Ο Γιάννης Αυξεντίου είναι 20 ετών, φοιτητής Νομικής στο ΕΚΠΑ και ζει τα τελευταία δύο χρόνια στην Αθήνα, έχοντας μεγαλώσει σε ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριό της Κύπρου. Από πολύ μικρός άρχισε να εμφανίζει τα πρώτα του τικ, έναν επίμονο βήχα, νευρικές κινήσεις –τα μάτια του ανοιγόκλειναν– χωρίς να μπορεί να καταλάβει τι του συμβαίνει. Οι περισσότεροι γύρω του τα αντιμετώπιζαν ως «κακές συνήθειες» ή προσπάθεια να τραβήξει την προσοχή, κάτι που καθυστέρησε για χρόνια τη διάγνωση.
Η αλήθεια ήρθε αργά, λίγο πριν από την ενηλικίωση: έπασχε από το σύνδρομο Toυρέτ. Μια διάγνωση που, αντί να τον περιορίσει, του έδωσε τελικά απαντήσεις. Του έδωσε λέξεις για να εξηγήσει στον εαυτό του, και στους άλλους, γιατί συμβαίνουν όλα αυτά που δεν μπορούσε να ελέγξει.
Ο Γιάννης περιγράφει τις κρίσεις με τα τικ ως εξουθενωτικές, σωματικά και ψυχικά, καθώς συχνά είναι επώδυνες και απρόβλεπτες. Μιλά για τις δύσκολες στιγμές: τα βλέμματα στο σχολείο, την αμηχανία στο φλερτ, τον φόβο σε κλειστούς χώρους, ακόμη και την κοροϊδία στον στρατό. Αλλά και για κάτι εξίσου σημαντικό: τη δύναμη της κατανόησης ή της έλλειψής της.
Εξηγεί πως το Toυρέτ δεν είναι αυτό που νομίζουμε: δεν αφορά μόνο τη βωμολοχία ούτε είναι «κάτι που σταματάς αν προσπαθήσεις». Είναι μια νευροαναπτυξιακή διαταραχή που συχνά συνοδεύεται από άγχος, ADHD ή ιδεοψυχαναγκαστικές τάσεις και ενεργοποιείται από έντονα συναισθήματα, είτε αρνητικά είτε θετικά.
Σήμερα, ο Γιάννης επιλέγει να μην ορίζεται από αυτό. «Δεν είμαι ένα άτομο με Toυρέτ που σπουδάζει Νομική», λέει. «Είμαι ένας φοιτητής Νομικής που τυχαίνει να έχει Toυρέτ ». Και κάπως έτσι, επαναπροσδιορίζει όχι μόνο τον εαυτό του αλλά και τον τρόπο που βλέπουμε τη διαφορετικότητα: όχι ως εμπόδιο αλλά ως μία από τις πολλές εκδοχές τού να είσαι άνθρωπος.
