Σπουδαίοι άνθρωποι, αλλά…

Σπουδαίοι άνθρωποι, αλλά… Facebook Twitter
Επιχειρώντας να βρεις κάποιο λειτουργικό μπούσουλα ζωής με βάση έναν κλονισμένο αλλά ανθεκτικό ανθρωπισμό... Φωτ.: Thomas Struth, “The Restorers at San Lorenzo Maggiore, Naples” (1988), Metropolitan Museum of Art (© Thomas Struth)
1

Ήταν το προηγούμενο ένα Σαββατοκύριακο που σκιαζόταν κατά τόπους από σκέψεις και συζητήσεις περί θνητότητας (και ματαιότητας – μαζί πάν' αυτά), με αφορμή το τέλος –από την «παλιοαρρώστια»– ενός ανθρώπου που για πάνω από δύο δεκαετίες (από τότε που ήμασταν μικρομέγαλα και ψοφάγαμε για νουάρ ενήλικες καταστάσεις) μας είχε προσφέρει καταφύγιο στο μικρό του μπαρ στην πλατεία Μαβίλη. Μέσα σ' αυτό το κλίμα είδα και την είδηση του αιφνίδιου θανάτου, από καρδιακή προσβολή, του πρωταθλητή στίβου και κατόπιν φωτογράφου Θανάση Καλογιάννη και με επηρέασε, υπέρ το δέον ίσως, αποκτώντας δυσοίωνες συμβολικές διαστάσεις. Είχε να κάνει, βεβαίως, και η ηλικία του (52 χρονών μόλις) αλλά και το γεγονός ότι είχε επιστρέψει πρόσφατα από τη Βραζιλία με τη σύζυγό του Λάουρα ντε Νίγκρις για μόνιμη μετεγκατάσταση στην πτωχή και ταλαίπωρη πατρίδα. Η γκαντεμιά, δηλαδή, σε όλο της το μακάβριο μεγαλείο.


Δεν τον είχα γνωρίσει προσωπικά ποτέ τον άνθρωπο, παρά μια φορά μόνο εκεί προς τα τέλη της δεκαετίας του '90 που είχα πάει στο φωτογραφικό του στούντιο για κάτι που είχε να κάνει με μια συνέντευξη/φωτογράφιση της επίσης πρωταθλήτριας (ύψους), αλλά και κατόχου αργυρού μεταλλίου στην Ολυμπιάδα της Ατλάντας, Νίκης Μπακογιάννη. Θολή ανάμνηση και το μόνο που μου έχει μείνει είναι η εικόνα του πορτρέτου του Σάι Μπάμπα σε περίοπτη θέση στο στούντιο, δείγμα της περίεργης δημοτικότητας που απολάμβανε ο μεσσιανικός γκουρού σε διάφορους αλληλοεξαρτώμενους και μη κύκλους της αθηναϊκής κοινωνίας. Νομίζω, ήταν ήδη με τη Λάουρα ντε Νίγκρις, μυθική σχεδόν προσωπικότητα τότε στον χώρο των lifestyle και γυναικείων εντύπων και στον κόσμο της ελληνικής μόδας εν γένει, που τότε έβγαινε από την παλαιότερη εσωστρέφεια μιας χούφτας καταξιωμένων «μόδιστρων» και ανοιγόταν σε πιο (μετα)μοντέρνες αντιλήψεις. Πολύ συμπαθής και σούπερ cool όσες φορές είχε τύχει να τη δω τότε εκ του σύνεγγυς –δεν έχω την περιέργεια για πιο insider πληροφορήσεις, με απασχολεί κυρίως το φαίνεσθαι, αυτό που προσλαμβάνεται από μια κάποια απόσταση–, αλλά όχι απόμακρη ή ξινή σαν κάτι «δικές μας» του χώρου, και πάντα διακριτικά λαμπερή (σόρι, κιόλας, αλλά αν δεν είναι ανεπιτήδευτα λαμπερή μια σοφιστικέ ξανθιά Βραζιλιάνα, δεν ξέρω τι μπορεί να είναι).

Είμαστε προορισμένοι εκ της συστάσεως μας να διαχειριζόμαστε θανάτους, αρρώστιες, αποτυχίες, αγώνες, απογοητεύσεις, προβλήματα. Αυτό είναι τελικά που μας διαχωρίζει από τα ζώα και γι' αυτό τα ζηλεύουμε και τα αγαπάμε τόσο πολύ.


Εκτιμώ (και ζηλεύω) ιδιαιτέρως όσους και όσες αλλάζουν δραματικά πίστες, πετυχαίνοντας να εξασφαλίσουν και δεύτερη (ή και τρίτη ακόμα, σε πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις) πράξη στο έργο της ζωής τους. Συνεπώς, μου φαινόταν αν μη τι άλλο ενδιαφέρον το στόρι του Θανάση Καλογιάννη: εξαιρετικά ταλαντούχος αθλητής από την επαρχία που εγκατέλειψε πρόωρα τους στίβους και άλλαξε περιβάλλον για να γίνει φωτογράφος, αποφεύγοντας παράλληλα να εξασκήσει το επάγγελμα στο οποίο είχε επισήμως εκπαιδευτεί (ήταν πτυχιούχος της Οδοντιατρικής). Στη συνέχεια, εγκατέλειψε τη χώρα για να ζήσει με τη γυναίκα του στην πατρίδα της, όπου ασχολούνταν επαγγελματικά με τη φωτογραφία και την κινηματογραφία εσχάτως, ενώ εκείνη είχε αλλάξει πίστα επίσης, δημιουργώντας κοσμήματα. Τελικά, επέστρεψαν για να συμβεί το τραγικό γεγονός και να ολοκληρωθεί πρόωρα και δυσοίωνα ένα όμορφο και καλογραμμένο στόρι. Κρίμα.

Στο πλαίσιο όλων αυτών, θυμήθηκα και το «Netflix Comedy Special» του κωμικού Marc Maron (52 χρονών επίσης) που είδα τις προάλλες και αναλώνεται σε μεγάλο βαθμό στα «ζητήματα θνητότητας» που τον κατακλύζουν σ' αυτήν τη φάση της ζωής του: «Είμαι σε ηλικία που δεν ξέρω πραγματικά πόσο μου μένει, οπότε δεν είμαι σίγουρος ότι έχω χρόνο για να κάτσω να δω ολόκληρους κύκλους από τις τηλεοπτικές σειρές που μου προτείνει κάποιος». Ο Maron είναι θεός γενικά κι έχει περάσει από σαράντα κύματα, οπότε έχει βάρος και η άποψή του και οι αγωνίες του και τα αστεία του, που σπανίως είναι αμιγώς κωμικά εδώ και καιρό. Πριν από μερικά χρόνια είχε γράψει κι ένα βιβλίο με τον τίτλο Attempting Normal (Επιχειρώντας το κανονικό), στο οποίο, μεταξύ άλλων, επιχειρούσε να βρει κάποιον λειτουργικό μπούσουλα ζωής με βάση έναν κλονισμένο αλλά ανθεκτικό ανθρωπισμό: «Είμαστε προορισμένοι εκ της συστάσεως μας να διαχειριζόμαστε θανάτους, αρρώστιες, αποτυχίες, αγώνες, απογοητεύσεις, προβλήματα. Αυτό είναι τελικά που μας διαχωρίζει από τα ζώα και γι' αυτό τα ζηλεύουμε και τα αγαπάμε τόσο πολύ. Όλες οι ωραίες ιστορίες, τα αστεία, η τέχνη, η σοφία, οι επιφοιτήσεις, τα ζόρια, τα σκατά, έχουν την αφετηρία τους στον τρόπο με τον οποίο ο καθένας μας διαχειρίζεται την ανθρώπινη υπόστασή του».

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

Shortcut
1

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Αναζητώντας το μυστικό του Γιάννη Πετρίδη

Δ. Πολιτάκης / Αναζητώντας το μυστικό του Γιάννη Πετρίδη

Στις 29 Μαρτίου συμπληρώθηκαν σαράντα έξι χρόνια από την πρώτη εκπομπή του ανθρώπου που μας έμαθε να ακούμε μουσική, όμως, παρά την οικειότητα, το κύρος και τη γνώση που εκπέμπει ακόμα η φωνή του από τα ερτζιανά, ο ίδιος παραμένει σε μεγάλο βαθμό ένα μυστήριο.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
200 χρόνια «κρυφό σχολειό»

Δ. Πολιτάκης / 200 χρόνια «κρυφό σχολειό»

Πέρα από τις εθιμοτυπικές τελετουργίες της αρμόδιας επιτροπής, ο εορτασμός των 200 χρόνων από το ’21 θα μπορούσε να γίνει αφορμή για μια βαθύτερη αντίληψη των συναρπαστικών γεγονότων εκείνης της εποχής από αυτή που μας χάρισε το σχολείο.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Αποχαιρετισμός στην κυρία Μιράντα

Δημήτρης Πολιτάκης / Αποχαιρετισμός στην κυρία Μιράντα

Πηγαίνοντας μετά από καιρό σε σπίτι φίλων, είδα στην εξώπορτα το αγγελτήριο θανάτου της ηθοποιού Μιράντας Κουνελάκη που έμενε στην ίδια πολυκατοικία και για χρόνια «επέβλεπε» στοργικά και διακριτικά τις νεανικές μας τρέλες.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
H περίπτωση του Άκη Πάνου, που ακόμα μας στοιχειώνει

Δημήτρης Πολιτάκης / H περίπτωση του Άκη Πάνου, που ακόμα μας στοιχειώνει

Ούτε το έργο ενός δημιουργού μπορεί εύκολα να διαγραφεί ούτε όμως και η σύνδεσή του με τις όποιες αποτρόπαιες πράξεις. Μένει εκεί, σαν ανεξίτηλη κηλίδα που διαβρώνει και συρρικνώνει το σέβας, το δέος, την εκτίμηση, την απόλαυση. Αυτό είναι το τίμημα.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Βρίσκοντας καταφύγιο στη μοιρολατρία και στα εποχικά μαγαζιά

Δημήτρης Πολιτάκης / Βρίσκοντας καταφύγιο στη μοιρολατρία και στα εποχικά μαγαζιά

Έχει ανάγκη ο κόσμος να περιβληθεί στην απομόνωσή του από ένα γιορτινό σκηνικό, από μια λαμπερή ψευδαίσθηση, ξορκίζοντας μια χρονιά που έγινε η προσωποποίηση όλων των δεινών που έχουν πέσει στο κεφάλι μας, όχι μόνο της πανδημίας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Η πανδημία και η λαχτάρα μας να «σώσουμε τα Χριστούγεννα»

Δημήτρης Πολιτάκης / Η πανδημία και η λαχτάρα μας να «σώσουμε τα Χριστούγεννα»

Ας είμαστε προετοιμασμένοι για σεμνές, ταπεινές, υπερβατικές γιορτές, όπως θα έπρεπε δηλαδή πάντα να είναι, αν πιστέψουμε όλες αυτές τις χριστουγεννιάτικες ταινίες που βλέπουμε μια ζωή.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ
Απόδραση από την Αθήνα

Δημήτρης Πολιτάκης / Απόδραση από την Αθήνα

Παίζει ξανά δυνατά ως σενάριο ή ως όραμα μέσα στην πανδημία η οριστική φυγή από τη μητρόπολη και η μετεγκατάσταση σε κάποια ιδανική γωνιά της επαρχίας με άμεση πρόσβαση σε φύση, βουνά, ακρογιαλιές, δειλινά.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΙΤΑΚΗΣ

σχόλια

1 σχόλια
Κείμενο ουσίας.Κι'εγώ εκτιμώ και βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέροντες τους ενθρώπους που μπορούν και έχουν δεύτερη ή και τρίτη πράξη στη ζωή τους.Εντελώς πρόσφατα ασχολήθηκα με τη ζωή του living ledgent of dance Mikhail Baryshnikov,who turned out to be an incredible talented drama actor of modern theater as he grew older.Και ναι..κάποια στιγμή the show stops going on...................................................