Λίγο πριν τα αποκαλυπτήρια της νέας πλατείας Ομονοίας, ο Κώστας Μπακογιάννης κοινοποίησε μια ιστορία του πατέρα του, Παύλου Μπακογιάννη, για την πρώτη φορά που κατέβηκε στην Αθήνα.

 

Όπως αναφέρει ο δήμαρχος Αθηναίων σε σχετική ανάρτηση στο Facebook, τόσα χρόνια μετά, αυτό που μένει ίδιο είναι «η αισιοδοξία της Ομόνοιας και η συμβολική της διάσταση ως απάντηση στην ανισότητα. Αυτή η πλατεία συνδέει το χθες με το σήμερα και το αύριο, την κάτω Αθήνα με την πάνω. Τη μνήμη και το όνειρο».

 

Στο μήνυμά του περιλαμβάνει επίσης την αφήγηση του πατέρα του, Παύλου, όταν είχε κατεβεί στην Αθήνα και την Ομόνοια για πρώτη φορά στα τέλη της δεκαετίας του 1950.

 

Ολόκληρη η ανάρτηση του Κώστα Μπακογιάννη:

 

«Τράβα στην Ομόνοια», του είχε πει ο θείος του «και όλο και κάποιον γνωστό θα βρεις».

 

Τέλος της δεκαετίας του '50, ο πατέρας μου, για πρώτη φορά, παίρνει το ΚΤΕΛ για Αθήνα. Με μια καρό βαλίτσα στο χέρι, σήμα κατατεθέν ότι είναι από επαρχία, μετά από 7,5 ώρες, φτάνει στην Ομόνοια. Αντικρίζει ένα πολύβουο μελίσσι ανθρώπων.

 

Ήμασταν παιδιά, αλλά θυμάμαι την περιγραφή: Πλανόδιοι πωλητές διαφήμιζαν την πραμάτεια τους, από τσατσάρες και τρανζίστορ μέχρι κουλούρια και σάμαλι. Τα περίπτερα ήταν τόσο γεμάτα από πράγματα που φοβόσουν ότι θα καταρρεύσουν. Άνθρωποι πήγαιναν στις δουλειές τους και πολλοί νέοι με την ίδια καρό βαλίτσα έψαχναν τον δρόμο τους. Στη μέση της πλατείας, ένα μεγάλο σιντριβάνι δρόσιζε την ατμόσφαιρα και ενίοτε και το πρόσωπό σου.

 

Γύρισε την πλατεία τουλάχιστον 30 φορές. Εκεί που στάθηκε όμως και πέρασε δυο ώρες ήταν στις ηλεκτρικές σκάλες. Τις ανέβαινε και τις κατέβαινε, προσπαθώντας να σκεφτεί τι θα έγραφε στον πατέρα του, τον παπά, για να τις περιγράψει. Αισθανόταν, μας έλεγε, δεκαετίες μετά, πως αφού έφτασε εδώ, όλα είναι δυνατά.

 

Στο σήμερα, που όλα τριγύρω αλλάζουν και που η κεντρική πλατεία της πόλης έχει πολλές σημειολογίες, ένα μένει ίδιο:

 

Η αισιοδοξία της Ομόνοιας.

Και η συμβολική της διάσταση ως απάντηση στην ανισότητα.

Αυτή η πλατεία συνδέει το χθες με το σήμερα και το αύριο, την κάτω Αθήνα με την πάνω. Τη μνήμη και το όνειρο.

Κι ως τέτοια μας ξανασυστήνεται, παντοτινό σύμβολο ελπίδας.