Από το parallaximag

 

Η σημερινή είδηση για το κλείσιμο του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου είναι ο προβολέας που φωτίζει πλέον με τη λάμψη του τον τρόπο που ονειρεύεται, οραματίζεται και κυρίως σχεδιάζει τον Πολιτισμό και την Παιδεία του μέλλοντος μας η τρικομματική κυβέρνηση που κυβερνά τον τόπο τους τελευταίους μήνες.

 

Το ΕΚΕΒΙ πέφτει θύμα μιας ιστορίας εύνοιας που αποκαλύφθηκε πριν ένα μήνα περίπου απέναντι σε συγκεκριμένους εκδότες και συγγραφείς και προκάλεσε τη μήνη του υπουργού και του κόσμου του βιβλίου. Η αρχική καθαίρεση της διευθύντριας αλλά και του ΔΣ του με συνοπτικές διαδικασίες ακολουθείται από το οριστικό κλείσιμο ενός φορέα που με όποιες αντιρρήσεις είχε κάνεις για τους χειρισμούς της αειθαλούς διευθύντριας του και τις έμμονες της με συγκεκριμένα πρόσωπα και διάπλοκες, υπήρξε ένας φορέας που υπηρέτησε κατά γενική ομολογία το βιβλίο χαράσσοντας μια πολιτική που είχε αποτελέσματα. Βάζοντας λουκέτο σε έναν οργανισμό που τη χρησιμότητα του στους δύσκολους καιρούς που ζούμε και παίρνοντας επάνω του την ευθύνη της πολιτικής του βιβλίου ένα υπουργείο που στην πραγματικότητα έχει καταργηθεί μας βοηθά να αντιληφθούμε τι πρόκειται να ακολουθήσει.

 

Αν γυρίσουμε λίγο το χρόνο πίσω και δούμε τι έχει συμβεί από το καλοκαίρι μέχρι σήμερα μπορεί και να έχουμε μια πολλή καλή εικόνα του πως αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση των πολιτισμό στο σύνολο του. Θέτοντας με τη μέθοδο των διαρροών σε απόλυτη αμφισβήτηση τη χρησιμότητα αλλά και το έργο πετυχημένων πρόσωπων όπως ο Γιώργος Λούκος ή ο Γιάννης Χουβαρδάς και αφήνοντας να διαρρεύσουν επίσης για τις θέσεις τους ονόματα αμφισβητούμενων πρόσωπων που μόνο κύρος δεν υπόσχονται στους φορείς, αφήνοντας απλήρωτα τα χρέη οργανισμών, μουσείων, φορέων, ομάδων που φθάνουν πλέον στο στάδιο της απόλυτης ένδειας και σε πολλές περιπτώσεις βρίσκονται ένα βήμα πριν την αναστολή λειτουργίας τους, υποβαθμίζοντας το υπουργείο μετατρέποντας το στην πραγματικότητα σε γραμματεία με υφυπουργό προερχόμενο από άσχετο χώρο να τελεί καθήκοντα, παραγγέλλοντας διαρκώς περικοπές από αρχαιολογικές υπηρεσίες και χώρους, μουσεία και φορείς που παράγουν ένα έργο που θα μπορούσε στις μέρες μας να αποτελέσει όχημα για μια ανάκαμψη αισθητική, μορφωτική αλλά και ουσιαστική με την έννοια της προσέλκυσης τουριστών, παντελή απουσία σχεδιασμού και οράματος για μετασχηματισμό της πολιτιστικής και εκπαιδευτικής πολιτικής και ένα διαρκές αλισβερίσι ανάμεσα στα τρία κόμματα για το ποια πρόσωπα τους θα στελεχώσουν τις θέσεις που θα χηρεύσουν με τους αποκεφαλισμούς, έχοντας στο νου του όλα αυτά αντιλαμβάνεται εύκολα τι σημαίνει για την παρούσα κατάσταση πολιτισμός και παιδεία.

 

Το συμβολικό κλείσιμο του ΕΚΕΒΙ  και όχι ας πούμε η εξυγίανση του αν υποθέσουμε ότι διαπιστώθηκαν εξώφθαλμες πρακτικές, είναι η αρχή της επέλασης ενός μεσαίωνα που στο τέλος του οι έτσι και αλλιώς πληγωμένοι από παντού κάτοικοι αυτής της χώρας θα έχουν στεγνώσει και πνευματικά και θα έχουν παραδοθεί άνευ όρων στην ευτέλεια των τηλεοπτικών προγραμμάτων, τη χυδαιότητα των καφέ που παίζουν Κάθε βράδυ μοντέρνα τσιφτετέλια και των συγγραφέων που γράφουν μεταμοντέρνα άρλεκιν και τους διαφημίζουν τα πρωινάδικα. Ένας απαίδευτος και νηστικός πολίτης χειραγωγείται ευκολότερα. Κάνεις δεν αμφιβάλει πια για τις προθέσεις της κυβέρνησης και όσων την κατευθύνουν...