ΟΠΟΤΕ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟ φονικό τροχαίο με «θύτη» ηλικιωμένο οδηγό, όπως συνέβη προχθές στο Νέο Ψυχικό, με την 88χρονη που πέρασε στο αντίθετο ρεύμα παρασύροντας οχήματα και πεζούς και αφήνοντας πίσω έναν νεκρό και πέντε τραυματίες, δεν μπορώ να μην αναλογιστώ και τη δική της τραγική θέση. Τους βλέπουμε στον δρόμο τέτοιους ανθρώπους, αγκυλωμένους πάνω στο τιμόνι να κοιτάζουν δεξιά κι αριστερά στον δρόμο με το κεφάλι τους να ακουμπάει στο παρμπρίζ σχεδόν, να κυκλοφορούν σαν παράταιρα μνημεία μιας άλλης εποχής (καμιά φορά πάνε ασορτί με τα vintage αμάξια τους) και συχνά να δέχονται την χλεύη των άλλων οδηγών για την «γηριατρική» τους οδήγηση.
Ίσως δεν υπάρχει πιο τραγικό και πιο άτυχο και πιο άδικο πράγμα στον κόσμο από το να σου κοπεί η ζωή ξαφνικά στη μέση της μέρας, στη μέση του δρόμου, εξαιτίας ενός ανεξέλεγκτου οχήματος που το οδηγούσε ένα άτομο που πιθανότατα δεν θα έπρεπε να του επιτρέπεται πλέον να το κάνει. Δεν είναι απλά η «κακιά η ώρα», είναι κάτι που θα μπορούσε ίσως ή θα έπρεπε να έχει αποτραπεί, κι αυτό είναι το πιο τραγικό απ’ όλα.
Ακόμα όμως κι αν υπάρχουν σαφή δείγματα μιας φθίνουσας λειτουργικότητας, πώς να πείσεις κάποιον, και ειδικά τον γονιό σου – σαν να είναι εκείνος/η πλέον το «βρέφος»– να αναγνωρίσει ουσιαστικά ότι δεν είναι πλέον ο εαυτός του, ότι έχει πάρει την κάτω βόλτα για τα καλά.
Ας φανταστούμε όμως και τη θέση αυτής της γυναίκας ή οποιοδήποτε άλλου ηλικιωμένου οδηγού (παρότι οι γυναίκες είναι αυτές που δέχονται με διαφορά την περισσότερη χλεύη, ειδικά αν είναι μεγάλης ηλικίας) που στη δύση της ζωής του βρέθηκε υπαίτιος για τον θάνατο ή τον σοβαρό τραυματισμό άλλων, εξαιτίας μιας στιγμιαίας εγκληματικής αμέλειας. Ή εξαιτίας της ανικανότητας ή της απροθυμίας των αρμόδιων μηχανισμών να ελέγξουν το γνωστό σε όλους κύκλωμα «ανανέωσης» των διπλωμάτων οδήγησης των ηλικιωμένων. Ή εξαιτίας της αδυναμίας των οικείων του ηλικιωμένου ατόμου να του έχουν αφαιρέσει «τα κλειδιά» του οχήματος προτού συμβεί το μοιραίο.
Όσες και όσοι έχουν αποπειραθεί κάτι τέτοιο, γνωρίζουν πόσο δύσκολο μπορεί να είναι, ειδικά όταν δεν υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι, ενώ ο ίδιος ο ηλικιωμένος γονιός σου πιστεύει ότι παραμένει υπόδειγμα οδηγού, στην πραγματικότητα κυκλοφορεί με το αυτοκίνητο ως κινούμενη ωρολογιακή βόμβα (κάπως έτσι τους βλέπουμε λίγο-πολύ όλους τους ηλικιωμένους οδηγούς, ασχέτως των πραγματικών επιδόσεών τους στο τιμόνι). Ακόμα όμως κι αν υπάρχουν σαφή δείγματα μιας φθίνουσας λειτουργικότητας, πώς να πείσεις κάποιον, και ειδικά τον γονιό σου – σαν να είναι εκείνος/η πλέον το «βρέφος»– να αναγνωρίσει ουσιαστικά ότι δεν είναι πλέον ο εαυτός του, ότι έχει πάρει την κάτω βόλτα για τα καλά. Η έκπτωση ή ακόμα και η αμφισβήτηση της ικανότητας οδήγησης παρουσιάζεται σαν πινακίδα με νεκροκεφαλή, σαν μακάβριο ορόσημο, σαν ένδειξη ότι ξεκίνησε η μεγάλη κατρακύλα. Και σίγουρα σηματοδοτεί την απώλεια της ανεξαρτησίας, την πρώτη σημαντική στάση μια καθοδικής πορείας γεμάτης περιορισμούς, «τιμωρίες» και απώλειες. Κι αυτό είναι το καλό σενάριο…
