Ήταν Κυριακή ξημερώματα, όταν η είδηση άρχισε να διαρρέει: η Μέριλιν Μονρόε, το απόλυτο σύμβολο της χρυσής εποχής του Χόλιγουντ, είχε βρεθεί νεκρή στην οικία της στο Μπρέντγουντ. Η ώρα θανάτου προσδιορίστηκε γύρω στις 3 τα ξημερώματα. Στο κομοδίνο της, χάπια. Στο δωμάτιο, σιωπή. Στον κόσμο, σοκ.
Η επόμενη μέρα, 6 Αυγούστου 1962, βρήκε τις μεγαλύτερες αμερικανικές εφημερίδες να καλύπτουν το γεγονός με πρωτοσέλιδα που έμειναν στην ιστορία.
Η New York Mirror κυκλοφόρησε με τον τίτλο: «Marilyn Kills Self – Found Nude in Bed... Hand on Phone». Μια φράση-χαστούκι, που πρόδιδε την εμμονή των media με την εικονογράφηση της πτώσης.
Η Los Angeles Times επέλεξε έναν πιο συγκρατημένο τόνο: «Marilyn Monroe Found Dead – Sleeping Pill Overdose Blamed», επιχειρώντας να κρατήσει την ισορροπία μεταξύ είδησης και αξιοπρέπειας.
Το New York World-Telegram αναρωτήθηκε ρητορικά στο πρωτοσέλιδό του: «MM: Accident or Suicide?», δίνοντας από νωρίς τον τόνο της αβεβαιότητας που θα συνόδευε για πάντα την υπόθεση.
Άλλες εφημερίδες, όπως η The Atlanta Constitution, αναπαρήγαγαν λακωνικά την πληροφορία: «Marilyn Monroe Dies After Dose of Sleeping Pills», ενώ αρκετά τοπικά φύλλα συνοδεύσαν την είδηση με φωτογραφίες της από τις πιο εμβληματικές εμφανίσεις της.
Μέριλιν Μονρόε: Η αρχή του μύθου
Σύμφωνα με την ιατροδικαστική έκθεση, η αιτία θανάτου ήταν «πιθανή αυτοκτονία» λόγω υπερβολικής δόσης βαρβιτουρικών. Ήταν μόλις 36 ετών.
Ωστόσο, οι σκιές δεν έπαψαν ποτέ να πλανώνται πάνω από το τέλος της. Οι φήμες για εμπλοκή του FBI, για μυστικές σχέσεις με τους Κένεντι, για απόπειρα συγκάλυψης ή ακόμα και φόνο, έγιναν από τότε αναπόσπαστο κομμάτι της μυθολογίας που την ακολουθεί.
Η Μέριλιν δεν ήταν μόνο το «ξανθό κορίτσι με τα κόκκινα χείλη». Ήταν η γυναίκα που πάλευε με τη φήμη, την κατάθλιψη, τους άνδρες, τη σιωπή, την απόρριψη. Ηθοποιός με φιλοδοξίες, άνθρωπος με εύθραυστη ψυχή.
Και ήταν ίσως γι’ αυτό που η είδηση του θανάτου της κατέγραψε μια από τις μεγαλύτερες αυξήσεις κυκλοφορίας στον αμερικανικό Τύπο εκείνης της δεκαετίας. Όχι επειδή πέθανε μία σταρ, αλλά επειδή χάθηκε κάτι πιο μεγάλο: η ψευδαίσθηση ότι οι θεότητες του σινεμά δεν πεθαίνουν.
Η Μέριλιν παραμένει διαχρονικό σύμβολο. Οι φωτογραφίες της πωλούνται ως έργα τέχνης. Οι κινηματογραφικές της στιγμές ανακυκλώνονται ως memes και fashion statements. Η ζωή της, σημείο εκκίνησης για δεκάδες βιβλία, ντοκιμαντέρ και ταινίες.Όμως εκείνο το πρωί της 6ης Αυγούστου 1962, τα πρωτοσέλιδα έγραφαν απλά: Marilyn Dead. Και μαζί με εκείνη, κάτι μέσα στον κόσμο σταμάτησε να χαμογελά.
