιπεδο με το ζητημα ( 1989 ). Τελικα σωθηκε την τελευταια στιγμη με παροχες και νομιζω μελετη της ΕΕ, το 2000...

Σαν αυτο το κτιριο υπαρχουν χιλιαδες στην Αθηνα.
Ενα αλλο ειναι αυτο της ηρω’ι’κης Σεβαστης Καλλισπερη ( εδω https://metaxourgeio.wordpress.com/tag/νεοκλασικά/ ).
Ποσοι σημερινοι Αθηναιοι γνωριζουν το σπιτι και την ιστορια της ; Κι απ αυτους ποσοι νοιαζονται για την σωτηρια και των δυο ;

Ενδεχομενως γνωριζει την Μονουμεντα.
Προσωπικα την ομαδα αυτη την εχω μονο ακουστα.
http://www.monumenta.org/article.php?perm=1&ArticleID=857&lang=gr

Ομως τι θα λεγε να δωσει λιγο απο τον πολυτιμο χρονο του να συνεισφερει στην προαγωγη μιας συνειδητοποιησης απο πλευρας της μισης Ελλαδας - που ειναι η Αθηνα - οτι η σωτηρια αυτων των νεοκλασσικων δε θα σημανει μοναχα την σωτηρια της οικιστικης ιστοριας της ελληνικης πρωτευουσας, παρα μπορει να γινει και οχημα πολιτισμικης αναζωογονησης δεκαδων υποβαθμισμενων περιοχων της μεσα απο την πρακτικη λειτουργια μικρων τοπικων κεντρων πολιτισμου, οπως ωδεια, γκαλερι, εξιδικευμενων βιβλιοθηκων, ΚΑΠΙ, παρουσιασης βιβλιων, ‘η ακομη και σχολειων οπως νηπιαγωγεια ;;

Απλα ριχνω μια ιδεα υπο την μορφη χαιρετισμου και ταυτοχρονα του ευχομαι καλη επιτυχια σ οτι κανει στο μελλον.




Ζητω συγνωμη, Μπρους Γκοφ το ονομα του μεντορα του πατερα μου ( στο πανεπιστημιο του Κανσας στα 1950ς ) και οχι Σγκοφ.
Προηγούμενα 1 Επόμενα
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή