Η Hanna Fasching, φωτογράφος με έδρα το Γκρατς, ταξίδεψε κατά μήκος της Ελλάδας παρέα με φίλους και ανακάλυψε, ανάμεσα στα άλλα, μεγάλα σε έκταση τοπία, έναστρους ουρανούς και περίεργες, αδέσποτες γάτες.
Περιγράφοντας το ταξίδι με τα δικά της λόγια λέει: «Κάπως βρέθηκα σε ένα ελληνικό νησί. Η καλύτερη μου φίλη η Βίκυ, μόλις μερικά μέτρα πίσω μου, μοιάζει να στέκεται στο χείλος του κόσμου. Κάθεται σταυροπόδι, κρατά τα δάχτυλα των χεριών της ενωμένα και τα μάτια της κλειστά. Δύο άλλοι φίλοι κάθονται δίπλα μου πάνω σε μικρούς βράχους. Ο ένας παίζει κιθάρα. Ο ήχος των παλλόμενων χορδών μοιάζει τόσο ανακουφιστικός στα αυτιά μου όπως ο θόρυβος του μεγάλου ωκεανού, που φρόντιζε να με ηρεμεί από τότε που ήμουν μικρή. Στρέφω το πρόσωπο και κοιτάζω το ορεινό τοπίο μπροστά μου, ατενίζοντας το δημιούργημα της φύσης. Ένα απαλό ψυχρό αεράκι διαπερνά το σώμα. Η ανατριχίλα στο δέρμα μου, τα μάτια μου και η θάλασσα μοιάζουν φτιαγμένα από την ίδια ουσία.
Το αίσθημα του αποχωρισμού από το νησί διαποτίζει με δόσεις μαγείας και έντασης την κάθε στιγμή, και τοποθετώ όλη την πίστη και την ελπίδα μου μέσα σε αυτές. Καθετί μοιάζει έντονο. Το έδαφος κάτω από τα πόδια μου και ο αέρας που κουβαλά την αλμύρα της θάλασσας, είναι γεμάτα από σκέψεις και λόγια που πρέπει να ειπωθούν ή να μείνουν για πάντα ανείπωτα.
Το ταξίδι μου στην Ελλάδα δεν ήταν η πιο συναρπαστική εμπειρία της ζωής μου. Πολλές νύχτες, προτιμούσα να παίζω χαρτιά η να ακούω τον Django Rehhardt και την Amy Winehouse να τραγουδούν κάτω από τον ουρανό και τις φωνές τους να χάνονται στο ξημέρωμα. Και όμως, έζησα τόσες πολλές μικρές στιγμές στη "γη των Θεών" που με επηρέασαν για μια ζωή.»
