Του χρήστη Κarl Rossman/ Από το City Guide του LIFO.gr 

 

Πριν λίγο καιρό, μετά τον επανασχεδιασμό του σάιτ της LiFO, φροντίσαμε να δίνουμε συχνότερα και εμφατικότερα το λόγο σε εσάς, τους αναγνώστες μας. Όχι άδικα. Τις περισσότερες φορές, αναδεικνύετε πτυχές του θέματος που μάς είχαν διαφύγει, δίνετε πληροφορίες που εμείς δεν είχαμε, κάνετε παρατηρήσεις θαυμαστής ακρίβειας και γούστου.

Στις σελίδες κριτικής θεάτρου και κινηματογράφου, εκτός από το σύστημα που επιτρέπει να δίνετε κι εσείς τα άστρα που νομίζετε σε κάθε νέα παράσταση και ταινία, μπορείτε να γράψετε τη δική σας κριτική! Η οποία θα συμβάλλει στην γενική εντύπωση και αποτίμηση κάθε έργου Τέχνης.

Ενδεικτικά, αναδημοσιεύουμε την κριτική του αναγνώστη με το ψευδώνυμο Karl Rossman που αναρτήθηκε κάτω από την κριτική του Θοδωρή Κουτσογιαννόπυλου για την θεαματική επιτυχία των ημερών: την "Μικρά Αγγλία" του Παντελή Βούλγαρη.

 

Γράψετε και εσείς την κριτική που θέλετε, κάτω από τις κριτικές και τις παρουσιάσεις των ταινιών και θεατρικών παραστάσεων που παρακολουθείτε

ΠΗΓΑΙΝΟΝΤΑΣ ΕΔΩ!

 

 

 ________________

Η κριτική του αναγνώστη μας:

 

Αν και στην αρχή ο υπερβολικός τρόπος που μιλάνε οι χαρακτήρες (σα να διαβάζουν κατευθείαν από το βιβλίο) ξενίζει κι ίσως να σε κρατάει εκτός ταινίας για λίγο, όσο η αφήγηση γίνεται πιο καθαρά κινηματογραφική κι ο λόγος δίνει περισσότερο χώρο στην εικόνα καταλήγεις να παρακολουθείς με δέος το Τραγικό που χτίζεται βουβά, περιμένοντας το κακό να ξεσπάσει από στιγμή σε στιγμή.

Τα πάντα συμβαίνουν πίσω από τα πρόσωπα, οι εντάσεις είναι υπόγειες, οι μάχες εσωτερικές, δοσμένες λιπόψυχα και ηττημένες εξ αρχής. Εκείνα που θα σημαδέψουν τις ζωές των χαρακτήρων, όσα θα βάλουν σε κίνηση την τραγική τους μοίρα δε θα συζητηθούν ποτέ, δεν έχουν όνομα. Είναι μικρές, σπασμωδικές κινήσεις κι ανολοκλήρωτες σκέψεις που υποτάσσονται αμαχητί στη σαρωτική καθημερινότητα της ζωής και των τρόπων του νησιού. Κι είναι μοναδικός ο τρόπος που η κάμερα ψάχνει κι εκθέτει με θαυμαστή οικονομία αυτές τις μικρές στιγμές που αλλάζουν οριστικά τα πάντα (τα χέρια που σταυρώνουν ενοχικά κι ανυπόμονα πίσω από μια ποδιά, ένα "ξερό όχι", το γράμμα που δε θα σταλεί, μια πληγή που κάνει τον εαυτό της εκδίκηση, ένα βλέμμα που συνειδητοποιεί με τρόμο πως αυτό που έμεινε αδικαίωτο από δειλία, επιστρέφει σαν τιμωρία – μαρτύριο καθημερινό χωρίς διέξοδο).

Η Μικρά Αγγλία, φωτογραφημένη με νοσταλγική ακρίβεια τέτοιας έντασης που κάθε εικόνα της ξυπνάει ολοζώντανες ελληνικές μυρωδιές και μνήμες (υπέροχη η σεκάνς της Ανάστασης), είναι σκληρή αλλά πανέμορφη, βαθιά συγκινητική κι όταν το κακό τελικά ξεσπάσει σε μια μοναδικά σπαρακτική, πρωτόγνωρης έντασης σκηνή, σε αφήνει για ακόμη λίγη ώρα εκτεθειμένο επίπονα στο τσακισμένο, άδειο βλέμμα των χαρακτήρων, θυμίζοντας ότι η Τραγωδία αφήνει πίσω της ζωντανούς, που θα πρέπει να ζήσουν με τον πόνο και τη ντροπή της.