Εκτός του επίσημου προγράμματος των επιδείξεων για τον χειμώνα 2026-2027, κι ενώ είχε ξεκινήσει η εβδομάδα της υψηλής ραπτικής, ο Άντονι Βακαρέλο παρουσίασε τον άντρα που φαντασιώνεται, μια φιγούρα με δυαδική φύση που σταθερά αναφέρεται στην περσόνα του Ιβ Σεν Λοράν στη χρυσή του νιότη, ενός ντροπαλού αγοριού που το πρωί ήταν ένας λατρευτός μόδιστρος και το βράδυ σκλάβος των sex clubs.
Στα χέρια του Βακαρέλο, αυστηρά ρούχα από γυαλιστερό grain de poudre, αρχετυπικά ανδρικά, γίνονται το καθωσπρέπει περίβλημα ενός ερωτισμού που λαχταρά να εκτονωθεί. Με έμπνευση την κλασική ομοερωτική νουβέλα του Τζέιμς Μπόλντουιν (1956), η συλλογή κινήθηκε στις σκιές και ανέδιδε μια σκοτεινιά που ο σχεδιαστής δεν αρνήθηκε. «Δεν θέλω να παριστάνω πως όλα πάνε τέλεια με όσα συμβαίνουν στον κόσμο», σχολίασε στα παρασκήνια της συλλογής, προτού στείλει στην πασαρέλα το χυμώδες σκότος που μέσα στα χρόνια έγινε η υπογραφή του: μια παλέτα από βαθιές αποχρώσεις πικρής σοκολάτας, καραμελωμένου κάστανου, μπλε του βραδινού ουρανού και γκρι των δρόμων του Παρισιού.
Κάποια μοντέλα κρατούσαν γούνινα μανσόν, άλλα φορούσαν κασκόλ από γούνα ή μεταξωτά μαντίλια δεμένα κάτω από κολλαριστούς γιακάδες πουκαμίσων, ενώ σε πολλά looks ριγέ μεταξωτά σορτσάκια με ασορτί πουκάμισα φορέθηκαν κάτω από αυστηρά παλτό.
Ο Βακαρέλο διάβασε για πρώτη φορά το μυθιστόρημα του Μπόλντουιν αυτά τα Χριστούγεννα, και όχι μόνο πρόλαβε να περάσει στη συλλογή του την ένταση «ανάμεσα σε κάτι πολύ συμβατικό και κάτι αισθησιακό» που βιώνει ο νεαρός ήρωας του βιβλίου, αλλά σκέφτεται να το μεταφέρει σε ταινία μέσω της Saint Laurent Productions. Στο σόου της περασμένης Τρίτης, η «ιστορία του αγοριού που συναντάει ένα άλλο αγόρι και το χάνει» μεταφράστηκε σε μια ελαστική σεξουαλικότητα, φτιαγμένη από μια μείξη κλασικής αντρικής γκαρνταρόμπας των ’50s και αισθησιακών κομματιών από PVC και latex, όπως κάλτσες-ζαρτιέρες και flasher mac καμπαρντίνες. Ένας στρέιτ τραπεζίτης με φετιχιστικά γούστα, κουμπωμένος μέχρι τον λαιμό, λίγο προτού γδυθεί, αν με καταλαβαίνετε.
Το σεξ και ο ερωτισμός –ένα φάσμα με πολλές αποχρώσεις– πήραν υπόσταση με την εκλέπτυνση και την τεχνική επιδεξιότητα στην οποία μας έχει κακομάθει ο Βακαρέλο. Σταθερός στην εμμονή του με υλικά που γίνονται αγωγοί των αισθήσεων (γούνα και δέρμα, μετάξι ή λάστιχο), ο Βέλγος σχεδιαστής θόλωσε τα όρια ανάμεσα στην οικειότητα και τη δημόσια εικόνα, το loungewear και το outerwear, προτείνοντας Savile Row σμόκιν, φαρδιά στους ώμους, που κατέληγαν να αγκαλιάζουν την περιφέρεια, σακάκια με χαμηλό κόψιμο στο πέτο για να δείχνουν περισσότερη σάρκα και στενά σφιχτά πλεκτά με βαθιά, στρογγυλά ντεκολτέ.
Κάποια μοντέλα κρατούσαν γούνινα μανσόν, άλλα φορούσαν κασκόλ από γούνα ή μεταξωτά μαντίλια δεμένα κάτω από κολλαριστούς γιακάδες πουκαμίσων, ενώ σε πολλά looks ριγέ μεταξωτά σορτσάκια με ασορτί πουκάμισα φορέθηκαν κάτω από αυστηρά παλτό. Για τον άντρα του Βακαρέλο, τα παπούτσια δεν θα μπορούσαν παρά να είναι σκαρπίνια από γυαλιστερό λουστρίνι, με βιτσιόζικη προσθήκη ένα ζευγάρι μαύρες μπότες ως ψηλά στον μηρό.
Το λεξιλόγιο του Βακαρέλο παρέμεινε και αυτήν τη φορά φειδωλό, με μια συγκρατημένη παλέτα (παρά τα ζεστά κίτρινα, μπλε και πορτοκαλί προς το τέλος του σόου) και μια κάθετη σιλουέτα, πιο ρευστή και υπαινικτική, είναι αλήθεια, από την τυπική του boxy γραμμή. «Είναι δύσκολο να παραμείνεις επίκαιρος με το μαύρο και την αφαίρεση», είπε ο ίδιος.
Ο οίκος Saint Laurent παραμένει ο ναός μιας μόδας που μιλά για την αγάπη, έστω κι αν την αναζητάς σε βραδινά παραστρατήματα και κραυγές για ερωτική προσοχή.
Δείτε το slideshow εδώ:
