ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΚΑΤΑ ΤΡΑΜΠ

Ένας υπέροχος άνθρωπος

Ένας υπέροχος άνθρωπος Facebook Twitter
8

 

Αυτήν τη φορά δεν πρόκειται να ασχοληθώ με τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις. Άλλωστε, αλλού είναι ο νους μου τον τελευταίο καιρό, και ιδίως αυτές τις μέρες. Αν ήταν να γράψω κάτι κοινωνικό, θα είχε τίτλο κάτι σαν «Μια ακόμα απόδειξη ότι δεν υπάρχει Θεός». Γιατί, αν υπήρχε, ο τελευταίος που θα ’πρεπε να πάρει από τη ζωή ήταν ο φίλος που έχασα πρόσφατα.


Ο Πέτρος Βέττας ήταν ένας υπέροχος, πανέξυπνος, αυτοδημιούργητος άνθρωπος, που ακόμα και όταν απέκτησε χρήματα, δεν έχασε καθόλου την τρυφερότητα και την ανθρωπιά του. Αντίθετα, αισθάνθηκε ότι ήταν πλέον σε θέση να βοηθήσει περισσότερο αυτούς που είχαν ανάγκη. Πριν από μερικά χρόνια του σύστησα τη διευθύντρια του «18 Άνω» Κατερίνα Μάτσα, η οποία, όταν τη ρώτησε τι χρειαζόταν, είπε ότι ήθελε έναν ειδικό χώρο φιλοξενίας για μητέρες σε απεξάρτηση με μικρά παιδιά. Αγόρασε μια πολυκατοικία, την ανασκεύασε με τη βοήθεια της γυναίκας του της Νανάς και την παρέδωσε. Υπολογίζω ότι θα του κόστισε κάπου 1,5 εκατ. ευρώ. Δεν το ξέρει σχεδόν κανείς, γιατί ήταν υπέρ της πραγματικής, όχι της τηλεοπτικής φιλανθρωπίας.


Το μοναδικό κριτήριό του ήταν αν η βοήθεια άξιζε τον κόπο. Στην περίπτωση του «18 Άνω» ήταν η διαπίστωσή του για την ευσυνειδησία και την αποτελεσματικότητα με τις οποίες λειτουργούσε αυτός ο φορέας, παρότι ανήκε στον δυσφημισμένο δημόσιο τομέα. Ονειρευόταν μια χώρα σύγχρονη, ανεπτυγμένη και αξιοπρεπή, κοινωνικά δικαιότερη από τη σημερινή. Όταν ανέλαβε διευθύνων σύμβουλος της Attica, παρήγγειλε δύο καινούργια επιβατικά πλοία, φρόντισε να τα κατασκευάσει με τα καλύτερα υλικά, να ταιριάζουν στις ελληνικές συνθήκες, και καμάρωνε ότι θα βοηθούσαν τον ελληνικό τουρισμό.


Ήταν η προσωποποίηση της γενναιοδωρίας. Στην πραγματικότητα, δεν υπήρχε άνθρωπος που να γνώριζε έστω και λίγο και να μην προσφερόταν να βοηθήσει, αν παρουσιαζόταν η ανάγκη. Για να τον πειράξω, του είπα μια φορά ότι ήταν σαν εκείνους στα τηλεπαιχνίδια γνώσεων, όπου όταν κάποιος ζορίζεται, τηλεφωνεί για να ζητήσει βοήθεια. Λίγες μέρες πριν, βαριά άρρωστος, τακτοποίησε έναν ναυτικό που έμαθε ότι είχε αρρωστήσει. Για όλους εμάς τους στενούς του φίλους ήταν ο φύλακας-άγγελός μας. Έναν μήνα πριν, κι ενώ ήδη ήταν κατάκοιτος, είπε σε έναν φίλο του που είχε επίσης αρρωστήσει: «Μη φοβάσαι, εγώ είμαι εδώ».

Ένας υπέροχος άνθρωπος Facebook Twitter


Είχε μεγάλη αγάπη για της ζωής το παιχνίδι, γι’ αυτό το πάλεψε μέχρι την τελευταία στιγμή. Με θάρρος, αξιοπρέπεια και, όπως πάντα, απαράμιλλο χιούμορ. Τους τελευταίους δύο μήνες χρησιμοποιούσε αναπηρικό καροτσάκι και για να κάνει πλάκα παρίστανε τον Σόιμπλε. Όταν ένας παιδικός του φίλος αρρώστησε κι αυτός από καρκίνο του πνεύμονα, μόρτηδες και οι δύο από τη Φωκίωνος Νέγρη όπου μεγάλωσαν, τον έπεισε να βάλουν στοίχημα ποιος θα πεθάνει τελευταίος. Τα στοιχήματα ήταν από τις αδυναμίες του, αλλά, όπως πάντα, τον ενδιέφερε μόνο το παιχνίδι: ποτέ δεν ζητούσε τα λεφτά.


Αυτοί που τον γνώριζαν ήξεραν πόσο καθαρός και τίμιος ήταν. Μόνο τελευταία, που έπρεπε να τακτοποιήσει τις υποθέσεις του πριν από το τέλος, χρειάστηκε να κάνει κάποια χαρτιά για όσους φίλους και γνωστούς τού είχαν δώσει χρήματα για να τα επενδύσει, χωρίς το παραμικρό αποδεικτικό στοιχείο. Ήταν ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο που θα έριχνε τον άλλο. Αλλά και το πρώτο πειραχτήρι.


Οι πλάκες που σκαρώσαμε μαζί θα μπορούσαν να γίνουν κινηματογραφική ταινία. Πριν από μερικά χρόνια του την έφερα: κανονίσαμε να πάμε μαζί για check up, που περιλάμβανε κολονοσκόπηση. Την προηγούμενη μέρα, κι ενώ είχε ήδη πιει όλο το καθαρτικό, έβαλα μια φίλη να του τηλεφωνήσει, παριστάνοντας τη γραμματέα του γιατρού, για να του πει ότι η εξέταση αναβαλλόταν. Τσίμπησε για 10 λεπτά. Από τότε είχα πάντα τον νου μου, περιμένοντας την πλάκα με την οποία θα έπαιρνε τη ρεβάνς. Τον τελευταίο καιρό έβλεπα στον ύπνο μου ότι μου την έχει στήσει, παριστάνοντας τον βαριά άρρωστο. Τον θάψαμε στον Πόρο, που τόσο αγαπούσε. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει πέτρα καλής πράξης στο νησί που να μη βρισκόταν από κάτω. Πρώτη φορά βρέθηκα σε κηδεία απ’ την οποία κανείς δεν ήθελε να φύγει, τόσο απίστευτη φαινόταν σε όλους η φυγή του. Έφυγα τελευταίος, όταν καπάκωσαν με τα χώματα το φέρετρο. Είχα μέχρι και εκείνη τη στιγμή την ελπίδα ότι θα το άνοιγε: «Ρε μαλάκα, πλάκα σας έκανα».

Στήλες
8

ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΚΑΤΑ ΤΡΑΜΠ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Για την έκφραση «Επάγγελμα ομοφυλόφιλος»

Θοδωρής Αντωνόπουλος / Για την έκφραση «Επάγγελμα ομοφυλόφιλος»

Αν θεωρήσουμε την ομοφυλοφιλία επάγγελμα, αξιότιμε κ. συνήγορε, τότε σίγουρα αυτό θα πρέπει να ενταχθεί στα βαρέα ανθυγιεινά. Τουλάχιστον για όσο μπορούν να δηλητηριάζουν τον δημόσιο λόγο κακοποιητικές απόψεις, αντιλήψεις και πρακτικές, σαν αυτές που είτε εκφέρετε είτε ενθαρρύνετε.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Γιατί το επίπεδο του δημοσίου διαλόγου είναι τόσο απελπιστικά χαμηλό;

Δημήτρης Π. Σωτηρόπουλος / Γιατί το επίπεδο του δημοσίου διαλόγου είναι τόσο απελπιστικά χαμηλό;

Αντί να διαφωνήσουμε για το ένα ή το άλλο θέμα, όπως και είναι θεμιτό και αναμενόμενο σε μια δημοκρατία διαλόγου, το μόνο που ξέρουμε να κάνουμε είναι να εξευτελιζόμαστε οι ίδιοι και να εξευτελίζουμε τους άλλους, ωσάν να ήταν οι χειρότεροι εχθροί μας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ
O βούρκος των ημερών

Στήλες / O βούρκος των ημερών

Σήμερα: Μηνύματα στο αλεξίπτωτο • • • βουλευτική ηπιότητα • • • περιβαλλοντικη καταστροφή στο Ισραήλ • • • δύσκολες μέρες για τον Μακρόν • • • εμβολιαστική ευνοιοκρατία • • • ένας γενναιόδωρος πρώην οδηγός νταλίκας • • • η περιπέτεια της «μυστικής ομιλίας»
ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ
Ψάχνοντας τις ευθύνες, ξεχάσαμε τους κακούς

Αρετή Γεωργιλή / Ψάχνοντας τις ευθύνες, ξεχάσαμε τους κακούς

Γιατί όλη αυτή η πολιτική χυδαιότητα που αποπροσανατολίζει την κοινή γνώμη από το πραγματικό πρόβλημα και στρέφει τη συζήτηση σε μια στείρα κομματική αντιπαράθεση, στις πλάτες όλων αυτών των παιδιών, που το μόνο που ζητούν είναι δικαίωση και γαλήνη;
ΑΡΕΤΗ ΓΕΩΡΓΙΛΗ
Το δίλλημα με τον Κουφοντίνα

Τι διαβάζουμε σήμερα: / Το δίλλημα με τον Κουφοντίνα

Σήμερα: Τα Ζεν της Βαϊκάλης • • • νίκη μεγαλοψυχίας • • • η βία δεν πτοεί (ακόμη) τους Βιρμανούς • • • μια πρώτη δικαίωση • • • οι επίμονοι Ινδοί αγρότες • • • δημοκρατία και πίτσα • • • ένας τιτάνας
ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

σχόλια

8 σχόλια
Είναι τόσο ανώτερος ο θάνατος,τόσο ιερή η φιλία και τόσο δυνατό το κείμενο που θα ξενίσει η αναφορά σε σοβαρά ελαττώματα που αρκετές φορές κλωτσούσαν ακόμη και τη γεμάτη καρδάρα με το γάλα και πλήγωναν αρκετούς στη διαδρομή.Να μην αγιοποιούμε μόνο.Στις φιλικές σχέσεις φαίνεται, ότι με κύριο όπλο την υλική γενναιοδωρία κατάφερνε και τα απάλυνε.Θεός συγχωρέστον.Ο νεκρός -και μάλιστα πρόωρα- δεδικαίωται.
Μόλις το έμαθα, 30 Απριλίου...ερχόμενος στην Ελλάδα για Πάσχα, καθότι ξενιτεμένος.Το πρώτο μου αφεντικό όταν ξεκίνησα να δουλεύω.Και ο καλύτερος δάσκαλος της ζωής μου, δάσκαλος όχι μόνο της δουλειάς αλλά κυρίως της ζωής. Ανθρώπινος, απαιτητικός, τίμιος, ικανότατος, διορατικός, δίκαιος.Πάντα ήταν σημείο αναφοράς, παράδειγμα σε όλη μου τη ζωή.Αν κάτι κατάφερα στη ζωή, εκτός απ'τους γονείς μου το χρωστώ και στον Πέτρο.Το ευχαριστώ του το 'λέγα νοερά πάντα, και θα συνεχίσω να το λέω.Κωστής Μπ.
Μόλις το έμαθα, 30 Απριλίου...ερχόμενος στην Ελλάδα για Πάσχα, καθότι ξενιτεμένος.Το πρώτο μου αφεντικό όταν ξεκίνησα να δουλεύω.Και ο καλύτερος δάσκαλος της ζωής μου, καλύτερος από τα πανεπιστήμια που πήγα, δάσκαλος όχι μόνο της δουλειάς αλλά κυρίως της ζωής. Ανθρώπινος, απαιτητικός, τίμιος, ικανότατος, διορατικός, δίκαιος.Πάντα ήταν σημείο αναφοράς, παράδειγμα σε όλη μου τη ζωή.Αν κάτι κατάφερα στη ζωή, εκτός απ'τους γονείς μου το χρωστώ και στον Πέτρο.Το ευχαριστώ του το 'λέγα νοερά πάντα, και θα συνεχίσω να το λέω.Κωστής Μπ.
Δυο φορες ειχα μιλησει μαζι του για επαγγελματικους λογους, οι δυο αυτές φορές αρκουσαν για να καταλαβει κανεις οτι αυτος ο ανθρωπος ηταν διαφορετικός, δεν μπορουσες να του πεις βλακειες. Η εταιρια που διοικουσε ξεχωριζει στις Κυκλαδες και μας κανει περήφανους .Ηταν αρχοντας. Πραγματικα η τελευταια αυτη φραση του Κουλογλου ειναι συγκλονιστικη.
Είχα τη τυχη και τη τιμη να τον γνωρίσω στη αρχη επαγγελαμτικά μετα τον ενοισα σαν να τον ηξερα χρονια.Περιγράφεις τα πάντα οπως είναι,οχι ήταν,πάνατ θα τον σκεφτομαιμε αγαπη και σεβασμό.Η ατακα που περιγραφεις στο τελος ήταν η αγαπημένη και ενω βουρκωνα με αυτα που εγραφες οταν τη διαβασα χαμογέλασα.
Στελλιο, με εκανε να (ξανα)δακρύσω το αντίο σου στον Πέτρο. Γιατί αναγνωρισα στα γραφόμενα σου τον γλυκό και τον τρυφερό ανθρωπο που περιγράφεις. Ακόμα και τις φορές που αγρίευε για θέματα της δουλειάς κρατούσε λίγο ο θυμός και καταλαγιαζε αμέσως. Με εκείνο το γλυκό του το χαμόγελο. Ερχόταν κάτι πρωινά στο γραφείο σφυρίζοντας επαναστατικά τραγούδια και καθόλου παράξενο δεν φάνταζε αυτό..Ενιωθες πάντα ασφάλεια όταν ήσουν γύρω του ότι τιποτα κακό δεν μπορεί να σου συμβεί..να πάλι δακρύζω και ας μην τον είχα δει τα τελευταία δέκα χρόνια.. Καλό σου ταξίδι Πέτρο..