«Πώς προέκυψε το έργο με τον Αντετοκούνμπο στα Σεπόλια;» ρωτάω τον Same84, σχετικά με το εμβληματικό έργο του που έγινε viral τις ημέρες που ο παίκτης αγωνίστηκε στο All Star Game.
«Έχω εδώ και πολλά χρόνια μια πολύ αρμονική συνεργασία με την Nike», μου λέει. «Με είχαν προσεγγίσει σε μια ωραία συζήτηση, λόγω της αγάπης μου για τα sneakers. Αυτή τη φορά με κάλεσαν στα γραφεία τους για να μου προτείνουν να κάνουμε κάτι εμβληματικό στο γήπεδο των Σεπολίων, εκεί απ' όπου ξεκίνησαν όλα για τον Γιάννη.»
Κι έτσι μετά από πολύωρες συζητήσεις, ανταλλαγές απόψεων και μελέτη για την παραμικρή λεπτομέρεια, ο καλλιτέχνης και οι συνεργάτες του κατέληξαν στο έργο που συζητήθηκε και άρεσε πολύ.
Συνεχίζει ο Same 84 -που δημιουργεί εδώ και πολλά χρόνια, κυρίως στην Αθήνα. «Πιστεύω έγινε αρκετά καλή δουλειά, παρόλο που ήταν η πρώτη φορά που δοκίμασα κάτι τέτοιο σε έδαφος.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι αγαπήθηκε από πολλούς, ακόμα και απ' τον ίδιο τον Αντετοκούνμπο, κι αυτό με χαροποίησε ιδιαίτερα.»
— Τι ήθελες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;
Δεν είχα σκεφτεί ποτέ αν θέλω να γίνω κάτι - το άφησα να με πάει από μόνο του. Το μόνο που ήξερα ήταν ότι δε μου άρεσε καθόλου το εκπαιδευτικό σύστημα των σχολείων κι αυτό με απέτρεψε απ' το να αγαπήσω το διάβασμα. Από μικρός το είχα ρίξει στη ζωγραφική. Μου άρεσε να σχεδιάζω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ειδικά όμως πριν ξεκινήσω το γυμνάσιο είχε γίνει ανεξέλεγκτη η αγάπη μου για τη δημιουργία.
— Πότε κατάλαβες ότι είσαι καλός στο σχέδιο; Το σπούδασες κάπου;
Ακόμα δεν το έχω καταλάβει είναι η αλήθεια! Το μόνο σίγουρο είναι ότι προσπαθώ πολύ ακόμα να εξελιχτώ, μέσω της εξάσκησης. Τις σπουδές μου τις σταμάτησα στο επίπεδο του IEK, όταν άρχισα να καταλαβαίνω ότι προτιμάω να το παλεύω από μόνος μου με το δικό μου τρόπο.
— Πώς έμοιαζαν τα πρώτα σου έργα στους δρόμους;
Χάλια! (γέλια) Όταν ξεκίνησα να ζωγραφίζω στους δρόμους δεν είχαμε πολλές γνώσεις. Δεν υπήρχε ίντερνετ κι ήταν πολύ δύσκολο να εκπαιδευτεί κάποιος - ήθελε 100 φορές περισσότερη προσπάθεια από τώρα. Δεν ξέραμε σε τι επίπεδο ήταν οι υπόλοιποι graffiti artists, ψάχναμε πάρα πολύ για να βρούμε ωραία γκραφίτι έτσι ώστε να μπορέσουμε κι εμείς να καταλάβουμε σε ποιο επίπεδο ήμασταν.
Στην αρχή ξεκίνησα κάνοντας tags, σαν αυτά που βλέπουν και κράζουν όλοι σήμερα, αλλά όλα από εκεί ξεκινάνε. Tags στους δρόμους και σιγά σιγά κάτι ακόμα πιο πολύπλοκο, και μετά ακόμη περισσότερο κλπ. Το πρώτο μου γκραφίτι το έκανα στο σχολικό συγκρότημα που πήγαινα γυμνάσιο, στην Καλλιθέα, το 1996.
— Τι σου αρέσει τώρα να φτιάχνεις; Τι σε εμπνέει;
Μου αρέσει να απεικονίζω την καθημερινότητά μου. Στα έργα μου έχω πολύ έντονα τα ποπ αστικά στοιχεία: από ένα πολύ όμορφο sneaker που θα δω ή ένα tattoo πάνω σε κάποιον, ως μια πολύ όμορφη εικόνα που θα εμπνευστώ απ' την πόλη που ζω καθημερινά. Συνήθως στα έργα μου κρύβω και κάποια μηνύματα. Λόγω των έντονων χρωμάτων και των ευχάριστων χαρακτήρων που σχεδιάζω, δε θα μπορέσει κάποιος να παρατηρήσει εύκολα τα μηνύματα, αλλά μου αρέσει αυτό το παιχνίδι.
— Πιστεύεις ότι η Αθήνα έχει καλή street art;
Έχει κάνει σημαντικά άλματα, όσο κι αν δε βοηθάνε οι συνθήκες. Μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για μια Ελλάδα που ζει στην κρίση εδώ και πολλά χρόνια, και μια Αθήνα που ο Δήμαρχός της είναι ταγμένος ως ANTI-GRAFFITI, αψηφώντας τις ανάγκες των νέων που τυγχάνει να βρίσκονται σε σε πολύ υψηλό επίπεδο από τεχνικής απόψεως.
Παρ' όλα αυτά, αγνοώντας τις δυσκολίες, τα "παιδιά" απ' την Αθήνα αναγνωρίζονται και σε παγκόσμιο επίπεδο.
