Η ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑ, οι σχετικές διατάξεις και ο στοιχειώδης σεβασμός στο κράτος δικαίου δεν επιτρέπουν στα δημοσιογραφικά μέσα τη συμμετοχή στην προδικαστική διαπόμπευση ενός κατηγορούμενου, ακόμα κι όταν βαρύνεται με τις πιο αποτρόπαιες πράξεις, συνεπώς θα κάνουμε λόγο κι εμείς εδώ για τον «53χρονο παιδοβιαστή» (όρος που πρέπει να καθιερωθεί μάλλον αφού το «παιδεραστής» ή «παιδόφιλος» μοιάζει αναιμικό και βαθιά ανάρμοστο για τέτοια εγκλήματα) στον Κολωνό και για τη «12χρονη» στα Σεπόλια.
Τυπικότητες εν προκειμένω, από τη στιγμή που τα social media έχουν κατακλυστεί από τις φωτογραφίες (χωρίς πίξελ) και τα στοιχεία του (φερόμενου ως) βιαστή και προαγωγού παιδιού, ο οποίος εμφανιζόταν κοινωνικά ως επιδεικτικός θεματοφύλακας των ελληνοχριστιανικών αξιών.
Το νούμερο «213» έχει γίνει ήδη σύνθημα παρότι δεν ήταν ακριβώς σαφές εάν πρόκειται για 213 διαφορετικά άτομα ή για 213 τηλεφωνήματα που αφορούσαν την «αγγελία».
Δεν έχει και τόση σημασία ο ακριβής αριθμός. Μπορεί να ήταν λιγότεροι ή περισσότεροι οι επίδοξοι βιαστές αυτού του μικρού κοριτσιού που εμφανίζονται στη συγκεκριμένη λίστα. Μπορεί και να αποτελούν μόνο ένα κλάσμα ενός ευρύτερου κυκλώματος.
Ακόμα και με νομικούς όρους είναι τόσο ιδιαζόντως ειδεχθής η φύση των αδικημάτων για τα οποία κατηγορείται ο «53χρονος», που σχεδόν δικαιολογούν κάθε εν θερμώ αντίδραση.
Η φρίκη κι ο αποτροπιασμός καταρχάς και η οργή κι αγανάκτηση ακολούθως έχουν ξεχυθεί από χθες στο διαδίκτυο. Και δικαίως.
Ακόμα και με νομικούς όρους είναι τόσο ιδιαζόντως ειδεχθής η φύση των αδικημάτων για τα οποία κατηγορείται ο «53χρονος» (βιασμός ανηλίκου κατ’ εξακολούθηση, διακεκριμένη περίπτωσης κατάχρησης ανηλίκου από πρόσωπο που δέχεται τις υπηρεσίες του ανήλικου κατ’ εξακολούθηση, κατάχρηση ανηλίκου, διακεκριμένη περίπτωση πορνογραφίας ανηλίκων, διακεκριμένη περίπτωση μαστροπείας με χρήση ηλεκτρονικών μέσων επικοινωνίας, γενετήσια πράξη με ανήλικο και παράνομη βία σε βάρος ανήλικου), που σχεδόν δικαιολογούν κάθε εν θερμώ αντίδραση.
Σχεδόν. Δεν μπορώ να δικαιολογήσω ούτε τη ρητορική περί επαναφοράς της θανατικής ποινής (πιστεύω ότι αποτελεί βαθιά ακροδεξιό ένστικτο) που έκανε ξανά την εμφάνισή της με πολύ έντονο τρόπο, όπως κάθε φορά που γίνεται γνωστό ένα έγκλημα που «συγκλονίζει την κοινωνία», ούτε και την άνεση με την οποία ταυτίζεται ο «53χρονος» με συγκεκριμένους χώρους και θεσμούς.
Για να μη σχολιάσω ξανά πόσο γενικόλογο, απλουστευτικό, μονότονο και ενοχικό είναι το μοτίβο του «οικογενειάρχη», του «νοικοκυραίου» και του «Κυρ Παντελή» – όσο θάρρος κι αν φαίνονται να έχουν πάρει ξανά τα τελευταία χρόνια οι πάσης φύσεως νοσταλγοί και υποστηρικτές του σκοταδισμού, της μπόχας και της βαριάς συντήρησης.
Θα έπρεπε να είναι προφανές το πόσο ολισθηρή και επικίνδυνη είναι η ταύτιση τέτοιου είδους εγκληματικών συμπεριφορών με συγκεκριμένες πολιτικές παρατάξεις ή κοινωνικές συνομοταξίες. Στις μέρες μας τα πάντα εργαλειοποιούνται στον βωμό της πολιτικής αντιπαράθεσης, αντιπολίτευση όμως σε τέτοια βάση όχι μόνο δεν μπορεί να σταθεί, αλλά μπορεί να γυρίσει και μπούμερανγκ.
Το επιτακτικό είναι να βρεθούν όλοι όσοι συμμετείχαν σε αυτήν τη φρικιαστική υπόθεση και να μην υπάρξει καμία συγκάλυψη. Αυτό είναι όλο δυστυχώς. Η δικαίωση και η λύτρωση που επιζητούμε τούτη την ώρα δεν πρόκειται να έρθει ποτέ, ούτε για μας και κυρίως ούτε γι’ αυτό το κορίτσι.
