Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Ο αναπολογητικός ερωτισμός της Έλενας Ναθαναήλ - σε σπάνιες εικόνες

Ήταν ένας ακαταμάχητος συνδυασμός, κομψότητας και ερωτισμού -μια κερένια κούκλα, μέσα στην οποία φούντωνε διαρκώς η ίδια παγωμένη φλόγα.
ΚΕΙΜΕΝΑ: ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ & ΦΩΝΤΑΣ ΤΡΟΥΣΑΣ
Ατελιέ LIFO

Ηταν δεν ήταν δεκάξι χρονών όταν βρέθηκε, συνοδευόμενη από τον δημοσιογράφο Δημήτρη Λυμπερόπουλο, στα γυρίσματα της Ψεύτρας του Γιάννη Δαλιανίδη με την Αλίκη Βουγιουκλάκη.

 

Ο σκηνοθέτης, απόλυτος άρχοντας των στούντιο του Φίνου, με το που την είδε, έμεινε άναυδος με την ομορφιά του έφηβου κοριτσιού, όπως άλλωστε οι πάντες εκείνη την εποχή. Η αντίδρασή του ήταν ακαριαία: «Δεν έχεις δουλειά πίσω από τις κάμερες, αλλά μπροστά από αυτές, σε περιμένει από αύριο συμβόλαιο με το όνομά σου στα γραφεία της Φίνος Φιλμ, Χίου 53. Ποιο είναι, αλήθεια, το όνομα σου;». «Δεληβασίλη» απάντησε εκείνη. «Της μητέρας σου;». «Ναθαναήλ». «Ε, μ' αυτό, σε περιμένει ένας ρόλος στην επόμενή μου ταινία».

 

Η μητέρα της Λίνα εξέφρασε από την πρώτη στιγμή την αντίθεσή της, όχι για ηθικούς λόγους, ήταν μια sui generis γυναίκα, από τις ωραιότερες της κοσμικής Αθήνας, κόρη βιομηχάνου, χωρισμένη με δύο κόρες.

 

Αλλά πάλι, δεν ήθελε να σταθεί εμπόδιο στο μέλλον της Έλενας και προς στιγμήν συμφώνησε. Ο πατέρας, υπέροχος μποέμ, φευγάτος στη Σαντορίνη, δεν είχε λόγο ν' ανησυχεί για την κόρη του. Από κείνον είχε το ελεύθερο να κάνει ό,τι ήθελε.

 

Ακόμη κι... «Εκείνο Το Καλοκαίρι» προσέφερε ορισμένες θαυμάσιες πόζες, ελέω Βασίλη Γεωργιάδη, έχοντας δίπλα της, ιδανικό παρτενέρ, τον Λάκη Κομνηνό
Ακόμη κι... «Εκείνο Το Καλοκαίρι» προσέφερε ορισμένες θαυμάσιες πόζες, ελέω Βασίλη Γεωργιάδη, έχοντας δίπλα της, ιδανικό παρτενέρ, τον Λάκη Κομνηνό

 

 

 

Το αλαβάστρινο σχεδόν πρόσωπό της, η ευγένειά της και βέβαια τα μεγάλα, εκφραστικά και μελαγχολικά μάτια της τους κατακτούσαν όλους, άντρες-γυναίκες.


Έτσι, εν έτει 1963, πρωταγωνιστούσε δίπλα στον Ηλιόπουλο, τη Βλαχοπούλου, τον Βουτσά, την Καραγιάννη, στο πρώτο έγχρωμο σινεμασκόπ του ελληνικού κινηματογράφου, το μιούζικαλ Κάτι να Καίει.

 

Το αλαβάστρινο σχεδόν πρόσωπό της, η ευγένειά της και βέβαια τα μεγάλα, εκφραστικά και μελαγχολικά μάτια της τους κατακτούσαν όλους, άντρες-γυναίκες.

 

Όπως κατέκτησαν, χάρη στο πρώτο της εξώφυλλο στις «Εικόνες», και τον σημαντικό Γερμανό σκηνοθέτη Ραλφ Τίλερ, που την κάλεσε να πρωταγωνιστήσει στο Αίμα των Βελσβούγκεν, βασισμένο σε μια «σκοτεινή» αιμομικτική νουβέλα του Τόμας Μαν!

 

Πίσω στην Ελλάδα, ο άρτι αφιχθείς από την Πράγα Γιώργος Σκαλενάκης την επέλεξε για το ασπρόμαυρο, καλλιτεχνικών προδιαγραφών Ντάμα Σπαθί.

 

Γυρισμένο στο εκτυφλωτικό Ναύπλιο, με τον Σπύρο Φωκά και τη Δέσπω Διαμαντίδου, ταξίδεψε σε πολλά διεθνή φεστιβάλ και έπεισε Σουηδούς παραγωγούς να εμπιστευτούν στο σκηνοθέτη τη ρομαντική κομεντί και τουριστικών προθέσεων Επιχείρηση Απόλλων, με πρωταγωνίστρια πάλι την Έλενα, που ήδη φωτογραφιζόταν για μερικά από τα μεγαλύτερα περιοδικά μόδας της Ευρώπης.

 

 

Nightwalk - Rolla Scape / Video / Album:Rolla Scape,Undo records 2011 /video footage from the greek film(Dama Spathi)1966 by George Skalenakis, Actors : Helena Nathanael,Spyros Fokas.




Σε μια από τις συγκλονιστικότερες ελληνικές ταινίες, στο Φόβο, δίπλα σε «ιερά τέρατα» όπως ο Αλέξης Δαμιανός και η Μαίρη Χρονοπούλου, ο σκηνοθέτης Κώστας Μανουσάκης εκμεταλλεύεται μοναδικά το πρόσωπό της και σκηνές όπως εκείνη ανάμεσα στα στάχια και η άλλη με τη συνωμοτική σιωπή στο τραπέζι έχουν καταγραφεί στην ανθολογία του ελληνικού σινεμά.

 

H αφίσα για την ιταλική έκδοση της εξαιρετικής ταινίας του Κώστα Μανουσάκη «Φόβος». Η Ναθαναήλ έκανε πάταγο με τη γυμνή της εμφάνιση, αλλά συνειδητά αψηφούσε τη σεμνοτυφία της εποχής.
H αφίσα για την ιταλική έκδοση της εξαιρετικής ταινίας του Κώστα Μανουσάκη «Φόβος». Η Ναθαναήλ έκανε πάταγο με τη γυμνή της εμφάνιση, αλλά συνειδητά αψηφούσε τη σεμνοτυφία της εποχής.
 

 

Ακριβώς την ίδια χρονιά γύρισε και τον ιδιαίτερα τολμηρό Δραπέτη, αψηφώντας τα ήθη της εποχής.

 

Με τον Βασίλη Γεωργιάδη έκανε το Ραντεβού με μια άγνωστη, με το οποίο πήρε και βραβείο καλύτερης ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1968 και την πιο «προσωπική» της ταινία και τεράστια επιτυχία, το Εκείνο το καλοκαίρι, την ελληνική βερσιόν του Love Story με συμπρωταγωνιστή τον Λάκη Κομνηνό και την αξέχαστη μουσική του Γιάννη Σπανού, που στοίχειωσε όλα τα εφηβικά πάρτι της δεκαετίας του '70.

 

Με τον Δαλιανίδη ξανασυναντήθηκαν στην κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού έργου του Δημήτρη Ψαθά Ξύπνα, Βασίλη, το οποίο είχε ήδη παίξει σε περιοδεία με τον Γιώργο Κωσταντίνου, με τον οποίο διατηρούσε δεσμό για ένα διάστημα. Καθώς ο εμπορικός κινηματογράφος με την έλευση της τηλεόρασης έφθινε, τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά, η Ναθαναήλ στράφηκε στο θέατρο.

 

Με πτυχίο από τη σχολή του Πέλου Κατσέλη και την πείρα των ταινιών, έπαιξε σε παραστάσεις ελάσσονος σημασίας, επιθεωρήσεις με τον Βουτσά και άλλα τρανταχτά ονόματα, αντιμετωπίζοντας το επάγγελμά της σαν όλα τα άλλα.

 

Αυτοσαρκαζόταν, είχε άλλωστε αστείρευτο χιούμορ, δεν έπαιρνε καθόλου σοβαρά το σταριλίκι, το οποίο σχεδόν απέρριπτε, όπως και την ομορφιά της! Έκανε σαν να μην την αφορούσαν, αλλά πετύχαινε χάρη στον Αλέξη Σολομό και το Προσκήνιό του μερικές αξιομνημόνευτες ερμηνείες: Στη διασκευή του Ο Γύρος του κόσμου σε ογδόντα ημέρες και σε δύο έργα του Μαγιακόφσκι, τον Κοριό και το Λουτρό, την περίοδο 1978-79.

 

Δέκα χρόνια μετά θα έχανε την ευκαιρία για μια ακόμα αξιοζήλευτη παράσταση, καθώς, ενώ είχε ξεκινήσει πρόβες με τον Γιάννη Τσαρούχη για την Ηλέκτρα του, ο ζωγράφος, σκηνογράφος και σκηνοθέτης πέθανε προτού ολοκληρώσει το εγχείρημά του.

 

Η Έλενα υπήρξε fashion icon και στο σινεμά και στη ζωή. Καθόλου παράξενο που έγινε εξώφυλλο στη Vogue και στη «Ντάμα Σπαθί» (φωτ.) υποδύεται ένα φωτομοντέλο
Η Έλενα υπήρξε fashion icon και στο σινεμά και στη ζωή. Καθόλου παράξενο που έγινε εξώφυλλο στη Vogue και στη «Ντάμα Σπαθί» (φωτ.) υποδύεται ένα φωτομοντέλο
 

 

Η Έλενα Ναθαναήλ υπήρξε ένας άνθρωπος σοβαρός, συνεπής στις αρχές του, ανεξάρτητος. Δεν προκάλεσε ποτέ σκάνδαλα, επιλέγοντας να μείνει στην αθέατη πλευρά της show business, όπως όταν γέννησε το 1973 την κόρη της Ίνκα, καρπό του σύντομου δεσμού της με τον εκπάγλου καλλονής Γιώργο Τσαγκάρη, χωρίς να τον παντρευτεί.

 

Ορκισμένη εχθρός του γάμου, δεν θέλησε να δεσμευτεί με τα «ιερά» δεσμά του, ούτε καν με τον μεγάλο και παθιασμένο έρωτα της ζωής της -έναν έρωτα που κράτησε εικοσιεννέα χρόνια κι έγινε μέχρι και στίχος σε τραγούδι του Σαββόπουλου-, τον σούπερ σταρ του Ολυμπιακού Τάσο Μητρόπουλο.

 

Το 1979, αφού περνάει κάποιο καιρό κάνοντας παρέα και διαβάζοντας βιβλία σε τυφλά παιδιά ενός ιδρύματος, γράφει και εκδίδει το εξομολογητικό και καταγγελτικό για την αναλγησία και εκμετάλλευση των υπευθύνων βιβλίο Πώς έμαθα να βλέπω. Εκείνη την περίοδο αρχίζει να συνδέεται όλο και πιο στενά με ανθρώπους των γραμμάτων, διανοούμενους, συγγραφείς, ποιητές, εικαστικούς.

 

«Ντάμα Σπαθί» στα ιταλικά. Ακατάλληλον.
«Ντάμα Σπαθί» στα ιταλικά. Ακατάλληλον.

 

«Ντάμα Σπαθί» στα ιταλικά. Ακατάλληλον.
«Ντάμα Σπαθί» στα ιταλικά. Ακατάλληλον.

 

Η όλο και μεγαλύτερη απόσταση που παίρνει από τα δρώμενα της καλλιτεχνικής ζωής τα χρόνια που ακολουθούν, η θρυλούμενη στάση ζωής της, ο διαχρονικός ερωτισμός της της προσδίδουν διαστάσεις μύθου οι οποίες μεγαλώνουν όταν τη δεκαετία του '90 αποτραβιέται σε ένα κτήμα στη βόρεια Εύβοια, μια αχανή έκταση που αγοράζει για να καταπιαστεί με τις αγροτικές δουλειές.

 

Σώζει από θανάτωση άλογα του ιππόδρομου, οραματίζεται μια μονάδα βιολογικών προϊόντων, φτιάχνει το δικό της κρασί, το οποίο κυκλοφορεί με το όνομα της!

 

Στην Αθήνα κατεβαίνει αραιά, στο επάγγελμα επιστρέφει μόνο όταν θέλει να κερδίσει κάποια χρήματα για να χρηματοδοτήσει τις εργασίες της στο κτήμα.

 

Έτσι τη μαθαίνουν οι νεότεροι από την τηλεόραση, σε σαπουνόπερες όπως το Γαλάζιο Διαμάντι, για το οποίο παραχωρεί ένα από τα σπίτια του και τη Roles Royce του ο στενός της φίλος Δημήτρης Πιερίδης.

 

Ακολούθησαν το Άγγιγμα Ψυχής του Μανούσου Μανουσάκη και το πλέον πρόσφατο Γοργόνες. Οι σινεφίλ θα τη θυμούνται από ταινίες όπως οι Απουσίες του Κατακουζηνού, η Παταγονία του Γιαννακάκη, το Στη σκιά του Lemmy Caution του Ζερβού, δίπλα σε παλιούς συμπρωταγωνιστές της όπως ο Λάκης Κομνηνός και ο Σπύρος Φωκάς.

 

Ο ξαφνικός θάνατός της από καρκίνο στις 4 Μαρτίου συγκλόνισε τόσο τους παλιούς συνεργάτες και τους φίλους της όσο και τους θαυμαστές της.

 

Είχε φροντίσει για μια ακόμα φορά να μην απασχολήσει τον Τύπο και να αντιμετωπίσει το προσωπικό της δράμα μόνη, με τον αφοσιωμένο σύντροφο της και τη λατρεμένη της κόρη.

 

«Ως άνθρωποι, έχουμε δικαίωμα στην αρρώστια και στο θάνατο» είχε πει σε μία από τις τελευταίες συνεντεύξεις της...

― Χρήστος Παρίδης

 

Από δοκιμαστικό για μια ταινία του Νίκου Κούνδουρου που δεν γυρίστηκε ποτέ. Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στη LIFO και ανήκει στο αρχείο του Αντώνη Μποσκοΐτη.
Από δοκιμαστικό για μια ταινία του Νίκου Κούνδουρου που δεν γυρίστηκε ποτέ. Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στη LIFO και ανήκει στο αρχείο του Αντώνη Μποσκοΐτη.

 

BONUS

ΕΛΕΝΑ ΝΑΘΑΝΑΗΛ ...until the end

Από τον Φώντα Τρούσα 

 

"Δεν ξέρω τι με οδηγεί, αλλά ορισμένες ταινίες του παλαιού ελληνικού σινεμά τις βλέπω πάντα σαν υπνωτισμένος.

 

Ενώ ξέρω ότι είναι καρικατούρες, κακέκτυπα των, πολύ περισσότερο hip, αντίστοιχων ιταλο-γαλλικών με την Laura Antonelli ή την Edwige Fenech, ενώ βλέπω ότι λειτουργούν με σχήματα και προφάσεις καλλιτεχνίας, αγγίζοντας συχνά τα όρια ενός κάκιστου γούστου, εντούτοις με «εξαναγκάζουν» να στήνομαι κάθε φορά στην οθόνη και να τις χαζεύω.

 

Μία τέτοια είναι η «Αναζήτησις» του Ερρίκου Ανδρέου. Μου αρέσει να τη βλέπω και να τη ξαναβλέπω στην τηλεόραση (και όχι στο βίντεο, ας πούμε), επειδή νομίζω ότι έτσι συμμετέχω κι εγώ κάπου, ότι μεθώ μαζί με άλλους και πως, όλοι μαζί, σε «ανοικτή» θέαση και ακρόαση (Σπανός γαρ), τα δίνουμε όλα στο... μόνον της ζωής μας το πάρτυ. Ψάχνοντας την Έλενα...


Παρακολουθώντας, για πολλοστή φορά, την «αναζήτηση» δεν γίνεται παρά να σκέφθομαι το προφανές. Η Έλενα Ναθαναήλ μπορεί να ήταν πολλά ενδεχομένως, μα, πάνω απ' όλα, ήταν οι ρόλοι της.

 

 

 

Η Έλενα Ναθαναήλ ήταν η αιώνια κερένια κούκλα, μέσα στην οποία φούντωνε διαρκώς η ίδια παγωμένη φλόγα.

 

 

Είναι οι φιγούρες που έβγαλαν στον αφρό τη δική μας εφηβεία στην ασπρόμαυρη TV, όταν, μαθητές ακόμη, πέφταμε από το... μπαλκόνι, στην προσπάθεια να διακρίνουμε το μαρμαρένιο στήθος της στη λίμνη, σ' εκείνη την απίθανη υποβρύχια λήψη από το «Φόβο» του Κώστα Μανουσάκη. Ή εκείνο το άχραντο σώμα, στη σκηνή του μπάνιου στην «Ντάμα Σπαθί» του Γιώργου Σκαλενάκη· που τέντωνε τις αρτηρίες μας, κάνοντας τους σφυγμούς να σπάνε...

 

Ακόμη και δίπλα στον δικαστικό Δημήτρη Μυράτ στο «Ραντεβού Με Μιαν Άγνωστη» η Έλενα Ναθαναήλ ήταν η αιώνια κερένια κούκλα, μέσα στην οποία φούντωνε διαρκώς η ίδια παγωμένη φλόγα. Υπήρξαν κι άλλα φιλμ, όπως το αγροτικό – ένα είδος ελληνικού sexploitation – «Ο Δραπέτης» του Στέλιου Ζωγραφάκη, με την Έλενα να στέκεται αγέρωχη στο κέντρο ενός τριγώνου (ο Σπύρος Φωκάς, ο σκληροτράχηλος αντίζηλος Τάκης Εμμανουήλ, ο άνδρας της Μάνος Κατράκης).

 

Μα ακόμη κι... Εκείνο Το Καλοκαίρι προσέφερε ορισμένες θαυμάσιες πόζες, ελέω Βασίλη Γεωργιάδη, έχοντας δίπλα της, ιδανικό παρτενέρ, τον Λάκη Κομνηνό και ανάμεσά τους τα euro-breaks του λυκόφωτος του «Γάλλου» Γιάννη Σπανού.

 

Εμφανίστηκε και σε κωμωδίες η Έλενα Ναθαναήλ· κοντά στον Βουτσά, τον Ηλιόπουλο, τον Κωνσταντίνου, απ' όσο θυμάμαι, αν και πάντα, είχα την αίσθηση πως ήταν «αλλού».

 

Πρέπει να ήταν «αλλού»... αφού έπαιζε μονίμως με μιαν έμφυτη αυτοσυγκράτηση, μετρώντας τα λόγια της, τις «αποστάσεις».

 

Έμοιαζε σαν να αρνιόταν, ώρες-ώρες, ακόμη και τον ίδιον της τον εαυτό. Όχι «τσαλακώνοντάς» τον – η φύση τής είχε παράσχει μία πιεστική αυτογνωσία, που ξεπερνούσε το υποκριτικό πλαφόν –, αλλά πείθοντάς τον πως ήταν κάτι άλλο, πέραν της απαμοιβής των ρόλων της.

 

Ντυμένη ή γυμνή. Μέχρι το τέλος... Και απ' την αρχή..."

 

 

 

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Το μοντέρνο, λαϊκό και κοσμοπολίτικο σινεμά του Γιώργου Σκαλενάκη
Η μουσική στις ταινίες του ήταν συχνά το Α και το Ω
Η Έλενα Ναθαναήλ ξανθιά(!), σε μια παράξενη και σπάνια φωτογράφιση
Η ώρα της αλήθειας μιας καλλονής, στις ΕΙΚΟΝΕΣ του '68, με τα δικά της λόγια
Ο «Φόβος» του Κώστα Μανουσάκη: μια θρυλική ταινία από το 1966 με αληθινή διεθνή καριέρα
Σκηνοθετημένη με μαεστρία από έναν απόβλητο του ελληνικού σινεμά, που σταμάτησε να κάνει ταινίες στα 37 χρόνια του
9 χρόνια χωρίς την Έλενα Ναθαναήλ
Η αγέρωχη κούκλα των αποστάσεων και της έμφυτης αυτοσυγκράτησης, που βγήκε αλώβητη από το ελληνικό sexploitation
Tο Αδιέξοδο του Όμηρου Ευστρατιάδη με τον Udo Kier (και η άγνωστη μουσική του)
Ή, όταν το ελληνικό σινεμά, στις αρχές του ’70, έδινε εξώφυλλα σε αγγλικά κινηματογραφικά περιοδικά και περιείχε τραγούδια και συνθέσεις αναπάντεχων δημιουργών
R.I.P. Γιώργος Σκαλενάκης (1926 - 2014)
Πλήρης ημερών έφυγε ο σκηνοθέτης και δάσκαλος
Αφιέρωμα στην 'Ελενα Ναθαναήλ.
Σαν σήμερα, πεθαίνει στην Αθήνα το 2008.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

 «Έχω γεράσει και με συγκινούν τα πάντα»: Ο Άντονι Χόπκινς δίνει συνέντευξη στον Μπραντ Πιτ
Ο Μπραντ Πιτ ανέλαβε να πάρει συνέντευξη από τον Άντονι Χόπκινς για τον περιοδικό Interview και ο 81χρονος ηθοποιός μίλησε εκ βαθέων στον συνάδελφο του για τα γεράματα, το «παιχνίδι της ανθρωπιάς», την ψευδαίσθηση αλλά και το μεγαλείο της ζωής.
Φλοράν Μαρσί: Ο αντισυμβατικός κινηματογραφιστής των επαναστάσεων
Ο σημαντικός Γάλλος σκηνοθέτης, τιμώμενο πρόσωπο στο 10ο Φεστιβάλ Πρωτοποριακού Κινηματογράφου της Αθήνας, για περισσότερο από 20 χρόνια καταγράφει εξεγέρσεις, πολέμους, τη βία και τον θάνατο.
H μελαγχολία της συνενοχής: Ένα κείμενο για τον «Ιρλανδό» του Σκορσέζε
Μια ακραία διχαστική ταινία: Οι γνώμες για τον «Ιρλανδό» μπορεί να διαφέρουν, κανείς όμως δεν μοιάζει να είδε την ταινία που περίμενε να δει.
Ο Ντον Τζόνσον στα 70: «Κάποτε δεν περίμενα ότι θα φτάσω ούτε στα 30!»
Η στρατηγική του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι
Αυτό που βασικά ενδιέφερε τον πολυβραβευμένο Ιταλό σκηνοθέτη που πέθανε πέρσι στα 77 του χρόνια ήταν ο άνθρωπος μέσα στη δίνη της Ιστορίας και της πολιτικής, η ψυχή του και οι επιθυμίες του.
Αθήνα, σ' αγαπάω να της λες
Ένα βίντεο του Νίκου Πάστρα με μουσική του The Boy
Τσοντοσινεμά στην Ομόνοια
Mε αφορμή τα γενέθλια των 15 χρόνων LIFO, βρεθήκαμε στην πιο παλιά και αναρχική ζώνη του LIFO.gr. Tη ζώνη των πρώτων του blogs.
Ο Σύλλας Τζουμέρκας από το Μεσολόγγι στη Θάλασσα των Σαργασσών
Ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Σύλλας Τζουμέρκας εξηγεί ποιες είναι οι προθέσεις και επιδιώξεις του με το «Θαύμα της Θάλασσας των Σαργασσών», αναλύει, χωρίς σπόιλερ, τους δύο γυναικείους πρωταγωνιστικούς ρόλους και αποκαλύπτει τη φύση και το ύφος της τρίτης μεγάλου μήκους ταινίας του.
Μάρτιν Σκορσέζε: «Μαθαίνοντας να πεθαίνεις, περί αυτού πρόκειται»
«Μετά από τόση οργή και τόσον αγώνα στη ζωή, όλα τελικά καταλήγουν στον τρόπο εξόδου απ’ αυτή» λέει ο 76χρονος σκηνοθέτης μιλώντας στους Los Angeles Times για τον ‘Ιρλανδό’, το ελεγειακό μαφιόζικο έπος του που κλείνει οριστικά έναν μυθικό κύκλο ταινιών
Η κριτική μας για το «Ο Ιρλανδός» του Σκορσέζε: 5 άστρα - είναι αριστούργημα
Στη χρυσή του ωριμότητα ο Σκορσέζε γυρίζει ακόμη ένα αριστούργημα που επαξίως στέκεται στην πρώτη τριάδα των έργων του - ίσως μαζί με τον Ταξιτζή και το Οργισμένο Είδωλο.
10ο Φεστιβάλ Πρωτοποριακού Κινηματογράφου της Αθήνας: Τα highlights της φετινής διοργάνωσης
Μια ματιά στο φετινό πρόγραμμα και δύο επιλογές που ξεχωρίσαμε από την ενότητα «Σεξουαλικές απελευθερώσεις, οπτικές επαναστάσεις»: το πρώτο γκέι φιλμ στην ιστορία του κινηματογράφου και την ιστορία μιας θρυλικής τρανς στο Βελιγράδι μετά τον εμφύλιο.
Το The Crown ως ξέπλυμα της μοναρχίας και ως απόηχος του Brexit
Η εξαιρετικά δημοφιλής και στη χώρα μας τηλεοπτική σειρά δεν είναι η πρώτη πρόσφατη παραγωγή υψηλού κύρους που φαίνεται να παρατηρεί με «ροζ γυαλιά» την σύγχρονη ιστορία της βρετανικής μοναρχίας.
αδελφέ Αντονιόνι *
Εδώ Ζabriskie point
Με ποιους θα ήταν ο Χριστός σήμερα;
Απάντηση: Με τους οικονομικούς μετανάστες και τους πρόσφυγες, σύμφωνα με την αφήγηση της ταινίας «Το Νέο Ευαγγέλιο» που γυρίστηκε στον Ιταλικό Νότο, στο ίδιο ακριβώς σκηνικό που είχε γυριστεί «Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» του Παζολίνι αλλά και «Τα Πάθη του Χριστού» του Μελ Γκίμπσον.
Τι συνέβαινε στην Ελλάδα, στις τέχνες και τα γράμματα, τον ταραγμένο Νοέμβρη του 1973;
Θέατρο, κινηματογράφος, μουσική, βιβλίο, χορός, εικαστικά, διαλέξεις, αλλά και η λογοκρισία να δουλεύει...
4 σχόλια
Ταξινόμηση:
avatar Elli P 24.2.2019 | 14:32
Μια απ'τις πιο όμορφες γυναίκες που πέρασαν απ' τον ελληνικό κιν/φο με τα πιο εκφραστικά μάτια.
avatar bcool 24.2.2019 | 17:03
Ομορφιά που κόβει την ανάσα!
avatar Sin·d·arta 25.2.2019 | 11:31
Διόρθωση: Ο Τάσος και η Ελένη στο στίχο του Σαββόπουλου δεν αφορούν τον Μητρόπουλο και τη Ναθαναήλ αλλά τον αείμνηστο μουσικό παραγωγό Τάσο Φαληρέα και την κόρη του Ελένη.
MarionL MarionL 25.2.2019 | 14:30
Πολύ ωραίο το αφιέρωμα, εκπληκτική η Έλενα Ναθαναήλ!
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή