ΠΑΡΟΤΙ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΑΤΥΠΟ ΟΡΓΑΝΟ χωρίς θεσμική βαρύτητα, που πραγματοποιεί ανεπίσημες συσκέψεις, γνωρίζουμε εξ ιδίας, πικρής πείρας πόσο σημαντικό μπορεί να είναι το Eurogroup σε ό,τι αφορά τη μοίρα μιας χώρας της ευρωζώνης, έστω και σφηνωμένο ανάμεσα σε άλλα οικονομικά όργανα της ευρωπαϊκής κεντρικής εξουσίας, όπως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το ECOFIN. Συμβολικό μεν, σημαντικό δε. Κατανοητοί συνεπώς οι πανηγυρισμοί και οι έπαινοι για την εκλογή του Κυριάκου Πιερρακάκη στην θέση του νέου προέδρου της «Ευρωομάδας». Μέχρι ενός σημείου δηλαδή, καθώς η ανάδειξή του σε «τσάρο της οικονομίας», όπως διαβάσαμε σε κάποιες επικεφαλίδες (φράση που πάντα θυμίζει στους παλιότερους τον αείμνηστο Γεράσιμο Αρσένη), συνοδεύτηκε από κάποιες εξαιρετικά κραυγαλέες και κακόφωνες ιαχές εθνικής υπερηφάνειας. Πασπαλισμένες συχνά με μια γλαφυρή αίσθηση της επικαιρότητας. «Η Ελλάδα δεν είναι μόνο Φραπέδες», είδα κάπου. Και επίσης, «αχ αυτοί οι Κρητικοί, ή του ύψους του βάθους είναι» – παρότι ο κ. Πιερρακάκης κατάγεται από τη Λακωνία.
Στο νοτιότερο άκρο, οι Έλληνες εργαζόμενοι βρίσκονται στο κατώτατο άκρο της ευρωπαϊκής κλίμακας, με μέσο μισθό που ξεπερνά ελαφρώς μόνο τη Βουλγαρία, η οποία αν μη τι άλλο έχει κι αυτή να καυχιέται για τον δικό της άνθρωπο στα υψηλά κλιμάκια.
Σε κάθε περίπτωση, το αφήγημα είναι ισχυρό και πιασάρικο και το συμβολικό βάρος αναμφισβήτητο – μια γραφειοκρατική εκδοχή της παραβολής του ασώτου, που τόσο μας ταιριάζει ως χώρα και ως λαό. Μια δεκαετία μετά το ενδεχόμενο Grexit, το «μαύρο πρόβατο» επιστρέφει ως λευκός κύκνος, εμφανίζεται ως υπόδειγμα δημοσιονομικής σύνεσης και κερδίζει επάξια μια περίοπτη θέση στην ευρωπαϊκή ελίτ. Κι έζησαν αυτοί καλά, κι εμείς καλύτερα.
«Οι παλιοί διχασμοί μεταξύ Βορρά-Νότου ανατράπηκαν», δήλωσε μετά την ανακοίνωση της ομόφωνης εκλογής του (κατόπιν αποχωρήσεως του βασικού αντιπάλου του και ενώ προηγουμένως είχε παραιτηθεί πριν την λήξη της θητείας του ο προκάτοχός του, Πασκάλ Ντόναχιου), παρότι τα τελευταία στοιχεία ενός άλλου οργάνου της Κομισιόν, της Eurostat, φαίνονται να τον διαψεύδουν δραματικά, καθώς υπογραμμίζουν έντονα για άλλη μια φορά το αβυσσαλέο εισοδηματικό χάσμα μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών του Νότου και του Βορρά. Στο νοτιότερο άκρο, οι Έλληνες εργαζόμενοι βρίσκονται στο κατώτατο άκρο της ευρωπαϊκής κλίμακας, με μέσο μισθό που ξεπερνά ελαφρώς μόνο τη Βουλγαρία, η οποία αν μη τι άλλο έχει κι αυτή να καυχιέται για τον δικό της άνθρωπο στα υψηλά κλιμάκια. Την γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα, η οποία μάλιστα είχε αναμετρηθεί για τη θέση αυτή με έναν από τους πιο διαβόητους προκατόχους του κ. Πιερρακάκη στην προεδρία του Eurogroup: τον αξέχαστο από τα μαρμαρένια αλώνια των διαπραγματεύσεων του 2015, Γερούν («γερά») Ντάισελμπλουμ, ο οποίος αρκείται εσχάτως στην δημαρχία του Αϊντχόφεν, της γενέτειράς του. Όλα γλυκά μπερδεύονται…
