ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΙΟ ΠΕΡΙΕΡΓΕΣ σπαζοκεφαλιές της –γεμάτης από πολιτικές και άλλες παραδοξότητες– δεκαετίας του ’80 στην Ελλάδα ήταν η προσπάθεια να συνδέσεις τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Χρήστο Σαρτζετάκη με τον νεαρό αδέκαστο ανακριτή που είχε διακριθεί για την ακέραιη και γενναία στάση στην υπόθεση της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη, όπως τον είχε υποδυθεί ο Ζαν Λουί Τρεντινιάν στο «Ζ».
Συγκλονιστικό αν το σκεφτείς, ακόμα και τώρα. Ποιον άλλον Έλληνα υποδύθηκε ποτέ στην οθόνη μέγας διεθνής σταρ σε ταινία τόσο υψηλού κύρους και εκτοπίσματος; Το μυαλό σταματά.
Όχι ότι οι περισσότεροι είχαμε κάποια εικόνα του ανδρός πριν από εκείνη τη μέρα που ο Ανδρέας Παπανδρέου έσυρε αιφνιδίως στους προβολείς της δημοσιότητας τον διακεκριμένο δικαστικό, προτείνοντάς τον εκ μέρους της κυβέρνησής του για το ύπατο πολιτειακό αξίωμα αντί του τότε Προέδρου Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Ήταν ίσως το πρώτο σε μια ακολουθία γεγονότων που θα οδηγούσαν τον Καραμανλή στο τέλος εκείνης της δεκαετίας να εκστομίσει –τυπικά αφ’ υψηλού– την περιβόητη ρήση του «Η χώρα έχει μεταβληθεί σε απέραντο φρενοκομείο», αρκετούς μήνες μάλιστα πριν ολοκληρωθεί η «παραφροσύνη» με το «βρώμικο ’89» που, σύμφωνα με τις μετέπειτα εκτιμήσεις κάποιων, διήρκεσε γύρω στα τέσσερα χρόνια, μέχρι και την επιστροφή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία.
Ασχέτως της βραχείας και «αμφιλεγόμενης» θητείας του, ο Χρήστος Σαρτζετάκης μακροημέρευσε και παρά την απομάκρυνση του από τα κοινά, συνέχισε και κατ’ ιδίαν την εκπλήρωση μιας κάποιου είδους εθνικής αποστολής.
Στο μεταξύ, ο Καραμανλής είχε επανέλθει από το 1990 στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας και η θητεία του Χρήστου Σαρτζετάκη έμοιαζε ήδη από τότε σαν ένα περίεργο αλλά μάλλον ανιαρό όνειρο, σαν τις αλλόκοτες, ενίοτε γλαφυρές και πάντα εθνοπρεπείς ελληνικούρες που χαρακτήριζαν τον λόγο του, όπως λόγου χάρη το περίφημο «έθνος ανάδελφον», για το οποίο ο ίδιος ο εκλιπών αφηγείται (σε τρίτο πρόσωπο και πάντα σε φουλ ενισχυμένο πολυτονικό) στο προσωπικό του ιστολόγιο, sartzetakis.gr:
Ηδη ἀπὸ τῶν πρώτων ἡμερῶν τῆς Προεδρικῆς του θητείας, καὶ συγκεκριμένως κατὰ τὴν διάρκειαν ἐπισκέψεώς του εἰς στρατιωτικὰς μονάδας κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Πάσχα 1985, ὁ Χρῆστος Α. Σαρτζετάκης ἐπεσήμανε, παρουσίᾳ τοῦ Πρωθυπουργοῦ ᾽Ανδρέα Παπανδρέου, εἰς δημοσίας πρὸς τὴν κρατικὴ τηλεόρασι δηλώσεις του τὴν ψηλαφητὴ ἀλήθεια, ὅτι ἐμεῖς οἱ ῞Ελληνες εἴμεθα «῎Εθνος ἀνάδελφον», ἀφοῦ συγγενικά μας ἔθνη δὲν ὑπάρχουν· κατ᾽ ἀντίθεσι πρὸς ἄλλους λαούς, ποὺ δὲν εἶναι μόνοι, ἀλλὰ διαθέτουν συγγενεῖς, ὅπως οἱ σλαβικοὶ λαοί, οἱ ἀραβικοί, οἱ ἀγγλοσάξωνες, οἱ λατινογενεῖς λαοί, κλπ…
Ήταν πολύ παράξενο. Ο μύθος (και η ταινία του Γαβρά) μας είχε προϊδεάσει για μια γραφειοκρατική και τυπολατρική ενδεχομένως, αλλά ακριβοδίκαιη, προοδευτική, εσωστρεφή και «εκκοσμικευμένη» προσωπικότητα, αντ’ αυτού όμως μας είχε προκύψει ένας πρώην γυμνασιάρχης, ένας εκκεντρικός απόστρατος, μια εξωστρεφής εθνικοπατριωτική «θεούσα» που πόζαρε στο Άγιο Όρος φορώντας τον σιδερένιο σταυρό και κρατώντας τη βακτηρία του Αγίου Αθανασίου.
Αυτό το στιγμιότυπο ήταν που απετέλεσε και την έμπνευση για το εξώφυλλο του δίσκου του Χάρρυ Κλυνν, «Τίποτα» (το οποίο βγήκε στην αγορά με την ντροπιαστική για την εξουσία σφραγίδα της λογοκρισίας στα επίμαχα σημεία), εικόνα που αναπαράχθηκε και για το εξώφυλλο του περιοδικού «Ταχυδρόμος», που επίσης υπέστη δίωξη για «καθύβριση θρησκεύματος διά του Τύπου».
Μερικούς μήνες αργότερα, το έντονο ενδιαφέρον των διωκτικών αρχών θα προσέλκυε η προσβλητική προς το πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας αναφορά που γινόταν στην επιθεώρηση του Λαζόπουλου «Τι είδε ο Γιαπωνέζος».
Ασχέτως όμως της βραχείας και «αμφιλεγόμενης» θητείας του, ο Χρήστος Σαρτζετάκης μακροημέρευσε και παρά την απομάκρυνση του από τα κοινά, συνέχισε και κατ’ ιδίαν την εκπλήρωση μιας κάποιου είδους εθνικής αποστολής, εξακολουθώντας να απευθύνει πρωτοχρονιάτικα μηνύματα προς τον ελληνικό λαό ακόμα και βαθιά μέσα στον 21ο αιώνα, όπως μπορεί να δει κανείς στο ιστολόγιό του.
Ένα από τα τελευταία έχει ημερομηνία «Νέα Πεντέλη, 30ὴ Δεκεμβρίου 2003» και μεταξύ πλήθους άλλων επισημάνσεων αναφέρονται και τα εξής σε άπταιστα βρυκολακίστικα:
Ό ἐθνικός μας ἀπολογισμὸς τοῦ λήγοντος ἔτους εἶναι, διὰ κάθε ἀμερολήπτως σκεπτόμενον νουνεχῆ Ἕλληνα, ὀδυνηρῶς ἀρνητικός… Καὶ ἡ ἀνησυχία ὅσων Ἑλλήνων ἐπιτείνεται, ὅταν τὰ κατάδηλα αὐτὰ φαινόμενα κοινωνικῆς καὶ κρατικῆς μας ἀποσυνθέσεως πλαισιοῦνται ἀπὸ θλιβερώτατα ἰδεολογήματα, ἀποφάσεις καὶ ἐνεργήματα ταγῶν μας, ποὺ μόνον τὸν ἰδεολογικόν μας ἀφοπλισμὸν ὑπηρετοῦν καὶ τὴν ἐθνικήν μας παρακμὴν προωθοῦν… Ὅταν ἐπισήμως διαβουκολεῖται ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς περὶ ἀποδρομῆς δῆθεν τοῦ ἀπὸ βορρᾶ κινδύνου, καὶ οἱ τρεῖς βόρειοι γείτονές μας συντηροῦν καὶ δὲν ἀποκρύπτουν ἐπεκτατικὰς εἰς βάρος μας βλέψεις των…
