ΜΠΟΡΕΙ Σ' ΕΝΑΝ ΧΡΟΝΟ, ή και λιγότερο, από τώρα να έχει ξεθωριάσει από τη συλλογική μνήμη το όνομά του, αυτήν τη στιγμή πάντως μοιάζει να εκτυλίσσεται ένα είδος ακραίου μιντιακού γεγονότος γύρω από την περίπτωση ή την υπόθεση του Λουίτζι Μαντζιόνε. Μια υπόθεση με έντονο αντίκτυπο, σοβαρό και μη, και ποικίλες προεκτάσεις και μεταστάσεις, ειδικά στη χώρα του, αλλά και παντού.
Ήδη πριν από την ανακάλυψη και την σύλληψη του 26χρονου ο οποίος κατηγορείται για τη δολοφονία του Μπράιαν Τόμσον, CEO ενός κολοσσού της «κοινωνικής» ασφάλισης, το ίντερνετ είχε ήδη κατακλυστεί από εκδηλώσεις επιδοκιμασίας τόσο για την πράξη του όσο και για τον ίδιον, παρότι ακόμα παρέμενε άγνωστος. Και το «αινιγματικό» ίχνος που άφησε πίσω του ως παρήχηση του D (Deny, Defend, Depose) και αφορά τις πάγιες κερδοσκοπικές τακτικές που χρησιμοποιούν οι ασφαλιστικές εταιρείες στον τομέα της υγείας, υιοθετήθηκε άμεσα σχεδόν ως σύνθημα διαμαρτυρίας, καθώς το κέντρο βάρους του ενδιαφέροντος μετατοπιζόταν από το ίδιο το έγκλημα (και το θύμα) στα κίνητρα του δράστη.
«Τι κατάφερε όμως; Όχι μόνο σκότωσε άνθρωπο, αλλά τώρα από το ένα κολαστήριο –το σύστημα υγείας– θα πάει να σαπίσει στο άλλο, στο σωφρονιστικό σύστημα δηλαδή».
Μέρα με τη μέρα η πράξη του αναβαθμιζόταν στο επίπεδο ενός είδους «ένοπλου αγώνα» από ποικίλες φατρίες του διαδικτύου, τάση που ενισχυόταν από τη δικαιολογημένη οργή που νιώθει ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του αμερικανικού πληθυσμού για το αχαρακτήριστο σύστημα περίθαλψης της πιο ισχυρής χώρας στον πλανήτη (εξού και το αξίωμα «healthcare = wealthcare»).
Όπως ήταν αναμενόμενο, με το που αποκαλύφθηκε ο δράστης και βγήκαν στη φορά τα προσωπικά του στοιχεία, το πράγμα πέρασε σε άλλη πίστα, ξεφεύγοντας ποικιλοτρόπως με τη μορφή μιας ανίερης ακολουθίας από memes, hashtags (#TeamLuigi κ.λπ.), fan fiction και βίντεο με πρωταγωνιστή τον ίδιον σε διάφορες παραλλαγές, συχνά διόλου κολακευτικές.
Ήδη έχουμε μάθει από το πλήθος των σχετικών δημοσιευμάτων ένα σωρό πράγματα (ότι την είχε «ακούσει» με τις προφητείες του Unabomber φερ' ειπείν ή ότι ένα από τα αγαπημένα του αποφθέγματα είναι το «δεν είναι δείγμα υγείας το να είσαι προσαρμοσμένος καλά σε μια βαθιά άρρωστη κοινωνία» του Κρισναμούρτι), αλλά στην πραγματικότητα ιδέα δεν έχουμε ακόμα για τα κίνητρα, το σκεπτικό ή τη διανοητική κατάσταση του δράστη.
Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση πάντως είναι ότι μπαίνοντας να διαβάσω τα (χιλιάδες) σχόλια των συνδρομητών κάτω από το ρεπορτάζ για «το ποιόν» του 26χρονου στους New York Times, πόσα από αυτά φαίνονταν, έστω και εμμέσως, αν όχι να δικαιολογούν την πράξη του ή τα ένστικτά του, τουλάχιστον να συμμερίζονται την απόγνωση που, σύμφωνα με τα στοιχεία και τις μαρτυρίες, βίωσε αντιμετωπίζοντας τον κυνισμό του συστήματος.
Ένα από αυτά κατέληγε ως εξής: «Τι κατάφερε όμως; Όχι μόνο σκότωσε άνθρωπο, αλλά τώρα από το ένα κολαστήριο –το σύστημα υγείας– θα πάει να σαπίσει στο άλλο, στο σωφρονιστικό σύστημα δηλαδή».
