TO COSTA (SILKY ARTISTRY) πιστεύει ότι το nail art είναι τέχνη, αντιμετωπίζει τα νύχια ως καμβά και δεν του αρέσει η υποτίμηση που υπάρχει στον χώρο. Ασχολείται με νύχια από πάντα. Ήδη από το σχολείο συζητούσε με τις συμμαθήτριές του τι θα έκαναν στο μανικιούρ και τους έδινε ιδέες.
Ήθελε και δεν ήθελε να εμβαθύνει περισσότερο, του άρεσε μεν, αλλά σε μια σούπερ στρέιτ και καθόλου συμπεριληπτική κοινωνία κάτι τέτοιο «παραήταν γκέι» για έναν μαθητή γυμνασίου.
«Δεν θα βγάλεις λεφτά με τα νύχια. Δεν θα σε κάνουν πλούσιο, δεν ξέρω γιατί το πιστεύουμε αυτό. Ο κόσμος κοιτά τα νύχια ως κάτι πολύ απλό και ίσως τα υποτιμούν και οι ίδιοι οι επαγγελματίες υποσυνείδητα».
«Όταν είσαι ένα διαφορετικό έφηβο παιδί, δεν αισθάνεσαι την ελευθερία που χρειάζεσαι ώστε να κάνεις πραγματικά αυτό που θέλεις και να είσαι πραγματικά ο εαυτός σου», μου λέει. Η απελευθέρωση ήρθε αργότερα, με ένα όχι και τόσο εύκολο coming out στη μητέρα του και, στη συνέχεια, με τη μετακόμισή του στη Γερμανία. Στα 22 του πήγε στο Μόναχο, όπου δεν άντεξε πολύ. Μια μέρα, λοιπόν, έβαλε όλα του τα πράγματα σε ένα βαν και ξεκίνησε για το Βερολίνο ολομόναχο, χωρίς να ξέρει κανέναν.
Τα νύχια που κάνει το Costa δεν είναι καθόλου αυτά που περιμένεις όταν κλείνεις ραντεβού σε ένα νυχάδικο. Δεν θα σου κάνει γαλλικό ούτε ένα σκέτο ημιμόνιμο. Θα πάρει το χέρι σου και πάνω του θα χτίσει κάτι που ταιριάζει στην προσωπικότητά σου, που θα το έχεις μόνο εσύ. Ουσιαστικά, αντιμετωπίζει τα νύχια σου ως καμβά.
«Δεν είμαι νυχού», μου λέει. «Θεωρώ τον εαυτό μου visual artist που εξειδικεύεται στο nail art. Δεν έχω κάποια σχέση με τα μαγαζιά με νύχια, όπως τα έχει ο περισσότερος κόσμος στο μυαλό του, ή με τεχνίτες που κάνουν απλή παραγωγή. Εστιάζω σε άλλο κομμάτι σ’ αυτόν τον χώρο. Η εμπειρία είναι διαφορετική. Με νοιάζει να μάθω τον χαρακτήρα κάθε ατόμου που έχω απέναντί μου, να τον καταλάβω, να βάλω φαντασία και να δημιουργήσω κάτι πάνω του. Κατά κύριο λόγο, τα άτομα που έρχονται σ' εμένα είναι σε φάση “you do you, παρ’ το πάνω σου”. Γιατί θα πιάσουμε τα πάντα».
Όταν μια Γερμανίδα τραγουδίστρια τον προσέγγισε για ένα πρότζεκτ, πρώτα συζήτησαν για τη μουσική της. Άκουσαν μαζί το κομμάτι που θα κυκλοφορούσε, ανέλυσαν το στυλ της φωτογράφισης που θα έκανε και δημιούργησαν ένα σχέδιο που αντανακλούσε την καλλιτεχνική της ταυτότητα.
Την ημέρα που συναντηθήκαμε, στα δικά του νύχια είχε βάλει δέρμα φιδιού. Και μου εξήγησε ότι του αρέσει να δουλεύει με σύρμα, σπάγγο, πετονιά ψαρέματος, μέταλλα, έντομα (προφανώς όχι ζωντανά).
Φυσικά και δεν δούλευε πάντα έτσι. Όταν τελείωσε τη σχολή nail art στην Ελλάδα, ξεκίνησε να εργάζεται σε ένα στούντιο και πίστευε ότι το nail art είναι μόνο ένα πολύ συγκεκριμένο πράγμα. Στο Βερολίνο, που ήταν «σαν παραμύθι», κατάλαβε ότι είχε απόλυτο άδικο. Εκεί πήρε τις περισσότερες καλλιτεχνικές γνώσεις και εμπειρίες. Συνάντησε καλλιτέχνες απ' όλον τον κόσμο, από Ταϊλάνδη μέχρι Λατινική Αμερική και Αφρική. «Έμαθα πώς δουλεύουν παντού». Εκεί υπήρχε μια ομαδική συνομιλία στο Instagram με όλη την κοινότητα των καλλιτεχνών, με σκοπό να συνεννοούνται πρώτα μεταξύ τους και να φτιάξουν τον χώρο όπως τον θέλουν εκείνοι, όχι όπως βόλευε τις εταιρείες.
«Εδώ με κουράζει η νοοτροπία της δουλειάς, η εκμετάλλευση των καλλιτεχνών που ενδεχομένως δεν γνωρίζουν την αξία τους και πιστεύουν πως δεν έχουν πολλά περιθώρια. Για μένα τα νύχια είναι body art. Και μη με παρεξηγείς, υπάρχει υποτίμηση. Προσωπικά, δεν με νοιάζει, γιατί αυτό που κάνω είναι διαφορετικό, όμως ακούω πολλούς που λένε “πάμε να μάθουμε νύχια για να βγάλουμε λεφτά”. Δεν θα βγάλεις λεφτά με τα νύχια. Δεν θα σε κάνουν πλούσιο τα νύχια, δεν ξέρω γιατί το πιστεύουμε αυτό. Ο κόσμος κοιτά τα νύχια ως κάτι πολύ απλό και ίσως τα υποτιμούν και οι ίδιοι οι επαγγελματίες υποσυνείδητα», μου είπε.
Αποφάσισε, λοιπόν, να επιστρέψει και να επαναπροσδιορίσει την έννοια της τέχνης στα νύχια, να της δώσει τη σοβαρότητα και τη σημασία που της αρμόζει. Με βάση αυτό κινείται και προσπαθεί να έχει όσο το δυνατό περισσότερη δημιουργικότητα. Και στα workshops που διοργανώνει τονίζει ότι τα νύχια που δημιουργεί δεν είναι απλώς αξεσουάρ. Είναι έκφραση, είναι τέχνη. Ναι, είναι και κόσμημα που το κουβαλάς μαζί σου, αλλά για εκείνον είναι και τρόπος να καταλάβεις τι άνθρωπο έχεις απέναντί σου.
«Κάθε φορά που βλέπω άτομο με μη συμβατικά νύχια, χαίρομαι γιατί αισθάνομαι ότι κάτι έχει να πει, κάτι να δώσει. Έτσι αντιμετωπίζω κι εγώ τους δικούς μου πελάτες και έτσι θέλω να αισθάνονται όταν έχουν φύγει από την καρέκλα μου. Δεν είναι πελάτες ακριβώς βέβαια, η σχέση μας δεν είναι πελατειακή. Με τους περισσότερους γινόμαστε φίλοι».
To Costa δεν κάνει beauty, κάνει μόδα, και κάποια μέρα σκοπεύει να ασχοληθεί με την καλλιτεχνική διεύθυνση παραγωγών. Εμπνέεται από τα χρώματα, τα graffiti, την queer κοινότητα. Και δεν του αρέσει που έχουμε συνδυάσει την ομορφιά με το ροζ, το «clean», το «κομψό».
«Τι είναι κομψό, εν τέλει; Και τι είναι ωραίο; Δεν μου αρέσει αυτό το πράγμα, γιατί νομίζω ότι βάζει και όρια. Δεν μου αρέσει το ότι όλη αυτή η βιομηχανία απευθύνεται αποκλειστικά σε γυναίκες. Δεν έχει να κάνει με το φύλο. Δεν ξέρω πόσο άνετα μπορεί να νιώσει ο κόσμος όταν όλα τα μαγαζιά είναι ροζ, παστέλ και σου λένε ότι “αυτό είναι η γυναίκα”. Η γυναίκα είναι πάρα πολλά πράγματα και αισθητικές, μόνοι μας έχουμε εγκλωβιστεί σε αυτό. Όχι ότι είναι κακό, αν εσύ το γουστάρεις. Αν σε κάνει να νιώθεις καλά, σε υποστηρίζω φουλ. Αλλά μη μου πεις πως οτιδήποτε άλλο είναι υποδεέστερο ή κιτς. Άσε που το σωστό κιτς είναι πολύ ωραίο».
Instagram: @silkyartistry
