Ένα από τα πλέον ανιαρά αστεία που χρησιμοποιούν οι κωμικοί, προκειμένου να παραχθεί γέλιο, είναι σίγουρα το να γλιστρήσει κανείς πατώντας μια μπανανόφλουδα ή να «φάει» μια τούρτα στο πρόσωπο. Ωστόσο, μαζί με όλα αυτά, φαίνεται να αναδύεται (ή και να καταδύεται, ανάλογα πάντοτε με την οπτική) η διχαστική πίσω όψη του υδραυλικού (no offence για το συγκεκριμένο επάγγελμα, απλώς αγγλιστί έχει επικρατήσει ο όρος plumber's crack).
Αναλύοντας, όμως, βαθύτερα αυτό το ζήτημα –όπως άλλωστε του αρμόζει– και κάνοντας ένα γρήγορο γκουγκλάρισμα για το ποια είναι στην πραγματικότητα η ιστορία της κωλοχαράδρας ως πολιτισμικής συνήθειας που όλοι απολαμβάνουμε να σχολιάζουμε και να σιγοψιθυρίζουμε γελώντας και στρέφοντας το βλέμμα μας από την άλλη μεριά, πέφτει κανείς πάνω σε δύο όψεις αυτής της ιστορίας: αφενός η προφανής και κάπως γαργαλιστική και αφετέρου η πολιτισμική, που δεν είναι και τόσο γνωστή.
Ξεκινώντας από τη δεύτερη, την πιο αρτιστίκ εκδοχή, πηγαίνουμε χρονικά στα τέλη της ελληνιστικής εποχής και τις αρχές της ρωμαϊκής για να συναντήσουμε τη σαγηνευτική ομορφιά της Αφροδίτης της Μήλου. Η Ελληνίδα θεά που συνδυάζει το κάλλος, την κομψότητα και τη θηλυκότητα, κοσμεί μέχρι σήμερα το Μουσείο του Λούβρου και μέσα από τις μοναδικές πτυχώσεις του ενδύματός της αποκαλύπτει στον εντυπωσιασμένο θεατή την πίσω όψη της, χωρίς βέβαια να παραπέμπει σε ένα χυδαίο ή «φτηνό» θέαμα.
Διαπιστώνουμε ότι η κωλοχαράδρα έχει περάσει σε μια νέα εποχή, που ασφαλώς απέχει από την πρότερη ταύτισή της με την εργατική τάξη και τον μόχθο της δουλειάς, καθώς έχει πλέον εμπεριέλθει στην κουλτούρα του lifestyle.
Πέρα, όμως, από την Αφροδίτη της Μήλου, τα ελαφρώς απογυμνωμένα οπίσθια έχουν απασχολήσει και άλλους καλλιτέχνες, όπως τον Γάλλο ζωγράφο και φωτογράφο Julien Vallou de Villeneuve, ο οποίος συνήθιζε να απεικονίζει τις μούσες του με έναν ελαφρύ χιτώνα που σκεπάζει τα απολύτως απαραίτητα (ή και όχι πάντα).
Ωστόσο, σίγουρα η πρώτη εκδοχή αυτής της πολιτισμικής ιστορίας σίγουρα έχει πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον (και ας μη γελιόμαστε, είναι και ο λόγος που πάτησες το κλικ). Η είσοδος, λοιπόν, της κωλοχαράδρας στην ποπ κουλτούρα χρονολογείται περίπου το 1978, όταν ξεκίνησε αρχικά από την Αμερική η προβολή των καρτούν, όπως το Τομ και Τζέρι ή ο Ντόναλντ Ντακ της Disney στα οποία και συναντάμε αρκετές τέτοιου είδους «αποκαλυπτικές» σκηνές.
Η παραπάνω χρονολογία είναι επίσης σημαντική, γιατί τότε ήταν ίσως και η πρώτη φορά που στο γνωστό αμερικανικό τηλεοπτικό πρόγραμμα Saturday Night Live (SNL) παρουσιάστηκε ένα σκετσάκι με την κωμικό Γκίλντα Ράντνερ, τον Μπιλ Μάρεϊ και τον Νταν Ακρόιντ στον ρόλο του ψυκτικού. Ως σωστός ψυκτικός, επομένως, προσφέρει άφθονο υλικό στους υπόλοιπους πρωταγωνιστές, που δεν σταματούν να κάνουν χάζι λέγοντας ότι «σήμερα ξαφνικά το φεγγάρι βγήκε νωρίτερα και κάπως απρόσμενα». Και βέβαια, το αποκορύφωμα στη συγκεκριμένη σκηνή είναι όταν ο Νταν βάζει απλά το μολύβι που σημείωνε, εκεί που τον βόλευε. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο ότι το περιοδικό Rolling Stone συμπεριέλαβε αυτό το σκετσάκι στη 34η θέση σε μια λίστα με τις 50 κορυφαίες στιγμές του SNL από το ξεκίνημά του έως σήμερα.
Μία δεκαετία αργότερα και συγκεκριμένα το 1988 τα καρτούν επανέφεραν και πάλι πιο δυναμικά αυτές τις εικόνες στην mainstream ποπ πραγματικότητα. Ασφαλώς, μεγάλη ήταν η συμβολή των Simpsons, αυτής της ιδιόρρυθμης οικογένειας που λατρεύει το γυμνό και έχει αγαπηθεί όσο λίγες από το κοινό – αρχικά το αμερικανικό και μετέπειτα το παγκόσμιο.
Όπως και να 'χει, οι περισσότεροι υδραυλικοί φαίνεται πως δικαίως θεωρούν αυτόν τον παραλληλισμό ως ένα κακό στερεότυπο, ενώ δεν είναι λίγοι και εκείνοι που επιλέγουν να το σαρκάσουν και να διασκεδάσουν με αυτό το «παράσημο» που τους έχει αποδοθεί.
Στην ελληνική, όμως, πραγματικότητα η ιστορία αυτή έχει συνδεθεί εξίσου με αντίστοιχα τεχνικά επαγγέλματα και κυρίως με αυτό του υδραυλικού. Το καταλαβαίνει, εξάλλου, κανείς με ένα γρήγορο ψάξιμο, αφού τα πρώτα αποτελέσματα που εμφανίζονται μέσα από τα πολλά ιντερνετικά τσιτάτα είναι ότι «η κωλοχαράδρα είναι το ντεκολτέ του υδραυλικού» και φυσικά φροντίζει τακτικά να μας το υπενθυμίζει.
Υπάρχουν, όμως, σήμερα συνεχιστές αυτής της «παράδοσης»; Μα φυσικά! Και δεν είναι άλλοι από τους celebrities. Τα τελευταία χρόνια όλο και συχνότερα βλέπουμε λαμπερές εμφανίσεις στο κόκκινο χαλί, όπως αυτή της Rihanna ή της Heidi Klum, που επέλεξαν να είναι αποκαλυπτικές με τον «τρόπο του υδραυλικού». Οι εμφανίσεις αυτές αποδεικνύουν ότι η συζήτηση για την κωλοχαράδρα εξακολουθεί να παραμένει ως θέμα της ποπ κουλτούρας και μάλιστα, δεν αποτελεί πλέον προνόμιο των ανδρών, αφού σήμερα κατά βάση οι γυναίκες είναι αυτές που αφήνουν σε κοινή θέα σημεία του σώματος που έχουν συνδεθεί με τη σεξουαλικότητα.
Μέσα, λοιπόν, από τον παραπάνω επαναπροσδιορισμό, που έχει αποκτήσει αυτή η έννοια, διαπιστώνουμε ότι έχει περάσει σε μια νέα εποχή, που ασφαλώς απέχει από την πρότερη ταύτισή της με την εργατική τάξη και τον μόχθο της δουλειάς, καθώς έχει πλέον εμπεριέλθει στην κουλτούρα του lifestyle. Με άλλα λόγια, σε μια κουλτούρα που λατρεύει να εξυμνεί το γυμνό, το προκλητικό, το εξτραβαγκάντ, χωρίς απαραίτητα να ξέρει την ιστορία του και τις ενδεχόμενες συμπαραδηλώσεις του. Αρκεί να προκαλεί, να συζητιέται, να διχάζει και να γίνεται αντικείμενο αστεϊσμού σε παρέες. Αυτά από μόνα τους είναι υπεραρκετά για να στρέψουν το ενδιαφέρον των media και να ασχοληθούν με το πώς η ιστορία της κωλοχαράδρας πέρασε από την ελληνιστική (Αφροδίτη της Μήλου) στην ποπ εποχή (καρτούν, celebrities κ.λπ.). Και για να μην τα ξαναλέμε: είναι και ο βασικός λόγος για τον οποίο πάτησες αυτό το κλικ!
