Ο Thomas Ott ( ή Τ.Ο.Τ.Τ ) είναι ο πιο αγαπημένος μου κομίστας απ' όλους, μετά ίσως από τους Mezzo και Pirus.

Πρωτοείδα δουλειά του πιθανότατα στη βαβέλ, και εξ' αρχής με τράβηξε το ασπρόμαυρο σχέδιο και οι σιωπηλές horror ιστορίες του, δοσμένες μία 50s αισθητική αμερικάνικου νουάρ ή παλιών σειρώ φαντασίας όπως το Tales from the Crypt.

Την άνοιξη του 2010 κατά την διάρκεια μιας τυχαίας επίσκεψης στο Μουσείο Κόμικς της Βασιλείας, στην Ελβετία, είχα την πιο τέλεια έκπληξη:

Ολόκληρο το μουσείο φιλοξενούσε ένα εκτενέστατο αφιέρωμα στην δουλειά του Ελβετού κομίστα, διοργανώνοντας διαλέξεις του ίδιου καθώς και σεμινάρια της μεθόδου του scratchboarding που χρησιμοποιεί στη δουλειά του.

(yay!)

 

Ο Thomas Ott γεννήθηκε το 1966 στην Ζυρίχη της Ελβετίας.

Σπούδασε graphic design στο School of Design της πόλης ενώ παράλληλα δούλευε ως εικονογράφος σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες.

Όταν πλέον αποφοίτησε δεν καταπιάστηκε καθόλου με τη γραφιστική αλλά συνέχισε να εργάζεται ως εικονογράφος.

Στις αρχές της δεκαετίας του '90 μετακόμισε στο Παρίσι. Η Ζυρίχη δεν τον ενέπνεε πια.

Εκεί συνεργάστηκε με γνωστά περιοδικά όπως τα Strapazin, Lapin και L'Echo des Savanes, καθώς και με αρκετές εφημερίδες.

Το 1996 κέρδισε το βραβείο Max and Moritz στο Comic-Salon Erlangen ως ο καλύτερος γερμανόφωνος καλλιτέχνης comics.

Οχτώ χρόνια αργότερα επιστρέφει στην Ελβετία για να συνεχίσει τις σπουδές του, αλλάζοντας εντελώς αντικείμενο.

Αυτή τη φορά γράφτηκε στην σχολή κινηματογράφου.

Σήμερα έχει δύο παιδιά και ζει στην νενέτειρά του.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Cinema Panopticum
Cinema Panopticum

 

Playboys live
Playboys live

 

 

 

Από το 1986 μέχρι το 1990 έπαιζε στην garage μπάντα Playboys.

H μπάντα εξαφανίστηκε σχετικά απότομα, αφού πρώτα κυκλοφόρησε δύο δίσκους.

Tα τελευταία χρόνια παίζει στην ροκαμπίλι μπάντα Beelzebub.

 

 

 

 

Dead End - The millionaires.
Dead End - The millionaires.

 

 

 

Εδώ και περισσότερα από είκοσι χρόνια ο Ott σχεδιάζει μικρές και μεγαλύτερες κόμικ ιστορίες και νουβέλες. Μέχρι σήμερα έχει εκδώσει περισσότερα από δέκα άλμπουμ.

Η θεματολογία τους είναι σκοτεινή κι απαισιόδοξη.

Δυσοίωνα και βρώμικα μοτέλ, τερατογενέσεις, υπερφυσικό,  εφιαλτικές και κλειστοφοβικές δυστοπίες, εκδίκηση, τρόμος.

Οι ήρωες του δεν μπορούν να ξεφύγουν από την μοίρα τους.

Συχνά, η μόνη διέξοδος είναι ο θάνατος.

 

Σήμα κατατεθέν του είναι η πλήρης απουσία κειμένου.

Οι ιστορίες του είναι εντελώς βουβές.

Οι χαρακτήρες του Οtt δε μιλάνε, ούτε σκέφτονται.

Τουλάχιστον οι σκέψεις τους αυτές δεν αποτυπώνονται στο χαρτί με λόγια.

Έτσι, ο καλλιτέχνης πρέπει να εκφράσει τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους μόνο με τις εκφράσεις του προσώπου και τη γλώσσα του σώματός τους.

Καθόλου εύκολη υπόθεση.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

To πιο εντυπωσιακό όμως στη δουλειά του Thomas Ott είναι ότι σχεδιάζει "ανάποδα".

Η μέθοδος που χρησιμοποιεί είναι ένα είδος χαρακτικής, το λεγόμενο scratchboarding.

Η εικονογραφική αυτή τεχνική επιτυγχάνεται με το ξύσιμο με κοπίδι ενός μαύρου χαρτονιού.

Ξύνοντας τη μαύρη επιφάνεια, που βρίσκεται απο πάνω, αποκαλύπτεται η άσπρη, και γεννιούνται οι φιγούρες.

 

 

 

 

 

Dark Country - 2012
Dark Country - 2012

 

Dark Country - 2012
Dark Country - 2012

 

 

 

 

 

H τελευταία του δουλειά είναι το Dark Country, βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα του Tab Murphy.

"O Dick και η Gina, είναι ένα ζευγάρι που μόλις έχει παντρευτεί στο Las Vegas, και αποφασίζει για γαμήλιο ταξίδι να διασχίσει την έρημο της Νεβάδα με το αυτοκίνητο. Φυσικά, θα το μετανιώσουν."

 

 

 

 

 

Περισσότερος Thomas Ott

 

 

 

 

 

10 ways to kill your husband
10 ways to kill your husband

 

10 ways to kill your husband
10 ways to kill your husband

 

 

 

Cinema Panopticum
Cinema Panopticum

 

 

 

 

 

 "Since I was a boy, I've had black thoughts.."
"Since I was a boy, I've had black thoughts.."

 

 "In my work, I care about things that make me sick, that are very dark. People always ask me how it can be that my work is dark, my thoughts are dark and so on. Really, I'm just trying to get this stuff out through my work. It's a kind of therapy".
"In my work, I care about things that make me sick, that are very dark. People always ask me how it can be that my work is dark, my thoughts are dark and so on. Really, I'm just trying to get this stuff out through my work. It's a kind of therapy".

 

 

 

Βιβλιογραφία

 

R. I. P. Best Of 1985 - 2004 (2010)
The Number 73304-23-4153-6-96-8 ( 2008)
Cinema Panopticum (2005)
t.o.t.t. (2002)
La Grande Famiglia (1998)
Exit ( 1997)
La Douane ( 1996)
La Bête à 5 Doigts (1996)
Dead End (1996)
Greetings From Hellville (1994)
Argent Roi (1994)
Phantom der Superheld (1994)
Tales Of Error (1989)