Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
 

Ο Άγγελος Παπαδημητρίου μάς δείχνει το ζεστό, υπέροχο σπίτι του

Ο αγαπημένος καλλιτέχνης κατοικεί εδώ και τριάντα χρόνια σε ένα όμορφο σπίτι στη Νεάπολη Εξαρχείων
Σε αυτό το σπίτι μένω εδώ και τριάντα χρόνια ο Άγγελος Παπαδημητρίου. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

«Με συγχωρείτε, αλλά δεν είναι η ωραιότερη γάτα του κόσμου; Τη λένε Μίκρα, διότι τη βρήκαμε με τη φίλη μου, τη Μελίνα Τανάγρη, στη μηχανή του αυτοκινήτου της, μάρκας Nissan Micra, μια σταλίτσα, πριν από τέσσερα χρόνια περίπου» λέει ο Άγγελος Παπαδημητρίου, καθώς μας υποδέχεται στο σπίτι του, ντυμένος στα μαύρα και με τις παντόφλες του, στη Νεάπολη Εξαρχείων, μαζί με την τετράποδη συγκάτοικό του, ενώ από τα ηχεία ακούγεται ένα κομμάτι της Καίτης Γκρέυ.

 

«Αν μου έλεγες πριν από τέσσερα χρόνια ότι θα πάρω γάτα, το λιγότερο θα ξεκαρδιζόμουν στα γέλια. Όταν ήμουν παιδί δεν είχα ποτέ κάποιο κατοικίδιο οπότε δεν ήξερα τι θα πει αυτό. Ώσπου συνέβη εκείνη τη χειμωνιάτικη και πολύ κρύα νύχτα, καθώς με έφερνε πίσω στο σπίτι η Μελίνα. Είχαμε πάει για επίσκεψη στη Φιλοθέη, στου Σαββόπουλου, κι εκεί που την καληνύχτιζα ακούσαμε τα νιαουρίσματα. Ήταν τρία σχεδόν νεογέννητα γατάκια που είχαν μπει στη μηχανή για να ζεσταθούν. Πώς δεν τσουρουφλίστηκαν ένας Θεός το ξέρει!

 

Αν και δεν είχα ιδέα από ζώα, από ένστικτό και μόνο, τα ανέβασα σπίτι και τα περιποιήθηκα και τα τρία επί οκτώ μήνες. Και παρόλες τις δυσοίωνες προβλέψεις του κτηνιάτρου, επέζησαν όλα! Δύο θηλυκά κι ένα αρσενικό: η Φιλοθέη, ο Νισάν και η Μίκρα. Η Φιλοθέη, η «διανοούμενη», ζει σήμερα με τον ποιητή Νίκο Παναγιωτόπουλο και τη σύζυγό του, ηθοποιό Ρίτα Λίτου, κι ο Νισάν μένει στην εξοχή, στο σπίτι φίλων αρχιτεκτόνων. Εγώ κράτησα τη Μίκρα. Αυτή που ήταν σχεδόν ψόφια όταν την βρήκα, με κλειστά ματάκια. Ήμουν ο πρώτος που είδε κι ίσως με θεωρεί σαν γονιό της.

 

Το σαλόνι του με τα μαύρα μάρμαρα στο πάτωμα είναι κάθε άλλο παρά φορτωμένο από έπιπλα και αντικείμενα. Περισσότερο απ' όλα ξεχωρίζουν τα έργα του τα οποία είναι κρεμασμένα στους τοίχους ή τοποθετημένα σε διάφορα σε σημεία και κάπως σε «τραβούν» να τα παρατηρήσεις και να τα περιεργαστείς, αλλά και ένα πορτρέτο του από τον Γιώργο Μαυροΐδη, ζωγράφο, καθηγητή στην Καλών Τεχνών και φίλο του.

 

Κοιμόμαστε πάντα μαζί και είναι πολύ ευγενική απέναντί μου. Έχουμε μια υψηλού επιπέδου σχέση. Όμως όταν την αφήνω, τρελαίνεται, πέφτει σε μαύρη μελαγχολία. Μια-δυο φορές που αναγκάστηκα να την αφήσω λίγες μέρες σε ξενοδοχείο ζώων ή σε σπίτι φίλων, κυριολεκτικά κόντεψε να πεθάνει. Μου είπαν ότι δεν έτρωγε τίποτα για όσες μέρες έλειπα και δεν ήπιε ούτε μια σταγόνα νερό. Όταν γυρίσαμε μαζί πίσω στο σπίτι καθόταν συνέχεια πάνω μου και ξεφυσούσε. Να φανταστείς ότι φέτος δεν πήγα στη Νέα Υόρκη με τις Όρνιθες του Καραθάνου για να μην αφήσω πίσω τη Μίκρα».

 

Μας λέει πώς άλλαξε τον τρόπο που βιώνει το ίδιο του το σπίτι αυτό το γατί. «Γυρνάω σπίτι μετά από δουλειές και όταν μπαίνω μέσα τα ξεχνάω όλα. Το μόνο που θέλω είναι να την πάρω αγκαλιά, να μου γουργουρίζει και να με "ζυμώνει".

 

Το σπίτι με το ζωάκι δεν είναι ποτέ πια μόνο του κι έχει αποκτήσει άλλη ζεστασιά. Επίσης, πρέπει να πω ότι είναι πλέον το σπίτι της. Με φιλοξενεί εδώ. Η γάτα δεν είναι σαν το σκύλο που θα σε ευγνωμονεί κάθε μέρα που τον έσωσες. Η γάτα θα έχει ένα ύφος τύπου "Άντε κάτσε, μείνε κι εσύ εδώ. Χάρη σου κάνω"» λέει, καθώς η Μίκρα με ένα σάλτο βρίσκεται πάνω στο τραπέζι της τραπεζαρίας και μας κοιτάει αφ' υψηλού.

 

«Πάντως όταν κατάλαβα τα πόσα αντιλαμβάνεται η γάτα μου, πραγματικά αισθάνθηκα μειωμένης αντίληψης. Καμιά φορά τη βλέπω να κοιτάει μελαγχολική. Κοιτάει κάπως στο βάθος. Δεν κοιτάει εμάς. Κάπου κοιτάει αυτή μέσα σε αυτό το χάος που ζούμε, το φιλοσοφικό. Κάτι ξέρει παραπάνω. Είμαι σίγουρος γι' αυτό».

 

Το σπίτι με το ζωάκι δεν είναι ποτέ πια μόνο του κι έχει αποκτήσει άλλη ζεστασιά. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Το σπίτι με το ζωάκι δεν είναι ποτέ πια μόνο του κι έχει αποκτήσει άλλη ζεστασιά. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


Το σαλόνι του με τα μαύρα μάρμαρα στο πάτωμα είναι κάθε άλλο παρά φορτωμένο από έπιπλα και αντικείμενα. Περισσότερο απ' όλα ξεχωρίζουν τα έργα του τα οποία είναι κρεμασμένα στους τοίχους ή τοποθετημένα σε διάφορα σε σημεία και κάπως σε «τραβούν» να τα παρατηρήσεις και να τα περιεργαστείς, αλλά και ένα πορτρέτο του από τον Γιώργο Μαυροΐδη, ζωγράφο, καθηγητή στην Καλών Τεχνών και φίλο του.

 

«Ο Μαυροΐδης συνήθιζε να ζωγραφίζει μόνο γυναίκες, έχει κάνει ελάχιστους άνδρες. Ο ίδιος ο Γιώργος μου έλεγε πως είναι το ωραιότερο πορτρέτο που είχε φτιάξει ποτέ. Το ζωγράφισε το 1986. Θυμάμαι πήγαινα καθημερινά σπίτι του επί δέκα χρόνια, καθόμασταν στο εργαστήριο του από τις 3 μέχρι τις 9 και κουβεντιάζαμε. Μεγάλη μορφή».

 

Ο Άγγελος Παπαδημητρίου είναι μια υπέροχη προσωπικότητα, ένας καλλιεργημένος άνθρωπος που χαίρεσαι να περνάς χρόνο μαζί του και να συζητάς. Επίσης, είναι αυτό που συμβαίνει όταν η ζωή και η τέχνη γίνονται ένα. Εικαστικός, ηθοποιός, τραγουδιστής, μα πάνω απ' όλα ένας αισιόδοξος, θετικός άνθρωπος.

 

«Για μένα δεν υπάρχει καμία διαφορά, είτε κάνω τα εικαστικά μου, είτε παίζω, είτε τραγουδάω. Όλα είναι το ίδιο. Οποιαδήποτε έκφραση του ανθρώπου εγώ τη χαρακτηρίζω καλλιτεχνική. Όποια έχει μια απόπειρα επικοινωνίας και απευθύνεται προς έναν άλλον άνθρωπο τη θεωρώ μία καλλιτεχνική πράξη» θα πει σε κάποια στιγμή της συνάντησής μας. Είναι τελικά ένας καλλιτέχνης που ξέρει πώς να γίνεται ο ίδιος έργο τέχνης.

 

Μου αρέσει που είναι τόσο άνετος και προσιτός παρότι έχει καταφέρει ένα σωρό σημαντικά πράγματα στη ζωή του: Πήρε βραβείο από την Ακαδημία Κινηματογράφου για τον ρόλο του στην ταινία «Ξενία» του Κούτρα, εκπροσώπησε με τα έργα του τη χώρα μας πριν από αρκετά χρόνια στην Μπιενάλε της Βενετίας και έχει παίξει σε αξιοσημείωτες θεατρικές παραστάσεις.

 

«Σε αυτό το σπίτι μένω εδώ και τριάντα χρόνια. Το αγόρασα από την Όλια Λαζαρίδου. Ανήκε σε μια θεία της ζωγράφο, την κυρία Στίγκα. Κάποια στιγμή μάλιστα, όσο ακόμα ζούσε, είχαμε έρθει και την είχαμε επισκεφθεί μαζί με την Όλια. Μου άρεσε από την πρώτη στιγμή γιατί είχε πει στην Όλια: "Πάρε αυτόν τον πίνακα". Ήταν ένας πίνακας με κυδώνια που μόλις είχε ζωγραφίσει. "Τον έβλεπα, καθώς τον ζωγράφιζα, και είπα, μωρέ δεν κάνω ένα γλυκό κυδώνια καλύτερα!". Ε, αυτό με κέρδισε αμέσως. Δικός μου άνθρωπος, σκέφτηκα, και γίναμε κατευθείαν φίλοι. Μου το είχε πει η Όλια από τότε. "Αυτό το σπίτι είναι δικό σου". Κι όταν κάποια στιγμή πέθανε η θεία της το αγόρασα».

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Θυμάται, λέει, όταν ήταν μικρός που έμενε πίσω από το Πεδίον του Άρεως, και ανέβαινε στην ταράτσα απ' όπου έβλεπε κάτω τα περίφημα βαριετέ του Οικονομίδη. Του αρέσει πολύ η γειτονιά του και ειδικά το γεγονός πως ό,τι θελήσει το βρίσκει σε απόσταση αναπνοής. Από βιβλιοπωλεία μέχρι κρεοπωλεία κι από κινηματογράφους μέχρι θέατρα. «Δεν ξέρω τι να πρωτοδιαλέξω! "Έτσι" να κάνω και βρίσκω τα πάντα».

 

«Στη Νεάπολη Εξαρχείων είναι τοποθετημένο και το αγαπημένο μου διήγημα του Μιχαήλ Μητσάκη που έχω τυπώσει πάνω σε αυτές τις πορσελάνες» λέει δείχνοντας ένα από τα έργα του. Ο τίτλος του διηγήματος είναι «Υπό τη συκήν» και περιγράφει την ιστορία οκτώ κοριτσιών που ζούσαν σε αυτή την περιοχή. «Ε, μία από αυτές ήταν η προγιαγιά μου. Την αναφέρει μάλιστα με το όνομά της: Φανή Θηβαίου. Είχαν κάνει λέει σκασιαρχείο από το γυμνάσιο για να πάνε στον Λόφο του Στρέφη και σε μια ταφόπλακα που βρισκόταν κάτω από μια συκιά, έγραψαν τα ονόματά τους πλάι στο όνομα της νεκρής, τα κόκαλα της οποίας ήταν θαμμένα στο χώμα. Ήταν σαν ένα παιχνίδι με τη ζωή και τον θάνατο. Υπάρχει αυτό το δίπολο της υπόστασής μας που με γοητεύει πάντα και το χρησιμοποιώ στα έργα μου».

 

Το ίδιο ισχύει και για το έργο του που δείχνει τα δύο πρόσωπα της Μαρία Κάλλας. «Η Κάλλας ήταν μια φυσιογνωμία που με ενέπνευσε για αυτά τα δύο πρόσωπα: τη βλακεία και το μεγαλείο. Συνυπάρχουν και τα δύο σε αυτό το πρόσωπο και είναι κάτι που με έχει συγκινήσει πολύ».

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

«Αυτό το απόσπασμα από την Ιλιάδα μου είχε κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση. Θυμάμαι μου μίλαγε η δασκάλα μου η Βακαλό για την Άτη» λέει και δείχνει ένα άλλο από τα έργα του. «Το έχω μάθει απ' έξω και δεν το ξεχνάω ποτέ:

 

Σεβαστή κόρη του Διός η Άτη η ολεθρία
κατάρατη αερόποδη, το χώμα δεν αγγίζει
ανάερ' από τες κεφαλές γυρίζει των ανθρώπων
για να τους βλάψει, και άσφαλτα έν απ' τους δυο τους δένει.

 

Η Άτη ήταν η μεγάλη κόρη του Διός. Στα αρχαία ελληνικά η λέξη ἀτη σήμαινε τη «σύγχυσιν φρενών», την απερισκεψία που οφειλόταν σε πλάνη που απέστελναν οι θεοί. Ήταν η προσωποποίηση της βλάβης του μυαλού και των απερίσκεπτων πράξεων.

 

«Ο Καζαντζάκης, ας πούμε, που είναι μπούφος, την έχει μεταφράσει «τύφλα». Η Άτη ήταν η θεά που σε μπερδεύει. Περπατάει στο κεφάλι σου, σου βάζει ένα πέπλο μπροστά από τα μάτια σου και σε κάνει να μπερδεύεσαι και να παίρνεις τον άλλο δρόμο. Οι άνθρωποι μπερδευόμαστε συχνά. Δεν είναι απίστευτο ότι αυτά τα πράγματα απασχολούσαν τους ανθρώπους 2.000 πριν! Με είχε γοητεύσει τόσο πολύ αυτή η "τύφλα" διότι είναι κάτι που νιώθω ότι συμβαίνει και σ' εμένα.

 

Σήμερα, προς τιμήν σας, έβγαλα κι ένα ρητό. Το σκέφτηκα λίγο πριν έρθετε και γελούσα μόνος μου. "Να είσαι σίγουρος πως όποιον δρόμο κι αν διαλέξεις ο άλλος θα είναι ο καλύτερος". Δεν είναι τέλειο; Ένιωσα τόσο σοφός όταν το σκέφτηκα γιατί κατά βάθος είναι ανακουφιστικό που δεν έχεις αγωνία αν έκανες το σωστό. Έτσι είναι όμως τα πράγματα. Από τη βλακεία σου μπορεί να βγει το σωστό κι από το σωστό η μπούρδα».

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Η πορεία του Άγγελου Παπαδημητρίου, πάντως, δείχνει πως είναι ένας άνθρωπος που δεν φοβήθηκε να εκτεθεί και να κάνει την τέχνη του με τον δικό του τρόπο, μακριά από την πεπατημένη.

 

«Το ότι είμαι "ζωντανός" ακόμα και έχω φτάσει σε αυτή την ηλικία, στα 66 μου χρόνια, είναι ένα θαύμα. Για τους καλλιτέχνες ειδικά είναι σαν περπατούν πάνω σε ένα ναρκοπέδιο με βόμβες και σκατά. Βλέπεις τα πτώματα και εξακολουθείς να προχωράς. Βλέπω φίλους μου, εξαιρετικές περιπτώσεις, και τους παρακολουθώ να "πεθαίνουν". Κι όταν λέω πεθαίνουν δεν εννοώ τον βιολογικό θάνατο. Εννοώ ότι βαριούνται, προδίδονται. Κοιτάω πίσω μου λοιπόν και βλέπω πτώματα, βλέπω λίγους να επιβιώνουν. Λίγοι συνεχίζουμε. Καμιά φορά αναρωτιέμαι τι είναι αυτό που σε κάνει να συνεχίζεις. Δεν ξέρω να σου πω στα αλήθεια. Πιστεύω ότι κατά ένα μεγάλο ποσοστό έχει να κάνει με την τύχη.

 

Βλέπω πολλούς να μιλάνε και να αναλύουν πως έχουν κάνει το ένα και το άλλο και να τα συνδέουν όλα με ένα τρόπο αλλά πιστεύω είναι λίγο απατεώνες. Συνδέουν τα πράγματα με έναν τρόπο προς όφελός τους. Δηλαδή, ο Μίκης Θεοδωράκης, ας πούμε, έχει γράψει τετρακόσια βιβλία για το πώς έκανε τη ζωή του, πώς χάραξε την πορεία του, λες και την έφτιαξε αυτός. Μα είναι ένα ψέμα αυτό. Πότε δεν βγαίνει κάτι βάσει σχεδίου. Από μια τρέλα γίνονται όλα. Από μια σύμπτωση, από μια σαχλαμάρα, από μια τύχη, από μια γάτα.. Και προχωράς. Φυσικά θέλει να έχεις και έναν χαρακτήρα, μια εξυπνάδα, αλλά αυτά από μόνα τους δεν φτάνουν».

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Του λέω πόσο διασκεδαστικές είναι οι αναρτήσεις του στο Facebook και πως μου δίνουν την αίσθηση ότι αντιμετωπίζει το μέσο με σοβαρότητα, κι ας είναι πολλές φορές κωμικές οι αναρτήσεις.

 

«Πήρα κινητό πριν από δύο χρόνια στα 64 μου. Μέχρι τότε αρνιόμουν κατηγορηματικά να πάρω. Και μου έλεγαν κάποιοι φίλοι μου "είσαι ηλίθιος, θα πάρεις κινητό, μεγάλος άνθρωπος". Όμως σκέφτηκα, για στάσου, χρησιμοποιούν τα κινητά μικρά παιδιά και δεν θα μπορέσω να το χρησιμοποιώ εγώ; Το πήρα λοιπόν και θριάμβευσα. Έγινα ο βασιλιάς του Facebook. Όμως κι αυτό δεν έγινε έτσι από μόνο του αλλά με δουλειά.

 

Αισθάνομαι ότι επικοινωνώ μέσα από αυτό και έχω συναίσθηση ότι απευθύνομαι σε ένα κοινό. Βλέπω κάτι νέα παιδιά που αναρτούν κάτι βλακείες που δεν αφορούν κανέναν. Δηλαδή τι νόημα έχει να πεις "Πήρα το βραβείο τάδε" ή "Παντρεύομαι" ή "Τώρα τρώω στη Λαμία σουβλάκια"; Χεστήκαμε. Ποιος θα νοιαστεί. Είναι ο τρόπος που χρησιμοποιείς το μέσο.

 

Ας πούμε είχα πάει τελείως τυχαία σε ένα νεκροταφείο ζώων που υπάρχει στο Κορωπί. Το ανέβασα γράφοντας ένα σύντομο κείμενο μαζί με αρκετές φωτογραφίες με τα υπέροχα μνήματα από γατάκια και σκυλάκια και τρελάθηκε ο κόσμος. Ε, και πάνω εκεί μου λέει η Αναστασία Λαμπρία των εκδόσεων Ποταμός "θέλω να κάνουμε τις αναρτήσεις σου στο Dacebook βιβλίο. Άκου να δεις τώρα!

 

Έρχονται μερικοί και μου λένε "καλά δεν ντρέπεσαι σοβαρός άνθρωπος;". Κι όμως, ακόμα κι όταν ασχολήθηκα με το θέατρο πάλι είχαν έρθει κάποιοι και μου είχαν πει ακριβώς το ίδιο. "Δεν ντρέπεσαι να πέσεις στα σκατά; Στα θέατρα που είναι τόσο υποβαθμισμένα;". Θυμάμαι μου είχε πει κάποια στιγμή η Βακαλό «πως δεν μας άκουσες!». Αντιθέτως όταν μπήκα στα θέατρα άνοιξε η τύχη μου. Μου συνέβησαν πολύ όμορφα πράγματα.

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Και σκέφτομαι πάντα, γιατί να μην μπολιάσεις αυτό το φθηνό, λαϊκό μέσο που είναι το Facebook με τη γνώση σου; Γιατί να μην ζωντανέψει αυτό το νεκρό πράγμα; Τι θα μου απαγορεύσει να το κάνω; Αισθάνομαι σίγουρος για τον εαυτό μου και δεν έχω να φοβηθώ τίποτα. Έτσι έγινε και με το κιτς που το πρωτοπαρουσίασα ως τέχνη. Στην αρχή είχαν τρομάξει όλοι. Ακόμα κι εγώ αναρωτιόμουν από μέσα μου "καλά δεν ντρέπομαι;". Αλλά μετά σκεφτόμουν, και γιατί να ντραπώ; Αν δεν το κάνω εγώ, ποιος θα το κάνει;

 

Είναι πολλές οι παγίδες του καλλιτέχνη. Αυτή η σοβαρότητα και η διάθεση να επιβάλλεσαι έχει καταστρέψει κόσμο. Δεν θα ξεχάσω ποτέ ένα αληθινό συμβάν. Ο Χορν γονάτισε, λέει, κάποια στιγμή μπροστά στον Μαρίνο και του είπε: «Σε ευχαριστώ που κάνεις αυτά που εγώ δεν τόλμησα να κάνω». Ο Χορν στον Μαρίνο.

 

Και του το είπε διότι ήταν δυστυχισμένος μέσα σε αυτή την εικόνα που είχε δημιουργήσει ο ίδιος με τις επιλογές του για τον εαυτό του. Ενώ είχε διάθεση να τσαλακωθεί δεν το επέτρεπε στον εαυτό του. Κατά βάθος ήθελε να κάνει μιούζικαλ όμως δεν μπορούσε. Εγώ αισθάνομαι ότι μπορώ να κάνω ανά πάσα στιγμή τη μεγαλύτερη βλακεία. Είμαι πολύ περήφανος διότι είναι κάτι που έχω κατακτήσει αυτό».

 

Πριν φύγουμε του ζητάω να μου πει μια ωραία στιγμή που έχει περάσει μέσα στο σπίτι του.


«Πρόπερσι έκανα ένα πάρτι που θα το θυμούνται πολλοί. Στην αρχή ξεκίνησα με την ιδέα να κάνω ένα τραπέζι για τους σκηνοθέτες μου. Καλώ λοιπόν τον Καραθάνο, τον Χουβαρδά και τον Κούτρα. Όμως μετά σκεφτόμουν, μα δεν θα έρθει και η κολλητή μου, η Μελίνα Τανάγρη, ο Σαββόπουλος, ο Λούλης, η Χάρις Αλεξίου, και για να μην στα πολυλογώ μαζεύονται πάνω από σαράντα άτομα. Τους μαγείρεψα εξαιρετικά φαγητά, διότι είμαι ταλέντο και στη μαγειρική, πήρα κρασιά πολλά κι έγινε χαμός. Ήρθε και η Ζωζώ, όπως πάντα βασίλισσα της νύχτας, με ωραία εμφάνιση. Της έβαζα τραγούδια της από CD και χόρευε χτυπώντας τα τακούνια της. Το σπίτι είχε γεμίσει κόσμο, είχαν φτάσει μέχρι έξω στις σκάλες της πολυκατοικίας.

 

Ήρθε και η Μαρίσα Τριανταφυλλίδου που είναι vegetarian. Δεν υπάρχει πρόβλημα, της λέω και της φτιάχνω αμέσως μια μακαρονάδα. Τα ποτά πήγαιναν και έρχονταν και οι καλεσμένοι να μη φεύγουνε με τίποτα. Τέτοιας ευχαρίστησης πράγμα δεν είχε ξαναγίνει. Κάποια στιγμή μου έκαναν παρατήρηση οι από κάτω. «Έχουμε άρρωστο άνθρωπο» μου είπαν. «Τι να σας πω» τους απαντώ. «Είναι η Ζωζώ Σαπουντζάκη και χορεύει». «Α, καλά. Δεν πειράζει αφού είναι η Ζωζώ...» μου είπαν και με καληνύχτισαν.

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

 

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

 

 

 

Η Μερόπη Κοκκίνη γεννήθηκε στην Κύπρο. Άρχισε να δημοσιογραφεί στο περιοδικό «01». Ανήκει στην συντακτική ομάδα της LIFO.
Email: [email protected]

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ένα σπίτι στη Φωκίωνος Νέγρη με έπιπλα από θείες και έργα σύγχρονης τέχνης από σπέρμα

DesignΈνα σπίτι στη Φωκίωνος Νέγρη με έπιπλα από θείες και έργα σύγχρονης τέχνης από σπέρμα

Στο σπίτι του καλλιτέχνη Αντωνάκη Χριστοδούλου που ζει και αναπνέει για τη μυθολογία και την αστική λάμψη της πιο «αθηναϊκής» πλατείας της πόλης
17.11.2018
Ο Άγγελος Παπαδημητρίου ξέρει γιατί το Σάββατο στην Καλλιδρομίου είναι μαγεία

ΑρχείοΟ Άγγελος Παπαδημητρίου ξέρει γιατί το Σάββατο στην Καλλιδρομίου είναι μαγεία

Εικαστικός, ηθοποιός. Μένει στα Εξάρχεια, εκατό μέτρα από εκεί που έμενε κάποτε ο Λαπαθιώτης, και τα θεωρεί την πιο ασφαλή γειτονιά της Αθήνας
3.11.2018
O Άγγελος Παπαδημητρίου διαβάζει ελληνική ποίηση με μουσική του Μάνου Χατζιδάκι

ΤέχνεςO Άγγελος Παπαδημητρίου διαβάζει ελληνική ποίηση με μουσική του Μάνου Χατζιδάκι

Remix reading/ Mια σειρά αναγνώσεων του ΗΟPE
13.3.2017

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

 Ένα διαμέρισμα στα νότια προάστια μέσα σε ένα παλιό ξενοδοχείο

Design Ένα διαμέρισμα στα νότια προάστια μέσα σε ένα παλιό ξενοδοχείο

Η δημιουργός του spitishoot, ενός σάιτ που μπαίνει μέσα στα σπίτια των Αθηναίων, μοιράζεται μαζί μας εικόνες και σκέψεις για το δικό της σπίτι
16.2.2019
Ένας εγκαταλελειμμένος τερματικός σταθμός μεταμορφώθηκε σε ξενοδοχείο που θυμίζει Mad Men

Design Ένας εγκαταλελειμμένος τερματικός σταθμός μεταμορφώθηκε σε ξενοδοχείο που θυμίζει Mad Men

Aνακαινίστηκε και έγινε ξενοδοχείο - φόρος τιμής στην TWA, το μεταπολεμικό ντιζάιν και την εποχή των τζετ
16.2.2019
Στο σπίτι της γυναίκας που επαναπροσδιόρισε το ελληνικό σουβενίρ

Design Στο σπίτι της γυναίκας που επαναπροσδιόρισε το ελληνικό σουβενίρ

Η Άννα Πολυδώρου πήρε μια παλιά κυψέλη με δώματα εργένηδων στο Θησείο και έφτιαξε ένα ολόφωτο σπίτι γεμάτο με μικρά χρηστικά αντικείμενα Ελλήνων σχεδιαστών.
10.2.2019
Mirage:Το σπίτι με τους καθρέπτες του Νταγκ Άιτκεν εγκαταστάθηκε στις Άλπεις

Design Mirage:Το σπίτι με τους καθρέπτες του Νταγκ Άιτκεν εγκαταστάθηκε στις Άλπεις

Ένα installation μπλέκεται με το αλπικό τοπίο
4.2.2019
Camping House: ένα σπίτι στην Τζια που προσφέρει μόνο τα απαραίτητα

Design Camping House: ένα σπίτι στην Τζια που προσφέρει μόνο τα απαραίτητα

Ο σχεδιασμός και η σύλληψή του βασίζεται στο αρχαίο γνωμικό «Μηδέν Άγαν» που σημαίνει «Να μην υπερβάλλεις»
4.2.2019
El Helicoide: Το εμπορικό κέντρο που έγινε τόπος βασανιστηρίων στη Βενεζουέλα

Design El Helicoide: Το εμπορικό κέντρο που έγινε τόπος βασανιστηρίων στη Βενεζουέλα

Η κόλαση των πολιτικών κρατουμένων στη Βενεζουέλα τώρα, έχει όνομα και αρχιτεκτονική ιστορία
31.1.2019
Μέσα στο μαγνητικό βασίλειο του Τάκι, του μεγαλύτερου εν ζωή Έλληνα καλλιτέχνη

Design Μέσα στο μαγνητικό βασίλειο του Τάκι, του μεγαλύτερου εν ζωή Έλληνα καλλιτέχνη

Στο Γεροβουνό, δίπλα στο Ζεφύρι, κρύβεται ένα πολιτιστικός θησαυρός της πόλης μας που λίγοι γνωρίζουν
27.1.2019
Η αιώνια «πάλη» γονέων και παιδιών μέσα από τα μίνιμαλ σκίτσα της Yang Liu

Design Η αιώνια «πάλη» γονέων και παιδιών μέσα από τα μίνιμαλ σκίτσα της Yang Liu

Το νέο εγχείρημα της βραβευμένης Κινέζας εικονογράφου δίνει μικρά μαθήματα ζωής με τον πιο απλό τρόπο
24.1.2019
Το Bauhaus γίνεται 100 ετών και μας κληροδοτεί 5 βασικά ντιζάιν

Design Το Bauhaus γίνεται 100 ετών και μας κληροδοτεί 5 βασικά ντιζάιν

Η αισθητική της γερμανικής σχολής τέχνης έχει επηρεάσει τα πάντα: από την τυπογραφία στα αεροδρόμια έως το ντιζάιν των iPhone
23.1.2019
Το νέο δημιούργημα του Ρέντσο Πιάνο

Design Το νέο δημιούργημα του Ρέντσο Πιάνο

Το εξαώροφο Krause Gateway Center στην Αϊόβα των ΗΠΑ μοιάζει με γυάλινη παγόδα
21.1.2019
Ο Αλέκος Φασιανός ξεναγεί τη LiFO στο σπίτι και στο εργαστήριό του

Design Ο Αλέκος Φασιανός ξεναγεί τη LiFO στο σπίτι και στο εργαστήριό του

Μέσα στο σπίτι και στο εργαστήριο του θρύλου της ελληνικής εικαστικής σκηνής Αλέκου Φασιανιού
20.1.2019
Ένα αρχιτεκτονικό ταξίδι στο Ίδρυμα Louis Vuitton του Παρισιού

Design Ένα αρχιτεκτονικό ταξίδι στο Ίδρυμα Louis Vuitton του Παρισιού

To μουσείο-αριστούργημα σύγχρονης τέχνης σχεδιάστηκε από τον βραβευμένο με Pritzker αρχιτέκτονα Frank Gehry
19.1.2019
Ένα loft - παρατηρητήριο πάνω από την κεντρική πλατεία του Ψυρρή

Design Ένα loft - παρατηρητήριο πάνω από την κεντρική πλατεία του Ψυρρή

Το σπίτι ενός αρχιτέκτονα και μιας δικηγόρου σε ένα βιομηχανικό κτίριο που στο παρελθόν στέγαζε ραφείο στρατιωτικών στολών
13.1.2019
Στο καταφύγιο της Aerin Lauder, εγγονής της θρυλικής Estée Lauder

Design Στο καταφύγιο της Aerin Lauder, εγγονής της θρυλικής Estée Lauder

Ένα σπίτι με πολλά έργα τέχνης στο Upper West Side
11.1.2019
Τα πειραγμένα, παιχνιδιάρικα εξώφυλλα της Ana Strumpf

Design Τα πειραγμένα, παιχνιδιάρικα εξώφυλλα της Ana Strumpf

Η Βραζιλιάνα εικονογράφος πειράζει με ευφάνταστο τρόπο φωτογραφίες διάσημων προσωπικοτήτων από τα πιο γνωστά περιοδικά του κόσμου
9.1.2019
2 σχόλια
Ταξινόμηση:
Προηγούμενα 1 Επόμενα
avatar Καλά κρασιά! 2.12.2018 | 15:37
Είναι υπέροχος!Τον αγαπώ.Σας έχει συμβεί ποτέ να νοιώθετε οικεία και ζεστά με ανθρώπους που δεν έχετε ανταλλάξει ούτε ένα γειά?Αυτό νοιώθω εγώ γι'αυτόν τον άνθρωπο.Ότι είναι φίλος καρδιακός κι ας μην έχουμε πει ποτέ ένα γειά!
Τον εκτιμούσα σαν καλλιτέχνη και προσωπικότητα αλλά διαβάζοντας την εξαιρετική αυτή συνέντευξη και ιδιαίτερα την αναφορά στην σχέση του με την γατούλα του τον εκτίμησα πολύ περισσότερο για την ψυχή του.
Προηγούμενα 1 Επόμενα