ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΙΟ αλλόκοτες Κυριακές (κι) αυτής της αλλόκοτης χρονιάς ήταν η χθεσινή, με τους δρόμους του κέντρου αποκλεισμένους κι έρημους για ώρες εξαιτίας της επίσκεψης του Ποντίφικα, ενώ συγχρόνως συντελούνταν η Ανάσταση του ΠΑΣΟΚ –όψιμη ή όχι, θα φανεί εν καιρώ– καθώς πάνω από 250.000 συμπολίτες μας έκαναν ουρές για να ψηφίσουν τον νέο ηγέτη του Κινήματος, αναδεικνύοντας τελικά ως νικητή έναν υποψήφιο που μοιάζει αορίστως νεωτεριστής και κεντρώος, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό στον καιρό μας.
Είναι προφανές, εκτός των άλλων, ότι ψοφάμε για λίγη ελπίδα, όσο θαμπή κι αν είναι, και επίσης ότι ψοφάμε για εκλογές.
Είναι προφανές, εκτός των άλλων, ότι ψοφάμε για λίγη ελπίδα, όσο θαμπή κι αν είναι, και επίσης ότι ψοφάμε για εκλογές.
Είχε μια εξωπραγματική υφή η χθεσινή μέρα, απολύτως συμβατή με μια χρονιά που σε λιγότερο από μήνα θα γιορτάσουμε το τέλος της, κι ας μη θυμόμαστε πότε αυτή ξεκίνησε και πότε τελείωσε η προηγούμενη: λόγω των συνθηκών, το ‘20 και το ‘21 συγχέονται το ένα με το άλλο σ’ ένα άχρονο σύμπλεγμα.
Ξέρουμε ότι έχουμε 2021 επειδή φέτος γιορτάσαμε τα 200 χρόνια από το 1821. Φέτος όμως έγιναν όλα αυτά; Μοιάζει σα να συνέβησαν στο παρελθόν οι σχετικές εορταστικές εκδηλώσεις ή σα να μη συνέβησαν ποτέ. Σαν κάτι που είδες κάπου να εμφανίζεται ως γεγονός, αλλά μπορεί να είναι και fake news ή μόνο μια άποψη μέσα στις μυριάδες.
2021: Η χρονιά που χάθηκε μέσα στην αοριστία και στην ασάφεια, «μια χρονιά που υπήρξε και δεν υπήρξε», όπως εύστοχα την χαρακτηρίζει σ’ ένα κείμενο απολογισμού του έτους ο αρθρογράφος του New Yorker, Kyle Chayka, ο οποίος αναζητά το πνεύμα και το mood που κυριάρχησαν τους τελευταίους δώδεκα μήνες όπου, σύμφωνα με το κομμάτι, έγινε κατάχρηση της λέξης «vibe», αλλά ουδείς μπορεί να προσδιορίσει ποιο ακριβώς είναι το vibe που αναδύει η παρούσα κατάσταση:
Ίσως να χρησιμοποιήθηκε τόσο πολύ αυτή η λέξη επειδή το ίδιο το 2021 είχε ένα απροσδιόριστο vibe. Είναι μια χρονιά που μοιάζει σα να υπάρχει και να μην υπάρχει, ένα διαρκές χανγκόβερ από τους τρόμους του 2020 που εμφανίζεται ως βελτίωση, κι όμως παραμένει εγκλωβισμένη στην αστάθεια και στο κενό. Για μια στιγμή, με την άφιξη των εμβολίων την περασμένη άνοιξη, πιστέψαμε όλοι πως θα ξεκινήσει το μεγάλο πάρτι, ένα καλοκαίρι κραιπάλης και οργίων σαν πίνακας του Ιερώνυμου Μπος. Αντιθέτως, με την εμφάνιση νέων μεταλλάξεων του ιού είναι σα να κινδυνεύουμε ανά πάσα στιγμή να γυρίσουμε πίσω στον χρόνο. Μια χρονιά που ποτέ δεν ξεκίνησε, δεν μπορεί πραγματικά να λήξει, με αποτέλεσμα το όριο του Νέου Έτους να μοιάζει κι αυτό εξωπραγματικό.
