[Απο τον Βαγγέλη Μακρή]

 


self portrait
self portrait

 

 

"Το χαμόγελο σήμερα έχει χαθεί"

 

 

Μπορείς να θυμηθείς την πρώτη φορά που βγήκες στον δρόμο για να δημιουργήσεις;

 

Ξεκίνησα το 2000 στο Μπαλί. Με θυμάμαι να έχω πάντα μελάνια και πινελάκια στην
 τσάντα μου, οπότε κάθε φορά που αράζαμε κάπου, κάναμε τις ‘’μουτζούρες’’ μας.
 Το πρώτο που είχα κάνει ήταν ένα καρτούν.

 

 

Alice in Woundedland: Κρήτη, 2013
Alice in Woundedland: Κρήτη, 2013

 

 

Κατάγεσαι από το Μπαλί. Το Μπαλί είναι γνωστό ως «Το νησί των Θεών» εξαιτίας του μεγάλου αριθμού ναών. Ποια είναι η σχέση σου με την θρησκεία;

 

Στο Μπαλί η θρησκεία είναι συνυφασμένη με την κουλτούρα μας. Υπάρχει στην καθημερινότητα των Μπαλινέζων, αλλά και στις τέχνες (τη μουσική, το χορό, το θέατρο  και το θέατρο σκιών, τη ζωγραφική, τη γλυπτική). Αυτή είναι λοιπόν η σχέση μου με τον Ινδουϊσμό: βιωματική, όχι πνευματική. Πέρα από αυτό, πιστεύω στη δύναμη της φύσης  και στην αλυσίδα που μας ενώνει όλους.

 

Believe in Angel : Αθήνα, 2013
Believe in Angel : Αθήνα, 2013

 

Pagan Poetry: Θεσσαλονίκη, 2012
Pagan Poetry: Θεσσαλονίκη, 2012

 

 

Πες μου πέντε μουσικά κομμάτια που θα άκουγες με ευχαρίστηση ξανά και ξανά.

 

 


 

Enough is enough (Chumbawamba)
 Pesawat Tempur (Iwan Fals)

Yellow (Coldplay)
 American Idiot (Green Day)
 Father and Son (Cat Stevens)

 

 

 

Bless: Βερολίνο, 2013
Bless: Βερολίνο, 2013

 

 

Τι είναι αυτό που σε οδήγησε στο δρόμο για να δημιουργήσεις και όχι στην ασφάλεια  μιας γκαλερί;

 

Πάντα μου άρεσε ο δρόμος!

Ο δρόμος έχει ελευθερία, έχει ζωντάνια, έχει επικοινωνία, έχει ρίσκο. Μπορείς να μοιραστείς τις ιδέες σου με πολύ περισσότερο κόσμο,να τον κάνεις να χαμογελάσει, να προβληματιστεί, να θυμώσει, να χαρεί ή να μελαγχολήσει. Επιπλέον στις μέρες μας ολοένα και περισσότερο αναδεικνύεται η ανάγκη για έκφραση και για επανοικειοποίηση του δημόσιου χώρου. 

 Ωστόσο, κατά καιρούς έργα μου παρουσιάζονται σε γκαλερί κι άλλους εκθεσιακούς  χώρους, γιατί και αυτό είναι κομμάτι της δουλειάς μου. Πρέπει να ζήσω και παράλληλα  να υποστηρίξω τη δράση μου στο δρόμο.

Το βάψιμο είναι δαπανηρό και ό,τι κάνω
 είναι no sponsors φάση.

 

Capture: Αθήνα, 2013
Capture: Αθήνα, 2013

 

Concrete Monsters: στο πλαίσιο του "Beach Street Festival", Λέσβος, 2013
Concrete Monsters: στο πλαίσιο του "Beach Street Festival", Λέσβος, 2013

 

 

Από τον κόσμο που γνωρίζεις και από την προσωπική σου φυσικά εμπειρία, ένας καλλιτέχνης στην Αθήνα του 2014 μπορεί να ζήσει από την τέχνη του με αξιοπρέπεια ή χρειάζεται να κάνει ένα σωρό άλλα πράγματα για να επιβιώσει άσχετα με αυτή;

 

 

Οι καλλιτέχνες και σε περιόδους οικονομικής ευημερίας δυσκολεύονται, οπότε μπορείς  να φανταστείς τι συμβαίνει σε περιόδους οικονομικής κρίσης, όπως αυτή που βιώνουμε!

 

 

Controlled: Αθήνα, 2014
Controlled: Αθήνα, 2014

 

 

 

Enjoint your Life: Κρήτη, 2013
Enjoint your Life: Κρήτη, 2013

 

Τι είναι αυτό που θαυμάζεις στην Björk και δημιούργησες αυτό το εκπληκτικό έργο στη Θεσσαλονίκη;

 

 

Δεν ξέρω… είναι ονειρική, τόσο η ίδια όσο και η μουσική της.

 

 

Fall in rEVOLution: Αθήνα, 2013
Fall in rEVOLution: Αθήνα, 2013

 

Hall of Fate: Αθήνα, 2014
Hall of Fate: Αθήνα, 2014

 

Τι είναι αυτό που σου λείπει περισσότερο από το Μπαλί;

 

Πέρα από οικογένεια και φίλους, αυτό που νοσταλγώ είναι η χαλαρότητα.

 

 

Jobless Clown: Αθήνα, 2012
Jobless Clown: Αθήνα, 2012

 

Ποια είναι η πιο δυνατή σου ανάμνηση από τον Δεκέμβρη του2008 και τα γεγονότα στην Αθήνα;

 

Τι να πω… θυμάμαι το πρώτο σοκ και την οργή… και μια Αθήνα όπως δεν την έχω  ξαναδεί… ζωντανή!

 

Δεν έχει τίτλο, έγινε στο πλαίσιο της "BRAU II" Biennale και είναι collaboration με Jasone και Insane 51, Καβάλα, 2013
Δεν έχει τίτλο, έγινε στο πλαίσιο της "BRAU II" Biennale και είναι collaboration με Jasone και Insane 51, Καβάλα, 2013

 

Kick the Sorrow Away: Αθήνα, 2013
Kick the Sorrow Away: Αθήνα, 2013

 

 

Ένα από τα πιο μελαγχολικά έργα σου είναι ο «Άνεργος Κλόουν». Ο κλόουν επιστρέφει  και σε άλλα έργα σου. Τι ακριβώς θέλεις να πεις με αυτό;

 

Μάλλον αναφέρεσαι στη σειρά “All you need is Joke”. Είναι ένα σχόλιο για την κατήφεια  που υπάρχει στα πρόσωπα των ανθρώπων. Το χαμόγελο έχει χαθεί.

Όσο για το  συγκεκριμένο έργο, το ‘’Άνεργος Κλόουν’’ λέει ότι στην Ελλάδα σήμερα ούτε
 κάποιος που χαρίζει γέλιο δεν μπορεί να έχει δουλειά… ανεργία και κατάθλιψη μόνο.

 

 

Cheese case: στο πλαίσιο του "International Meeting of Styles", Νίκαια, 2013
Cheese case: στο πλαίσιο του "International Meeting of Styles", Νίκαια, 2013

 

 

Έχω παρατηρήσει ότι προσαρμόζεις πολλά έργα σου επιτυχημένα στο περιβάλλον που  δημιουργείς. Όπως σε εκείνη τη φωλιά των πουλιών που ταΐζονται από τη μητέρα τους  ή στα έργα σου στα πετρωμένα τσιμέντα (που φαίνονται σα βράχια) στη Λέσβο.

Ένας καλλιτέχνης φτάνει σε αυτό το σημείο μετά από εξάσκηση χρόνων ή αυτή η ικανότητα είναι έμφυτη;

 

 

Δεν ξέρω τι να σου πω, είναι σαν να μιλάς με το χώρο. Νιώθω να με καθοδηγεί το ίδιο το  σημείο κάποιες φορές.

 

 

. Mother Nature: Αθήνα, 2013
. Mother Nature: Αθήνα, 2013

 

Μου άρεσε πάρα πολύ το παιχνίδι που έκανες στο έργο σου στην Κρήτη με τον παππού και το μπάφο στο «Enjoint your life».

Ήταν ένα σχόλιο για τις χασισοφυτείες στα  Ζωνιανά ή ένας έμμεσος τρόπος για να μας πεις ότι οι κάτοικοι της Κρήτης  απολαμβάνουν την ζωή καλύτερα από τους κατοίκους των πόλεων;

 

Όπως σωστά παρατήρησες, είναι ένα λογοπαίγνιο που ενσωματώνεται στο έργο. Μια αφορμή για συζήτηση όπως αυτή που κάνουμε τώρα. Ο καθένας είναι ελεύθερος  να δώσει την ερμηνεία που του ταιριάζει.

 

My song: Αθήνα, 2013
My song: Αθήνα, 2013

 

Σε μια παλιότερη συνέντευξη είχες πει ότι ο μεγαλύτερος φόβος σου είναι ο φασισμός.

Σήμερα εξακολουθείς να πιστεύεις το ίδιο;

 

Βλέπεις να έχει αλλάξει τίποτα προς το καλύτερο, από τότε;

 

 

Αrt as Imitation: Πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνα, Αθήνα, 2014
Αrt as Imitation: Πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνα, Αθήνα, 2014

 

Έχεις βιώσει ρατσισμό κατά την διάρκεια της παραμονής σου στην Αθήνα;

 

Χαχαχαχα…. εννοείται! Και όχι μόνο μια φορά και όχι μόνο στην Αθήνα. Και σε  άλλες πόλεις που έτυχε να βρεθώ… Κάποτε η Ελλάδα ήταν γνωστή για τη  φιλο-ξενία της.

 Αυτά τουλάχιστον μας μάθαιναν όταν πήγαινα σχολείο στο Μπαλί. Σήμερα;;

 

. Lion of Kea: στο πλαίσιο του "Tetrapolis Cultural Festival", Κέα, 2013
. Lion of Kea: στο πλαίσιο του "Tetrapolis Cultural Festival", Κέα, 2013

 

Ποιοι είναι οι αγαπημένοι street artists;

 

Θα αναφερθώ μόνο σε ξένους όχι όμως γιατί δεν ξεχωρίζω και Έλληνες. Μου αρέσει η κριτική ματιά και η σάτιρα του Ron English στα billboards που κάνει.

Επίσης, μου αρέσουν οι Etam Cru γιατί ενώ τα θέματά τους είναι απλά,

η εκτέλεσή  τους γίνεται με έναν πραγματικά ευφάνταστο τρόπο.

 

 

Τι αποκόμισες από την συμμετοχή σου στο «No Respect» της Στέγης Γραμμάτων και  Τεχνών;

Μια εμπειρία ακόμη… είναι κάπως παράξενο να βάφεις σε ένα ίδρυμα όπως η Στέγη. Είχε πλάκα, όμως, γιατί βρεθήκαμε πολλοί writers/artists μαζί… κάποιους τους γνώριζα  ήδη, κάποιους τους γνώρισα εκεί.

 

Welcome to Athens: Αθήνα, 2012
Welcome to Athens: Αθήνα, 2012

 

Το επόμενο project του Wild Drawing ξεκινάει μετά το Πάσχα.

Θα βάψει στα πλαίσια του Athens Street Art Festival στη Νίκαια

 


wdstreetart 

 

facebook