Και μέσα σ’ όλα, μας έπιασε κι η άνοιξη

άνοιξη Facebook Twitter
Παρά τους αμείλικτους δείκτες της πανδημίας, μια ιδέα ανοιξιάτικης ευφορίας πλανάται στον αέρα. Φωτ.: Eurokinissi
0



ΕΙΝΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΗ ΠΛΕΟΝ η απόκοσμη υφή των ημερών που σέρνονται η μία μέσα στην άλλη όλο αυτό το διάστημα της πανδημίας, η προηγούμενη εβδομάδα όμως, που σημαδεύτηκε από την κορύφωση των τελετουργικών εκδηλώσεων για τα 200 χρόνια από το ’21, έμοιαζε λίγο παραπάνω από τις προηγούμενες σαν όνειρο μέσα σε όνειρο –  ή σαν ταινία μέσα σε ταινία, που θα έλεγαν οι σινεφίλ. 

 

Και τι δεν είχε η «επετειακή» επικαιρότητα… Από την υπόθεση της «διεθνούς φήμης σοπράνο» που τραγούδησε φάλτσα, όπως λένε (ειλικρινά δεν έχω άποψη και μάλλον τη λυπήθηκα μετά από τέτοια ανελέητη κατακραυγή) τον εθνικό ύμνο μέχρι το βάναυσα στοιχειωτικό επετειακό άσμα της Μόνικα που «δίχασε το κοινό». Κι από τα διάφορα πληκτικά περί του πρωτοκόλλου του επίσημου δείπνου με τους εκλεκτούς εκπροσώπους των Μεγάλων Δυνάμεων (ο Κάρολος, η Μαρίνα και ο κοντός, ουσιαστικά) μέχρι τους έφιππους φουστεναλάδες στη Γλυφάδα και τη στρατιωτική παρέλαση με τους οδοκαθαριστές να μαζεύουν στα μετόπισθεν τις ακαθαρσίες των αλόγων που είχαν επιστρατευτεί για το vintage της περίστασης.

 

Ό,τι έγινε, έγινε, αξέχαστο δεν θα μείνει (ούτε θετικά ούτε αρνητικά), μιας τέτοιας μορφής τελετουργικό θα περίμενε κανείς από τη σύμπραξη πολιτείας και Γιάννας Αγγελοπούλου, ενώ είναι βέβαιο ότι και με άλλη κυβέρνηση το ίδιο έργο θα βλέπαμε, με ελάχιστες παραλλαγές.

Το πιο περίεργο ίσως παράπλευρο event της ιστορικής επετείου ήταν αυτό το χειραγωγικό κοινωνικό πείραμα των σουπερμάρκετ Μασούτη με τις αιφνιδιαστικές ανακρούσεις του εθνικού ύμνου την ώρα που ο ατυχής καταναλωτής επιδιδόταν ανέμελα στο μοναδικό «φυσικό» shopping που του έχει απομείνει, ανάμεσα στους πάγκους με τα λαχανικά και τα φρούτα και τα ράφια με τα διάφορα προϊόντα που μοιάζουν πιο ελκυστικά και χρήσιμα από ποτέ. Θυμήθηκα τη μάνα μου, που έλεγε ότι κατά την καθημερινή ανάκρουση του εθνικού ύμνου στο δημοτικό τραγουδούσαν χαμηλόφωνα μεταξύ τους τα παιδάκια «και σαν πρώτα, φάε καρότα, σέλινο και μαϊντανό», ή κάτι τέτοιο. Όχι από ασέβεια ή πρόωρο εθνομηδενισμό (η μαμά μου είναι αρκούντως εθνικόφρων), αλλά απλώς επειδή ήταν παιδάκια.

Γενικά πάντως θα λέγαμε ότι ήταν συνολικά μια μάλλον σεμνή και διακριτική τελετή, προφανώς λόγω και των συνθηκών, η οποία μάλιστα χαρακτηρίστηκε κι από τον υποβαθμισμένο ρόλο της Εκκλησίας στην επετειακή αφήγηση, γεγονός που προκάλεσε τη δυσαρέσκεια της Αρχιεπισκοπής.

Ό,τι έγινε, έγινε, αξέχαστο δεν θα μείνει (ούτε θετικά ούτε αρνητικά), μιας τέτοιας μορφής τελετουργικό θα περίμενε κανείς από τη σύμπραξη πολιτείας και Γιάννας Αγγελοπούλου, ενώ είναι βέβαιο ότι και με άλλη κυβέρνηση το ίδιο έργο θα βλέπαμε, με ελάχιστες παραλλαγές. Το αντίστοιχο bicentennial του 1976 στις ΗΠΑ ελάχιστοι το θυμούνται, ακόμα λιγότεροι το μνημονεύουν. 

Αν μη τι άλλο, πάντως, με αφορμή τα «200», όλο και κάτι παραπάνω μάθαμε, όλο και εντρυφήσαμε λίγο πιο βαθιά στα γεγονότα εκείνης της εποχής. Αμέσως μετά όμως κατέφτασε το Σαββατοκύριακο που μας βρήκε να τρέχουμε με το 6 πίσω από τον καιρό που γλύκανε κι από τη μέρα που μεγάλωσε, στα πάρκα στις πλατείες και στις παραλίες, ζαλισμένοι από αυτό το μοναδικό «φως που υπάρχει στην άνοιξη… όταν σβήνει ο Μάρτης», που έλεγε κι η Έμιλι Ντίκινσον.

Παρά τους αμείλικτους δείκτες της πανδημίας, μια ιδέα ανοιξιάτικης ευφορίας πλανάται στον αέρα. Έχει γίνει ανέκδοτο προ πολλού η φράση «οι δύο επόμενες εβδομάδες θα είναι κρίσιμες», αλλά εδώ που φτάσαμε είναι σίγουρο ότι το διάστημα που μεσολαβεί μέχρι το επόμενο «οχυρό» (Πρωτομαγιά – Πάσχα) θα είναι πολλαπλώς καθοριστικό.

Daily
0

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

200 χρόνια «κρυφό σχολειό»

Δ. Πολιτάκης / 200 χρόνια «κρυφό σχολειό»

Πέρα από τις εθιμοτυπικές τελετουργίες της αρμόδιας επιτροπής, ο εορτασμός των 200 χρόνων από το ’21 θα μπορούσε να γίνει αφορμή για μια βαθύτερη αντίληψη των συναρπαστικών γεγονότων εκείνης της εποχής από αυτή που μας χάρισε το σχολείο.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Κιτς ή μπανάλ πατριωτισμός;

Κοινοί Τόποι / Κιτς ή μπανάλ πατριωτισμός;

Το ενδιαφέρον για την ενδυμασία της κ. Αγγελοπούλου, με τα καυστικά ή επαινετικά σχόλια που κέντρισε, ανέδειξε έμμεσα το ζήτημα του πώς βιώνουμε και πώς επιτελούμε σήμερα, καθημερινά ή επετειακά, τον ρόλο του Έλληνα και της Ελληνίδας.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΑΜΒΑΚΑΣ
Ας μην ξεχνάμε την Αϊτή- το πρώτο κράτος που αναγνώρισε την Επανάσταση του ’21

Ηχητικά Άρθρα / Ας μην ξεχνάμε την Αϊτή- το πρώτο κράτος που αναγνώρισε την Επανάσταση του ’21

Όπως κι αν το δει κανείς- συμβολικά, επικοινωνιακά, ανθρωπιστικά- το γεγονός ότι στις εκδηλώσεις εορτασμού για τα 200 χρόνια αγνοήθηκε η περίπτωση της μακρινής και μαρτυρικής Αϊτής, μερικά χρόνια μετά την ανακήρυξη της δικής της εθνικής ανεξαρτησίας, είναι σημαντική παράλειψη.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Πολ Νιούμαν - Τζοάν Γούντγουορντ: Τελικά δεν είχαν τον "τέλειο γάμο", είχαν όμως κάτι πολύ βαθύτερο

Daily / Πολ Νιούμαν - Τζοάν Γούντγουορντ: Τελικά δεν είχαν τον «τέλειο γάμο», είχαν όμως κάτι βαθύτερο

Χωρισμένο σε έξι ωριαία επεισόδια, το «The Last Movie Stars» είναι ένα μεγαλόπνοο και βαθιά αποκαλυπτικό ντοκιμαντέρ για τη μακρά και περιπετειώδη διαδρομή του «πιο ιδανικού ζευγαριού» που γνώρισε ποτέ το Χόλιγουντ.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Persuasion: Η Τζέιν Όστεν είναι διαχρονική και δεν μαγαρίζεται εύκολα

Daily / «Persuasion»: Η Τζέιν Όστεν είναι διαχρονική και δεν μαγαρίζεται εύκολα

Είναι στιγμές που η αυτή η «σύγχρονη» προσαρμογή του μυθιστορήματος της Τζέιν Όστεν αγγίζει τα όρια μιας αβάσταχτης και ανάρμοστης ελαφρότητας, συνολικά όμως βλέπεται μια χαρά χωρίς να διεκδικεί θέση στις κορυφαίες κινηματογραφικές προσαρμογές των βιβλίων της.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Η Βούλα Χαριλάου ήταν (από) αλλού

Απώλειες / Η Βούλα Χαριλάου ήταν (από) αλλού

Για την ιδιάζουσα κινηματογραφική περίπτωση μιας από τις πιο ιδιαίτερες και ελκυστικές ηθοποιούς που μπορούσε να συναντήσει κανείς μικρός κατά την αδιάκοπη λιτανεία των ελληνικών ταινιών στην τηλεόραση.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Αναρωτιέται άραγε το χταπόδι πόσο έξυπνο είναι το καβούρι πριν το φάει;

Daily / Αναρωτιέται άραγε το χταπόδι πόσο έξυπνο είναι το καβούρι πριν το φάει;

Ένα νέο βιβλίο μάς προκαλεί να αποδράσουμε από την ανθρωποκεντρική «φούσκα» μας και να συλλογιστούμε τον ιδιαίτερο και εντελώς διαφορετικό από τον δικό μας τρόπο με τον οποίο άλλα έμβια όντα αντιλαμβάνονται τον κόσμο αλλά και την ίδια τους την ύπαρξη.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
The Bear: Η κουζίνα ως καθαρτήριο των ψυχών

Daily / «The Bear»: Η κουζίνα ως καθαρτήριο των ψυχών

Έχουν καταντήσει μπανάλ οι προσδιορισμοί «αυθεντικό» και «ανθρώπινο», ταιριάζουν όμως απολύτως στους ρυθμούς και στο ύφος αυτής της εξαιρετικής νέας σειράς που προσφέρει μαθήματα ζωής και συντροφικότητας χωρίς ίχνος διδακτισμού.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Να μαζευτούμε όσοι λάβαμε χρησμό από το μαντείο τεχνητής νοημοσύνης στο Πεδίον του Άρεως

Δημήτρης Πολιτάκης / Να μαζευτούμε όσοι λάβαμε χρησμό από το μαντείο τεχνητής νοημοσύνης στο Πεδίον του Άρεως

Το πιο μεγάλο σουξέ ίσως της έκθεσης «Plásmata» ήταν μια οντότητα τεχνητής νοημοσύνης που απαντούσε στα πιο κρίσιμα και αναπάντητα ερωτήματα των περαστικών.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Για ένα μπλουζάκι αδειανό, για έναν Κρέοντα

Daily / Για ένα μπλουζάκι αδειανό, για έναν Κρέοντα

Καταιγισμό σκαιών χαρακτηρισμών από διάφορους αυτόκλητους θεματοφύλακες των αρχών και των παραδόσεων του αρχαίου δράματος δέχτηκε ο ηθοποιός Γεράσιμος Σκιαδαρέσης μετά το υβριστικό σλόγκαν που μοστράρισε ενάντια στον χαρακτήρα που είχε υποδυθεί σε παράσταση της Αντιγόνης.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
λεοναρντ κοέν

Daily / «Η αγάπη είναι ένα ψυχρό, σπασμένο Αλληλούια»: Η παράξενη διαδρομή του πιο εμβληματικού τραγουδιού του Κοέν

Ένα νέο ντοκιμαντέρ επιχειρεί να καταγράψει την περιπετειώδη πορεία του «Hallelujah», αυτού του εξαίσιου συνδυασμού θρησκευτικής έκστασης και σεξουαλικής προσμονής, από την απαξίωση στην αναγνώριση.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
συναυλία lex

Daily / Μην ντρέπεσαι, είναι ok να μην σου αρέσει ή ακόμα και να μην ξέρεις καν ποιος είναι ο ΛΕΞ

Οι εκρηκτικές ανταποκρίσεις από τη θριαμβευτική εμφάνιση του ΛΕΞ στη Νέα Σμύρνη, ακόμα και από άτομα που δεν είχαν πάει, προκάλεσαν συμπλέγματα ανεπάρκειας και FOMO στο καλοπροαίρετο κοινό μιας κάποιας ηλικίας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
RRR: Πρέπει να δει κανείς για να το πιστέψει αυτό το ασυγκράτητο Ινδικό έπος του Netflix

Daily / «RRR»: Πρέπει να δει κανείς για να πιστέψει αυτό το ασυγκράτητο ινδικό έπος του Netflix

Πρόκειται για την ακριβότερη παραγωγή στην ιστορία του ινδικού σινεμά και το δείχνει και με το παραπάνω, ειδικά στις απίστευτες σκηνές συμφωνικής και πυροτεχνικής δράσης που δεν κωλώνουν μπροστά σε καμιά υπερβολή και σε καμιά ακρότητα, κάνοντας τις αντίστοιχες του Χόλιγουντ να μοιάζουν επίπεδες, ανέμπνευστες και ψόφιες.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ

σχόλια

Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ