Ο Γιώργος Σουλεϊμάν δεν μιλά με τη σιγουριά ανθρώπου που ξέρει. Μιλά ήσυχα, με προσοχή, σαν κάποιος που ακόμα παρατηρεί. Είναι σκηνοθέτης, Ελληνοαιγύπτιος, με ρίζες από την Αίγυπτο και τη Θεσσαλονίκη, και τα τελευταία δώδεκα χρόνια ζει στην Αθήνα. Τη βλέπει χωρίς εξιδανίκευση: ως πόλη ζωντανή και εξαντλητική μαζί, μια συμπύκνωση όλων των αντιφάσεων της χώρας, με ανισότητες, δυσκολίες αλλά και μια ενέργεια που, παρά την πίεση, ακόμα τον κρατά σε εγρήγορση.
Αυτή την περίοδο σκηνοθετεί στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας την παράσταση «Η Μονίκ δραπετεύει» που είναι βασισμένη στο ομώνυμο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Εντουάρ Λουί, ενώ για δεύτερη χρονιά παρουσιάζει στο θέατρο Άλμα το «Blue Train» σε συνεργασία με τον Γεράσιμο Ευαγγελάτο. Δύο έργα διαφορετικά, με κοινό όμως έναν σταθερό πυρήνα: τις ανθρώπινες σχέσεις, τα τραύματα που δεν φαίνονται με την πρώτη ματιά, την ανάγκη για κατανόηση αντί για κραυγή.
Η επιλογή του έργου δεν έγινε με καθαρά καλλιτεχνικά κριτήρια. Το βιβλίο έπεσε στα χέρια του σε μια δύσκολη στιγμή, όταν η μητέρα του αντιμετώπιζε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας. Δεν άντεξε να το διαβάσει τότε και το άφησε στην άκρη. Όταν εκείνη στάθηκε ξανά στα πόδια της, επέστρεψε στο κείμενο. Όταν το τελείωσε, ένιωσε μια βαθιά συγκίνηση – ήξερε ότι αυτό ήταν το έργο που έπρεπε να κάνει. Μάλιστα, πρώτη φορά θα διασκεύαζε μυθιστόρημα, όχι ως τεχνική πρόκληση, αλλά ως προσωπική ανάγκη.
Το έργο μιλά για το ταβάνι των γυναικών της εργατικής τάξης, για σχέσεις κακοποιητικές που μοιάζουν μονόδρομος και για τη δυσκολία της πραγματικής διαφυγής. Η Μονίκ καταφέρνει να φύγει μόνο με τη βοήθεια του γιου της – αλλά ακόμα κι αυτή η ελευθερία είναι αμφίβολη. Ο Σουλεϊμάν δεν δίνει εύκολες απαντήσεις. Τον ενδιαφέρει η γκρίζα ζώνη: τι σημαίνει να σώζεις κάποιον και τι τελικά να σώζεσαι εσύ.
Η δική του εμπειρία της διαφορετικότητας τον έχει σημαδέψει: το επίθετό του, η αιγυπτιακή καταγωγή, τα σχολικά χρόνια τη δεκαετία του ’90, λογοπαίγνια, σχόλια, ακόμη και από καθηγητές. Ήταν κλειστό παιδί, μικροκαμωμένο, που προτιμούσε να περνά απαρατήρητο. Ανέπτυξε μηχανισμούς καμουφλάζ, έμαθε να κρύβεται αντί να εκτίθεται. Αυτές οι εμπειρίες τον έκαναν πιο ευαίσθητο απέναντι σε όσους νιώθουν «άλλοι».
Η πρώτη του επαφή με το θέατρο έγινε με μια ερασιτεχνική ομάδα στη Θεσσαλονίκη. Θυμάται ακόμα τη στιγμή που του ζήτησαν απλώς να περπατήσει στη σκηνή. «Δεν ήξερα πώς περπατάμε». Αυτή η αμηχανία τον τρόμαξε, αλλά ταυτόχρονα τον τράβηξε. Εκεί ξεκίνησε ένα ταξίδι έκφρασης που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Ξεκίνησε ως ηθοποιός, αλλά στράφηκε στη σκηνοθεσία, με μια βασική αρχή: τον απόλυτο σεβασμό προς τον ηθοποιό. Δεν τον ενδιαφέρει το «in-yer-face» θέατρο. Θέλει ο θεατής να νιώσει οικεία με το διαφορετικό, να ταυτιστεί προτού κρίνει. Στο «Blue Train» το θέμα δεν είναι η ομοφυλοφιλία του ήρωα αλλά η μοναξιά, η κρίση ηλικίας, τα αδιέξοδα που όλοι αναγνωρίζουν.
Δεν μιλά για μεγάλα όνειρα. Μιλά για συναντήσεις, για συνεργασίες, για το επόμενο βήμα που έρχεται χωρίς να το έχει σχεδιάσει. Όταν μπήκε στο Θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας, θυμάται ότι είπε στον εαυτό του «πού πας;». Κι όμως, τα πράγματα ήρθαν ένα ένα. Με προσοχή, αγάπη και επιμονή συνεχίζει. Όχι με τη βεβαιότητα ότι ξέρει τον δρόμο αλλά με την ανάγκη να περπατά – αυτήν τη φορά, χωρίς να κρύβεται.
Δημοσιογραφική επιμέλεια: Σωτήρης Βαλάρης
Κάμερα - μοντάζ: Γεράσιμος Δομένικος
Ηχοληψία: Αλέξανδρος Αντωνίου
Μίξη ήχου: Φαίδωνας Κτενάς
