Παρακαλούμε απενεργοποιήστε το Adblocker για να έχετε πλήρη πρόσβαση στο περιεχόμενο και τις υπηρεσίες μας. Δείτε πώς.
Βρήκατε κάποιο λάθος ή παράλειψη;     Επικοινωνήστε μαζί μας  »
ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΑ
 

Ένας εκρηκτικός νέος έλληνας ζωγράφος που θυμίζει Μπασκιά και συζητιέται πολύ

Γνωριμία με τον πολλά υποσχόμενο ζωγράφο (και μουσικό) Γιάννη Ιωαννίδη, που μόλις αποφοίτησε από την Καλών Τεχνών.
M. HULOT
Αυτό που έχει σημασία είναι να αυτοπροσδιορίζεσαι. Φωτο: Ιφιγένεια Φιλοπούλου

Τα έργα του Γιάννη Ιωαννίδη τα είδα για πρώτη φορά στην έκθεση των τελειόφοιτων της Καλών Τεχνών, μεγάλων διαστάσεων πίνακες με ανάγλυφα σχέδια, σύμβολα και γράμματα, σκοτεινά, παρόλη την πολυχρωμία τους, που ξεχώριζαν μέσα στις υπόλοιπες εργασίες των καλλιτεχνών που παρουσίαζαν την πτυχιακή τους. Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι οι πίνακές του θύμιζαν έντονα Ζαν Μισέλ Μπασκιά και Jonathan Meese και αυτό για έναν νέο καλλιτέχνη μπορεί να θεωρηθεί κομπλιμέντο, παρόλο που για πολλούς κριτικούς της τέχνης το να θυμίζει το έργο σου το έργο κάποιου άλλου καλλιτέχνη θεωρείται μεγάλο μειονέκτημα.

 

Αυτό ήταν ένα από τα σχόλια που ακούγονταν έξω από τους χώρους της φετινής έκθεσης, ότι, γενικά, τα έργα όλο και κάπου «πατούσαν», όλο και κάτι θύμιζαν, ότι δεν υπήρχε κάτι πρωτότυπο ή πρωτοπόρο, ακόμα και κάτι εξωφρενικό. Υπήρξαν διαφωνίες για το θέμα, σχεδόν τσακωμοί, γιατί είναι διαφορετική η εικόνα που έχει για κάποιο έργο ένας καλλιτέχνης που το βλέπει από τη δική του θέση (και γνωρίζει και τον άνθρωπο που το έφτιαξε) και διαφορετική αυτή που έχει ο επισκέπτης σε μία έκθεση. Τέλος πάντων, ένας από τους τελειόφοιτους που η δουλειά του συζητήθηκε πολύ ήταν και ο Γιάννης Ιωαννίδης, ένας από τους νεότερους τελειόφοιτους. Ξανασυναντηθήκαμε μετά από καιρό, όταν ο απόηχος της έκθεσης είχε περάσει, ενώ είχα μάθει και μία άλλη του ιδιότητα, του μουσικού, κι είχα δει περισσότερη εικαστική δουλειά του.

 

Είναι καλό οι επιρροές σου να μην είναι τόσο εμφανείς. Σίγουρα θα μοιάζουνε πολλά πράγματα που κάνεις με άλλων. Κάπως πρέπει να ξεκινήσεις, βλέπεις τι παίζει τριγύρω και παίρνεις ένα κίνητρο για να παράγεις. Όμως αυτό που έχει σημασία είναι να αυτοπροσδιορίζεσαι.


«Στις πτυχιακές είδα πολύ καλές προσπάθειες, όπως κάθε χρόνο», λέει, «αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν ταυτίστηκα με κάτι, γιατί πιστεύω ότι η τέχνη όσο είναι κοινωνικό φαινόμενο, άλλο τόσο είναι και προσωπική υπόθεση. Βλέπεις πόσο ιδιαίτερο μπορεί να γίνει κάτι σε σχέση με το σύνολο και αυτό είναι σημαντικό.


Είναι καλό οι επιρροές σου να μην είναι τόσο εμφανείς. Σίγουρα θα μοιάζουνε πολλά πράγματα που κάνεις με άλλων. Κάπως πρέπει να ξεκινήσεις, βλέπεις τι παίζει τριγύρω και παίρνεις ένα κίνητρο για να παράγεις. Όμως αυτό που έχει σημασία είναι να αυτοπροσδιορίζεσαι».


Βάζει να ακούσουμε δείγματα από τη μουσική που γράφει ως Egomime, κομμάτια με αρκετά μεγάλη γκάμα ήχων, από synth και darkwave μέχρι experimental hip hop. «Με τη μουσική ασχολούμαι έναν χρόνο τώρα, είμαι αυτοδίδακτος, οπότε τεχνικά έχω δρόμο» εξηγεί. «Έγραφα στίχους και ριφάκια από παλιά, στην πορεία έμαθα να φτιάχνω παραγωγές και δουλεύω διάφορα πρότζεκτ. Κατά κάποιον τρόπο κάνω το ίδιο πράγμα και με τον ήχο όπως και με τη μπογιά, απλά είναι άλλο μέσο έκφρασης. Στη μουσική η Ελλάδα είναι πολύ πίσω, επικρατεί ακόμα το λαϊκό στοιχείο και αυτό είναι που κρατάει πολλά πράγματα κολλημένα στο παρελθόν, και στο underground και στο mainstream.

 

Μερικά από τα έργα του Γιάννη Ιωαννίδη. Φωτο: Ιφιγένεια Φιλοπούλου
Μερικά από τα έργα του Γιάννη Ιωαννίδη. Φωτο: Ιφιγένεια Φιλοπούλου


Οι επιρροές μου είναι πολλές και διάφορες, είναι κυρίως ζωγράφοι, ποιητές, μπάντες και ταινίες που έχουν έντονο το στοιχείο του υποσυνείδητου. Μπορώ να σου πω ότι λατρεύω πολλούς "μάστερς" και κλασικούς και εξπρεσιονιστές, είναι πράγματα που κατάλαβα όταν τα είδα από κοντά, σε σύγκριση πάντα με το τότε. Μικελάντζελο, Καραβάτζιο, ήτανε σοκ. Ιερώνυμος Μπος, Μουνχ, Βαν Γκονγκ, Γκόγια και πολλούς άλλους "psychos". Έχουνε ένα μυστήριο πίσω από αυτό, σε κάνουν να αναρωτιέσαι.

 

Μου αρέσει επίσης ο Τουόμπλι, ο Μπασκιά, ο Jonathan Meese και πολλοί άλλοι. Θεωρώ ότι η ζωγραφική που αποτυπώνει σωματικότητα, κίνηση, υφές, λέξεις, σύμβολα, μπορεί να κάνει κάτι που οι μηχανές δεν θα μπορέσουν να καταφέρουν στο μέλλον. Δηλαδή, βρίσκω αξία στην αποτύπωση του σώματος συν του λόγου, αν αυτό συνδυάζεται με μία μεταφορά, ένα μήνυμα, ένα κοινωνικό σχόλιο.

 

Μου αρέσει ο Μόρισον, ό,τι έχει κάνει, γενικά πολλοί «καμένοι» ποιητές, Κέρουακ, Ρεμπό. Αυτά βέβαια είναι κάπως παλιά φαινόμενα, απλά τα αναφέρω σαν ερεθίσματα δικά μου. Από πράγματα του σήμερα δύσκολα θα πω "wow!" με κάτι, ειδικά στη ζωγραφική, ειδικά στην Ελλάδα, ειδικά στην "εννοιολογική τέχνη", εκεί τις περισσότερες φορές βλέπω άδεια πλαίσια βαφτισμένα τέχνη. Νομίζω ότι η μουσική σκηνή κλέβει την παράσταση...».

 

Οι επιρροές μου είναι πολλές και διάφορες, είναι κυρίως ζωγράφοι, ποιητές, μπάντες και ταινίες που έχουν έντονο το στοιχείο του υποσυνείδητου. Φωτο: Ιφιγένεια Φιλοπούλου
Οι επιρροές μου είναι πολλές και διάφορες, είναι κυρίως ζωγράφοι, ποιητές, μπάντες και ταινίες που έχουν έντονο το στοιχείο του υποσυνείδητου. Φωτο: Ιφιγένεια Φιλοπούλου
Θεωρώ ότι η ζωγραφική που αποτυπώνει σωματικότητα, κίνηση, υφές, λέξεις, σύμβολα, μπορεί να κάνει κάτι που οι μηχανές δεν θα μπορέσουν να καταφέρουν στο μέλλον. Φωτο: Ιφιγένεια Φιλοπούλου
Θεωρώ ότι η ζωγραφική που αποτυπώνει σωματικότητα, κίνηση, υφές, λέξεις, σύμβολα, μπορεί να κάνει κάτι που οι μηχανές δεν θα μπορέσουν να καταφέρουν στο μέλλον. Φωτο: Ιφιγένεια Φιλοπούλου


«Από πού είσαι Γιάννη;». «Είμαι από επαρχία, από Κατερίνη, ήρθα στην Αθήνα για σπουδές. Ξεκίνησα να ζωγραφίζω από πολύ μικρός, τριών, τεσσάρων χρονών, σπίτι μόνος μου και μετά στο σχολείο, κυρίως από το μυαλό μου και από τα παιχνίδια μου. Πήγαινα σε μικρά εργαστήρια ζωγραφικής, κάπως το κατάφερνα, πέρναγα το χρόνο μου έτσι. Μετά, στο γυμνάσιο, το είχα αφήσει, έπαιζα μπάλα και τέτοια... Μέχρι που στο λύκειο μου πρότεινε η μητέρα μου να ξεκινήσω ελεύθερο σχέδιο για το προσπαθήσω πιο σοβαρά και πήγε καλά, εκφραζόμουν και το ακολούθησα».


«Πώς ήταν η Καλών Τεχνών; Σε βοήθησε να εξελιχθείς ως καλλιτέχνης;». «Γνώρισα ωραίο κόσμο στη σχολή, επικοινωνούσα αυτό που με ενδιέφερε και είχα έναν λόγο να δουλεύω πάνω σε κάτι. Το είχα πάρει πολύ θερμά γιατί δεν είχα και τίποτα άλλο να κάνω τότε στην Αθήνα, πήγαινα απλά στο χώρο μου και ζωγράφιζα. Δεν πιστεύω, όμως, ότι κάποια σχολή σε κάνει "καλλιτέχνη", είναι κάτι που το χτίζεις σιγά-σιγά και βιωματικά, είναι κάτι που μπορείς να το κάνεις και μόνος σου αν υπάρχει θέληση, απλά η Καλών Τεχνών σου δίνει εφόδια.


Με βοήθησε σίγουρα. Αυτό που ένιωσα πιο πολύ είναι ότι το να σπουδάζεις εκεί σου ρίχνει το βάρος της ιστορίας, ότι είσαι κομμάτι της, που από τη μία είναι πιεστικό, αλλά από την άλλη είναι κίνητρο για να δουλέψεις. Είχα στενή σχέση με τους καθηγητές μου, τα λέγαμε καλά, δεν ήταν θέμα βαθμού, πίναμε καφέ, σχολιάζαμε έργα κλπ. Μπορεί να μου την έλεγαν άμα ξενυχτούσα...».


«Τελείωσες τη σχολή, τι θα ήθελες να κάνεις από δω και πέρα;». «Ιδανικά θα ήθελα να εκθέσω, να επικοινωνήσω τη δουλειά μου, κάτι που δεν έχω κάνει τα τελευταία χρόνια. Φυσικά, έχω να το εξελίξω πολύ ακόμα. Δεν γνωρίζω τι προοπτικές έχει ο καθένας, θεωρώ ότι λίγοι κυνηγάνε κάτι μετά την Καλών Τεχνών».

 

Δεν πιστεύω, ότι κάποια σχολή σε κάνει «καλλιτέχνη», είναι κάτι που το χτίζεις σιγά-σιγά και βιωματικά. Φωτο: Ιφιγένεια Φιλοπούλου
Δεν πιστεύω, ότι κάποια σχολή σε κάνει «καλλιτέχνη», είναι κάτι που το χτίζεις σιγά-σιγά και βιωματικά. Φωτο: Ιφιγένεια Φιλοπούλου


«Γιατί συμβαίνει αυτό;». «Είναι πολύ δύσκολο στην Ελλάδα να συνεχίσεις. Νομίζω ότι θέλει πολύ χρόνο και αφοσίωση ώστε κάποιος να πείσει με τη τέχνη του. Το "κάνω τέχνη" για μένα είναι άλλο με το "βγάζω λεφτά", ασχέτως με το ότι τα πάντα μπορούν να πουληθούν ως "τέχνη". Ο A.Warhol έλεγε "Το να βγάζεις χρήματα, μάλλον το πώς βγάζεις χρήματα, είναι μορφή τέχνης"».


«Πώς τα βλέπεις τα πράγματα, γενικά, αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα;». «Από δημιουργική άποψη; Ανισόρροπα. Βλέπω κόσμο που θέλει, και κόσμο που δεν θέλει. Αν καταλαβαίνεις τι εννοώ... Με ενοχλεί πολύ η μιζέρια».


«Θα ήθελες να φύγεις στο εξωτερικό;». «Θα προσπαθήσω αυτή την άνοιξη να πάω Βερολίνο για λίγο καιρό, έχω κάποιους γνωστούς μου εκεί. Γενικά μου αρέσουν τα ταξίδια, θα προσπαθήσω να γνωρίσω κόσμο με κοινές ασχολίες».


«Τι θα έλεγες σε ένα νέο παιδί που ετοιμάζεται να δώσει εξετάσεις τώρα στην Καλών Τεχνών;». «Να βρει τι θέλει να κάνει από πριν μπει στην Καλών Τεχνών, να έχει ήδη υλικό για να εξελίξει».


«Πώς βιοπορίζεσαι αυτή τη στιγμή;».«Σκαρφαλώνω σε δέντρα και τρώω μπανάνες...»

 

Φωτο: Ιφιγένεια Φιλοπούλου
Φωτο: Ιφιγένεια Φιλοπούλου

 

Φωτο: Ιφιγένεια Φιλοπούλου
Φωτο: Ιφιγένεια Φιλοπούλου
Φωτο: Ιφιγένεια Φιλοπούλου
Φωτο: Ιφιγένεια Φιλοπούλου

 

Φωτο: Ιφιγένεια Φιλοπούλου
Φωτο: Ιφιγένεια Φιλοπούλου

 

Φωτο: Ιφιγένεια Φιλοπούλου
Φωτο: Ιφιγένεια Φιλοπούλου

 

Φωτο: Ιφιγένεια Φιλοπούλου
Φωτο: Ιφιγένεια Φιλοπούλου

 

Info

https://www.facebook.com/Egomime-282593719069047/

https://www.facebook.com/jery.jw.94

https://www.instagram.com/ego_mime/

O M.Hulot είναι διευθυντής της έντυπης LIFO και δουλεύει σε αυτήν από το πρώτο φύλλο της

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών: Κυρία ετών 180, αειθαλής και ακόμη δημιουργική
Η ΑΣΚΤ παραμένει το πιο δημιουργικό σημείο της πόλης και εδώ μπορείτε να δείτε το γιατί
Μέσα στην Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας
Το ένδοξο παρελθόν και η θαμπή προοπτική του μεγαλύτερου εργοστάσιου καλλιτεχνών της Ελλάδας

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η «Πασιέντζα» του George Braque στο Ίδρυμα Βασίλη & Ελίζας Γουλανδρή
Η κ. Μαρία Κουτσομάλλη-Μορώ, Υπεύθυνη Συλλογής του Ιδρύματος Β&Ε Γουλανδρή, γράφει για έναν πολύτιμο πίνακα που φιλοξενεί το νέο μουσείο.
Η «Νέα στο παράθυρο» του Θεόδωρου Ράλλη στο Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών
Η αρχαιολόγος-ιστορικός τέχνης κ. Βάσια Τζαμαλή γράφει για ένα από τα εξαιρετικά έργα της συλλογής του μουσείου.
Τα σινιάλα του Takis στο MOMus - Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
Η ιστορικός Τέχνης και επιμελήτρια του MOMus - Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης - Συλλογές Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης και Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, κ. Κατερίνα Σύρογλου, γράφει για το εμβληματικό έργο του γλύπτη που απεβίωσε πρόσφατα.
Ο Πικάσο τις ώρες που γινόταν υποχόνδριος
Μια πλούσια αναδρομή στο έργο και στην προσωπικότητα του σημαντικότερου εικαστικού καλλιτέχνη του 20ού αιώνα, που πέθανε σαν σήμερα, το 1973.
Το Επιτύμβιο του Γιάννη Μόραλη στην Εθνική Πινακοθήκη
Η διευθύντρια της Εθνικής Πινακοθήκης, κ. Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα, γράφει για το εμβληματικό έργο του Έλληνα ζωγράφου.
Τα μουσεία λένε «ευχαριστώ» στους εργαζόμενους στον τομέα της υγείας μέσα από ένα έργο τέχνης
Χρησιμοποιώντας το hashtag #MuseumsThankHealthHeroes, μουσεία από όλο τον κόσμο μοιράζονται έργα τέχνης από τις συλλογές τους τα οποία σχετίζονται με τους εργαζόμενους της πρώτης γραμμής που δουλεύουν με αυταπάρνηση για να σώσουν ζωές
Η «Γυναίκα που ταξιδεύει» της Λιουμπόβ Ποπόβα στο MOMus - Mουσείο Μοντέρνας Τέχνης - Συλλογή Κωστάκη
Η αν. γενική διευθύντρια του MOMus και διευθύντρια του MOMus - Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης - Συλλογή Κωστάκη, κ. Μαρία Τσαντσάνογλου, γράφει για έναν εμβληματικό πίνακα της συλλογής.
Εθνολογικό Μουσείο Θράκης: Ένα εικονοστάσι
Η πρόεδρος και διευθύντρια του μουσείου κ. Αγγέλα Γιαννακίδου γράφει για ένα πολύτιμο αντικείμενο της συλλογής
Δομήνικος Θεοτοκόπουλος: ο ζωγράφος που ο Πικάσο αποκαλούσε «πατέρα»
Σαν σήμερα το 1614 πεθαίνει ένας από τους μεγαλύτερους ζωγράφους στην ιστορία της τέχνης
Ο άδειος ουρανός της Μεσογείου
... και οι μεταφυσικές αναζητήσεις ενός αρχηγού κράτους (κόμικ)
Ραφαήλ: ο θρίαμβος της ιταλικής Αναγέννησης
18 έργα του σπουδαίου αναγεννησιακού ζωγράφου που γεννήθηκε σαν σήμερα
Τα σχέδια της Λουίζ Μπουρζουά που παρουσιάζονται σε μια μεγάλη online έκθεση είναι το ιδανικό αγχολυτικό
Η καθημερινή ζωή μου με τον Τσαρούχη. Από τον Γιώργο Ορφανό.
28 χρόνια μετά το θάνατό του, ο μεγάλος δάσκαλος παραμένει ένα γοητευτικό αίνιγμα. Σε αυτήν την σπάνια, αποκλειστική μαρτυρία που μας επέδωσε το 2000, ο πιστός φίλος και μαθητής του, Γιώργος Ορφανός, σκιαγραφεί με χαρισματική ενάργεια την καθημερινή του ζωή δίπλα στον μεγάλο στοχαστή και καλλιτέχνη
«Μέσα σ’ αυτόν τον πίνακα του Μπρέγκελ, δεν νιώθω πια κανένα φόβο»
Ο επιφανής Αμερικανός κριτικός τέχνης Τζέρι Σαλτζ περνά τις μέρες της καραντίνας «κατοικώντας μέσα στο διάσημο έργο "Ο θρίαμβος του θανάτου", το μεγαλειώδες πανοραμικό πανδαιμόνιο που ζωγράφισε ο Πίτερ Μπρέγκελ ο πρεσβύτερος πριν από πεντακόσια σχεδόν χρόνια. ― Προτιμήστε την desktop έκδοση του άρθρου.
Μία περιήγηση στους πιο εμβληματικούς πίνακες του Βαν Γκογκ στις αίθουσες του μουσείου του
Η ιστορία της ζωής του Βίνσεντ Βαν Γκογκ σε περίληψη, έτσι όπως την αφηγούνται μερικοί από τους πίνακές του.
Συνεχίζοντας την περιήγηση στο lifo.gr, αποδέχεστε τη χρήση cookies.     Μάθετε περισσότερα.     Αποδοχή