ΜΠΟΡΕΙ ΟΙ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ να μοιάζουν με προϊόν τεχνητής νοημοσύνης (ή τεχνητής ανοησίας), αν η τεχνητή νοημοσύνη πήγαινε στην τρίτη δημοτικού, είχε μείνει στην ίδια τάξη και καθόταν μόνη της στο τελευταίο θρανίο, αποτελούν όμως συχνά ένα είδος ψυχαγωγικού αντιπερισπασμού στη γκριζόμαυρη διεθνή επικαιρότητα. Περίμενα συνεπώς με μια κάποια ανυπομονησία την αντίδραση του Τραμπ στη θριαμβευτική επικράτηση του Ζοχράν Μαμντάνι στους προκριματικούς των Δημοκρατικών για τη δημαρχία της Νέας Υόρκης. Και δεν με απογοήτευσε (η ημέρα που θα γράψει κάτι μετριοπαθές ή μετρημένο θα είναι η ημέρα που θα έχει πάθει βαρύ εγκεφαλικό).
«Επιτέλους συνέβη», έγραψε ο «μπαμπάς» μας, όπως τον χαρακτήρισε στοργικά ο ΓΓ του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε (πόσο ξεφτίλας κι αυτός, ή μάλλον αυτός περισσότερο…), «οι Δημοκρατικοί επιτέλους ξεπέρασαν τα όρια. Ο ΖΜ ένας 100% Τρελός Κομμουνιστής μόλις κέρδισε την εκλογή των Δημοκρατικών και πάει γραμμή για Δήμαρχος. Είχαμε Ριζοσπάστες Αριστερούς και πριν αλλά το πράγμα πλέον καταντά γελοίο. Η εμφάνιση του είναι ΧΑΛΙΑ, η φωνή του είναι εκνευριστική και τον στηρίζει η ΑΟΚ +3 όλοι τους ΧΑΖΟΙ…».
Δεν είναι πάντα – ούτε απαραίτητα – κακό το να είσαι κάποιου είδους «γόνος». Και από την άλλη, πολλούς «αυτοδημιούργητους» που ξεκίνησαν από καταδικαστικά ταπεινή αφετηρία, η επιτυχία τους κάνει σκληρούς κι ανάλγητους, θεριεύοντας όλα τα τραύματα και τα συμπλέγματα τους.
Όλα αυτά προφανώς αποτελούν εύσημα (παράσημα!) για τον νεαρό πολιτικό αλλά εμμέσως και για την Αλεξάντρια Οκάσιο Κορτέζ (ΑΟΚ) που τον στήριξε (ποτέ δεν είναι αργά για ντόπιους πολιτευτές, ειδικά της όποιας αριστεράς, να την παρακολουθήσουν κατά τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα της στο ντοκιμαντέρ του Netflix, «Knock Down The House», για να δουν πώς γίνεται η δουλειά).
Δεν είναι πάντα –ούτε απαραίτητα– κακό το να είσαι κάποιου είδους «γόνος». Και από την άλλη, πολλούς «αυτοδημιούργητους» που ξεκίνησαν από καταδικαστικά ταπεινή αφετηρία, η επιτυχία τους κάνει σκληρούς κι ανάλγητους, θεριεύοντας όλα τα τραύματα και τα συμπλέγματα τους. Το επισημαίνω, επειδή ο Ζαχράν Μαμντάνι προέρχεται από έναν κόσμο προνομίων. Όχι ότι βρήκε την πολιτική του διαδρομή στρωμένη, αλλά και οι δύο γονείς του είναι επιφανή πρόσωπα του πνεύματος και των τεχνών με έντονο πολιτικό στίγμα.
Ο πατέρας του, καθηγητής ανθρωπολογίας και πολιτικών επιστημών στο Κολούμπια, συγγραφέας και πολιτικός αναλυτής (με πολυετή σειρά σημαντικών άρθρων στο London Review of Books, μεταξύ άλλων) Μαχμούντ Μαμντάνι, έλεγε πέρσι σε μια συνέντευξη που είχε δώσει στο The Nation, σχετικά με την αισχρή πιπίλα του «αντισημιτισμού»: «Αυτή η ταύτιση της κριτικής ενάντια σ’ ένα κράτος με την κριτική ενάντια ενός ολόκληρου λαού αποτελεί πρόκληση για τη δημοκρατική κουλτούρα. Όσο περισσότερο τα κράτη εμφανίζουν τις πράξεις τους υπό τον μανδύα μιας θρησκευτικής ή πολιτισμικής ή φυλετικής οντότητας, [τόσο πιο κοντά ερχόμαστε] στο τέλος της δημοκρατίας. Αφαιρείται πλέον η δυνατότητα της εκκοσμικευμένης κριτικής ενός κράτους».
Σε αντίστοιχο μήκος κύματος, η μητέρα του, η διάσημη (ειδικά στα ‘80s και τα 90s) σκηνοθέτρια Μίρα Νάιρ είχε απορρίψει το 2013 την πρόσκληση του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Χάιφα να παραστεί ως «τιμώμενο πρόσωπο», δηλώνοντας ότι θα πάει στο Ισραήλ «μόνο όταν πέσουν τα τείχη, όταν σταματήσει το κράτος να ευνοεί τη μία θρησκεία εις βάρος της άλλης, όταν τελειώσει η κατοχή, όταν λήξει το απαρτχάιντ».
Όση αισιοδοξία κι αν προκαλεί ο «πολιτικός σεισμός» που έφερε το άλμα του 33χρονου Δημοκρατικού Σοσιαλιστή στο κατώφλι της δημαρχίας της Νέας Υόρκης, σφίγγεται και λίγο η καρδιά κάθε φορά που εμφανίζεται θεαματικά στο προσκήνιο μια τέτοια ενσάρκωση της ελπίδας. «Η ελπίδα είναι ένα πράγμα με φτερά / Που κουρνιάζει στην ψυχή / Και τραγουδά τον σκοπό χωρίς τα λόγια / Και δεν σταματά ποτέ», λέει ένα από τα πιο γνωστά ποιήματα της Έμιλι Ντίκινσον. «Δεν θέλω άλλη ελπίδα, η ελπίδα είναι που μ’ έχει σκοτώσει», έλεγε από τη μεριά του σ’ ένα επεισόδιο της κωμικής σειράς Seinfeld, ο χαρακτήρας του ατελείωτου Τζορτζ Κονστάντζα, σα να επρόκειτο για απογοητευμένο πρώην οπαδό του Αλέξη Τσίπρα, που κάποτε κι εκείνος είχε θεαματικά ενσαρκώσει την άτιμη την ελπίδα.
