Νίκος Ρωμανός για την ποινή και την αποφυλάκιση Κορκονέα: «Καμία ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη»

Νίκος Ρωμανός για την ποινή και την αποφυλάκιση Κορκονέα: «Καμία ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη» Facebook Twitter
10

Ένα κείμενο σχετικά με την δικαστική απόφαση για τον πρώην ειδικό φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονέα, που τραυμάτισε θανάσιμα τον Αλέξη Γρηγορόπουλο, έγραψε ο Νίκος Ρωμανός

Ο Νίκος Ρωμανός, φίλος του Αλέξη Γρηγορόπουλου, είχε δει τον συμμαθητή του να πέφτει νεκρός από τον πυροβολισμό του Επαμεινώνδα Κορκονέα το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου του 2008, στα Εξάρχεια. Οι δυο τους έκαναν παρέα από μικροί, ενώ φοιτούσαν επίσης μαζί στη Σχολή Μωραϊτη.

Στο σημερινό του κείμενο με τίτλο «Καμία ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη...», το οποίο δημοσιεύθηκε στο athens.indymedia.org, ο Νίκος Ρωμανός σχολιάζει την ποινή που επιβλήθηκε στον Νίκο Κορκονέα, σημειώνοντας μεταξύ άλλων πως «είναι τρομακτικό το μέγεθος της υποκρισίας και της πολιτικής χυδαιότητας εκ μέρους της Νέας Δημοκρατίας και των εκδοτικών ομίλων που την στηρίζουν όταν υποστηρίζουν ότι για την συγκεκριμένη δικαστική απόφαση ευθύνεται ο νέος ποινικός κώδικας». 

«Η προκλητική ποινή των 13 ετών στον Κορκονέα και η αθώωση του Σαραλιώτη που επιφύλαξε το εφετείο της Λαμίας στους μπάτσους – δολοφόνους ήταν μια πολιτική απόφαση με όλη την σημασία της λέξης. Μια απόφαση που επιβραβεύει την δολοφονική αστυνομική βία ακόμα και αν στρέφεται ενάντια σε νεολαίους. Μια απόφαση που στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα προκλητικής ασυλίας στους κατασταλτικούς μηχανισμούς: "Έχετε το ελεύθερο να δολοφονήσετε όποιον δεν συμμορφώνεται με τις υποδείξεις σας χωρίς συνέπειες"», αναφέρει σε άλλο σημείο ο Νίκος Ρωμανός. 

Ο Νίκος Ρωμανός αναφέρεται τέλος και στην αποφυλάκισή του, έχοντας καταδικαστεί «σε 14 χρόνια για τους εμπρησμούς στα προσωπικά οχήματα του Παπαντωνίου». «Προφανώς τα καμμένα αμάξια του χρήζουν αυστηρότερης ποινικής αντιμετώπισης από μια κρατική δολοφονία στον μαγικό κόσμο της αστικής δημοκρατίας με τον απεριόριστο σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή», καταλήγει ο Νίκος Ρωμανός. 

Ολόκληρο το κείμενο του Νίκου Ρωμανού:

Καμία ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη...

Ένα σύνθημα η αφετηρία του οποίου βρίσκεται στα μητροπολιτικά κέντρα των Η.Π.Α την δεκαετία του 80' από τις κοινότητες των αφροαμερικανών οι οποίες μέσω αυτού προσπαθούσαν να αποτυπώσουν την ασυδοσία και την ατιμωρησία των αστυνομικών δυνάμεων και των ρατσιστών στις διαρκείς δολοφονικές επιθέσεις εις βάρος τους.

Για όποιον επιδιώξει να ξεφύγει από τον πολιτικό λαϊκισμό, τις κοντόφθαλμες διαπιστώσεις και τους φτηνούς θεατρινισμούς θα δει ότι τόσο οι αστυνομικές δολοφονίες όσο και η μετέπειτα ευνοϊκή ποινική μεταχείριση των δολοφόνων δεν είναι ένα σημείο εκτροπής από την δημοκρατική ομαλότητα, αλλά αντίθετα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της, σάρκα από την σάρκα της, αποτελεί προϋπόθεση για την εύρυθμη λειτουργία της κρατικής μηχανής.

Ο Κορκονέας δεν θα μπορούσε να είναι η εξαίρεση σε αυτή την συνθήκη. Mόνο στην σύγχρονη μεταπολιτευτική ιστορία δεκάδες αστυνομικές αλλά και παρακρατικές δολοφονίες έχουν συγκαλυφθεί και οι δράστες έχουν απολαύσει την ιδιαίτερα επιλεκτική ευαισθησία της δικαστικής εξουσίας. Το ίδιο θα δει κανείς και για όποιον μελετήσει την ιστορία της αστυνομικής βίας στις Η.Π.Α και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Από τις δεκάδες προκλητικές αποφάσεις υπέρ των μπάτσων – δολοφόνων για τα θύματα της κοινότητας των μαύρων στις Η.Π.Α, στον Μελίστα που δολοφόνησε τον 15χρονο αναρχικό Μιχάλη Καλτεζά και τον δολοφόνο του Κάρλο Τζουλιάνι στην Ιταλία. Μια ματωμένη πραγματικότητα κρατικής βίας, δικαστικής αυθαιρεσίας, δημοσιογραφικής διαστρέβλωσης και πολιτικής αλητείας κρύβεται κάτω από τις στολισμένες βιτρίνες, την οικονομική ανάπτυξη, τους θετικούς δείκτες των οίκων αξιολόγησης και την κατασκευασμένη πεποίθηση ότι "όλα βαίνουν καλώς" που προσφέρει ο καπιταλισμός στους υπηκόους του.

Η προκλητική ποινή των 13 ετών στον Κορκονέα και η αθώωση του Σαραλιώτη που επιφύλαξε το εφετείο της Λαμίας στους μπάτσους – δολοφόνους ήταν μια πολιτική απόφαση με όλη την σημασία της λέξης.

Μια απόφαση που επιβραβεύει την δολοφονική αστυνομική βία ακόμα και αν στρέφεται ενάντια σε νεολαίους.

Μια απόφαση που στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα προκλητικής ασυλίας στους κατασταλτικούς μηχανισμούς : "Έχετε το ελεύθερο να δολοφονήσετε όποιον δεν συμμορφώνεται με τις υποδείξεις σας χωρίς συνέπειες".

Μία απόφαση που ουσιαστικά οπλίζει την σφαίρα στην θαλάμη των ένοπλων φρουρών της έννομης τάξης μπροστά στις νέες κατασταλτικές σταυροφορίες που οργανώνει η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με στόχο το ανατρεπτικό κίνημα.

Είναι τρομακτικό το μέγεθος της υποκρισίας και της πολιτικής χυδαιότητας εκ' μέρους της Νέας Δημοκρατίας και των εκδοτικών ομίλων που την στηρίζουν όταν υποστηρίζουν ότι για την συγκεκριμένη δικαστική απόφαση ευθύνεται ο νέος ποινικός κώδικας, όταν γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι συγκεκριμένες δικαστικές αποφάσεις καμία σχέση δεν έχουν με ποινικούς κώδικες αλλά με την ουσία του κράτους.

Είναι τρομακτικό το μέγεθος της υποκρισίας όταν εδώ και δεκαετίες η δικαστική εξουσία με παλιούς και νέους ποινικούς κώδικες, δίνει προκλητική ποινική ασυλία στους ένστολους μισθοφόρους για κάθε πράξη αστυνομικής βίας, συγκαλύπτει τους διεφθαρμένους αξιωματούχους της πολιτικής ελίτ για κάθε τυχόν εμπλοκή τους σε οικονομικά σκάνδαλα, κλείνει τα μάτια όταν τα καράβια της επιχειρηματικής ελίτ περνάνε γεμάτα πρέζα από μπροστά της.

Είναι τρομακτικό το μέγεθος της υποκρισίας όταν όλο αυτό το πολιτικό και επιχειρηματικό σκυλολόι ούρλιαζε στα τηλεοπτικά παράθυρα για τις νόμιμες ανάσες ελευθερίας του Δημήτρη Κουφουντίνα ενώ παράλληλα μεθόδευσε ενάντια στους ίδιους τους νόμους τους το νέο καθεστώς εξαίρεσης που βιώνει, να μιλάει για αποφάσεις της δικαιοσύνης που πρέπει να γίνουν σεβαστές.

Είναι τρομακτικό το μέγεθος της υποκρισίας όταν χιλιάδες κρατούμενοι και οι οικογένειες τους βιώνουν καθημερινά την σιδερένια πυγμή της αστικής δικαιοσύνης η οποία επικυρώνει τα διαβιβαστικά της αστυνομίας φορτώνοντας στις κλούβες που γυρνάνε στις φυλακές σώματα γεμάτα με απελπισία και κατεστραμμένη ψυχοσύνθεση.

Στον ψηφιακό κόσμο που διαρκώς κερδίζει έδαφος πάνω στον υλικό, η παραπληροφόρηση, οι τεχνικές μαζικής χειραγώγησης, ο έλεγχος της μαζικής ψυχολογίας μέσα από διαφημίσεις, δελτία ειδήσεων, δημοσιολόγους, κυβερνήσεις, είναι η νέα πραγματικότητα με την οποία πρέπει να αναμετρηθούν οι άνθρωποι που αγωνίζονται για την ελευθερία. Είναι η φωνή του σύγχρονου καπιταλιστικού Matrix μέσα στο κεφάλι του καθενός και της καθεμίας που μέσα από εικονικούς βομβαρδισμούς διατάζει, απειλεί, σαγηνεύει, δελεάζει, αποπροσανατολίζει. Είναι η φωνή που μας θέλει υπάκουους καταναλωτές, αδιάφορους πολίτες, πειθήνιους εκτελεστές των κρατικών διαταγών, υποταγμένους θεατές στα εγκλήματα του κράτους και του κεφαλαίου πάνω στις ζωές μας.

Είναι από την άλλη πλευρά η δική μας φωνή που θέλουμε να γίνει δυνατή. Είναι η φωνή της ανατρεπτικής συνείδησης που θα μιλήσει την γλώσσα της αλήθειας για τον κόσμο της εξουσίας και τις προθέσεις του. Που θα αναγνωρίσει στο πρόσωπο της αστικής δικαιοσύνης έναν σκληρό μηχανισμό ταξικής κυριαρχίας για την αναπαραγωγή των συμφερόντων του κράτους και του κεφαλαίου ανεξάρτητα από την πολιτική τους εκπροσώπηση, που θα αναλύσει με τρόπο διεξοδικό τις αντιφάσεις της, την εξόφθαλμη υποκρισία της, την ταξική της μεροληψία, την στρατηγική της στόχευση για την ποινική καταστολή του "εσωτερικού εχθρού", την συγκάλυψη και την ευνοϊκή αντιμετώπιση όσων βρίσκονται στο δικό της στρατόπεδο.

"Δικαιοσύνη; Θα βρεις δικαιοσύνη στον άλλο κόσμο. Σ' αυτή τη ζωή έχουμε μόνο νόμους" (William Gaddis)

Παραφράζοντας την φράση του William Gaddis μπορούμε να πούμε ότι δικαιοσύνη δεν θα βρουν σε αυτό τον κόσμο οι οικογένειες των θυμάτων της αστυνομικής βίας, όσοι ξυλοκοπήθηκαν και βασανίστηκαν μέσα στα αστυνομικά τμήματα, όσοι αναζητούν την επιβίωση τους σε κάδους σκουπιδιών και φιλανθρωπικά συσσίτια, όσες οικογένειες είδαν τους ανθρώπους τους να βουτάνε από τις ταράτσες σπρωγμένοι από τα χέρια τραπεζιτών, πολιτικών και κάθε λογής άριστων, όσοι πρόσφυγες θαφτήκαν με ανώνυμες επιγραφές στον βυθό της Μεσογείου, όσοι περιμένουν στριμωγμένοι στις ουρές του ΟΑΕΔ, όσοι έχουν κάνει "σπίτι" τους τις υπόγειες διαβάσεις και τα πεζοδρόμια των εμπορικών δρόμων, όσοι πέθαναν σε κάποιο δολοφονικό "εργατικό ατύχημα" στον βωμό της καπιταλιστικής ανάπτυξης και κερδοφορίας ανάμεσα σε σκαλωσιές και τσιμέντο.

Η απόφαση του εφετείου για τον Κορκονέα και τον Σαραλιώτη με όλες τις προκλητικές σημαιολογίες που αυτή κουβαλάει, και τα μηνύματα που εκπέμπει δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα στιγμιότυπο του κοινωνικού πολέμου της εποχής μας. Μια στιγμή νόμιμης αποκατάστασης της κρατικής βίας και αυθαιρεσίας, μια στιγμή επαναδιατύπωσης των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών, μια στιγμή επαναφοράς της συλλογικής ιστορικής μνήμης για το ανατρεπτικό κίνημα.

Στις δύσκολες μέρες που έρχονται για τους ανθρώπους που αγωνίζονται για την ισότητα και την ελευθερία η συγκεκριμένη στιγμή πρέπει και θα λειτουργήσει ως μια ακόμα απόδειξη της δικαιοπραξίας του ανατρεπτικού αγώνα.

Νίκος Ρωμανός

ΥΓ.: Έχει διατυπωθεί από διάφορα καθεστωτικά Μ.Μ.Ε η άποψη ότι η απόφαση του εφετείου μου ήταν αυτή που οδήγησε στην αποφυλάκιση μου. Προς αποκατάσταση της αλήθειας λοιπόν η αποφυλάκιση μου ήταν προδιαγεγραμμένη για το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα έχοντας εκτίσει το σύνολο των ποινών μου χωρίς την απόφαση του συγκεκριμένου εφετείου. Ακόμα και με την συγκεκριμένη απόφαση το αποτέλεσμα δεν παύει να είναι προκλητικό αν σκεφτεί κανείς ότι καταδικάστηκα σε 14 χρόνια για τους εμπρησμούς στα προσωπικά οχήματα του Παπαντωνίου. Προφανώς τα καμμένα αμάξια του χρήζουν αυστηρότερης ποινικής αντιμετώπισης από μια κρατική δολοφονία στον μαγικό κόσμο της αστικής δημοκρατίας με τον απεριόριστο σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή.

Ελλάδα
10

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

σχόλια

6 σχόλια
Το έγκλημα της ανθρωποκτονίας είναι το χείριστο όλων, η αξία της ανθρώπινης ζωής είναι πάνω από όλα σε μία χώρα του δυτικού κόσμου. Αλλά η a la carte προσέγγιση της αξίας της ζωής ανάλογα με το ιδεολογικό ''πρόσημο'' (υπαρκτό ή εικαζόμενο) του θύματος, είναι απλά φασισμός από την ανάποδη.
Πιθανόν είστε δικηγόροι και γνωρίζετε πράγματα που δε γνωρίζω (π.χ. για την αποφυλάκιση Ρωμανού). Και από όσα γνωρίζω-και ομολογώ ότι δεν είναι πολλά- σχετικά με τις υποθέσεις Ρωμανού και Κορκονέα,περισσότερο με ταράζει και με θυμώνει το ότι ένας ειδικός φρουρός-δολοφόνος ενός παιδιού είναι ελεύθερος σε τόσο μικρό (κατά τη γνώμη μου) διάστημα παρά το ότι ένας άνθρωπος, που συνελήφθη και ήδη τιμωρήθηκε για τις πράξεις του από τα ίδια δικαστήρια, έγραψε ένα κείμενο για την ειρήνη και τη δικαιοσύνη. Με θυμώνει η εικόνα ενός παιδιού χτυπημένου μετά τη σύλληψή του και έχε μείνει στο μυαλό μου. Θεωρώ αποτυχία δική μου, όλης της κοινωνίας ότι ένας ενήλικας δολοφόνησε τον φίλο αυτού του ανθρώπου και ότι η ίδια κοινωνία προφανώς δε βοήθησε το τότε παιδί να ξεπεράσει όσα έζησε τον Δεκέμβριο εκείνο.. Οπότε το κείμενο του Ρωμανού δε με ενοχλεί καθόλου. Ίσα ίσα, προσπαθώ να μπω στη θέση του...https://www.dikastiko.gr/%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7/%CF%84%CE%BF-%CE%B5%CF%86%CE%B5%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CE%B8%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%AF%CE%BE%CE%B5%CE%B9-%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%80%CF%8C%CF%81%CF%84%CE%B1/
Τα έφτιαξαν όπως ήθελαν οι προηγούμενοι για να βγάλουν λάδι κάθε κουφοντινα και μαζί με αυτούς επωφελήθηκαν και οι κορκοναιοι. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούσαν να φτιάξουν και εντελώς φωτογραφικούς νόμους όπως κάνουν τις προκηρύξεις για προσλήψεις στα υπουργεία. Έκαναν ότι μπορούσαν. Και τώρα βγαίνουν οι μεν βγαίνουν οι δε , δολοφόνοι και τρομοκράτες όλοι και κυκλοφορούν ανάμεσα μας. Και όταν εκφράζουμε τις αντιρρήσεις εμείς οι υπόλοιποι, χαρακτηριζομαστε από τους μεν ως χρυσαυγιτες και από τους δε ως αναρχοκομμουνιστές. Και όλα αυτά γιατί είμαστε τόσο ανώριμοι φανατισμένοι και ανόητοι που δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε στο ότι η αφαίρεση ζωής είναι κάτι που πρέπει να είναι μη αποδεκτό σε μια ευνομούμενη κοινωνία ανεξάρτητα από τους ιδεολογικούς λόγους του φονιά.
Από τα γραφόμενα του Νίκου Ρωμανού:«Μια απόφαση που στέλνει ένα ξεκάθαρο μήνυμα προκλητικής ασυλίας στους κατασταλτικούς μηχανισμούς: "Έχετε το ελεύθερο να δολοφονήσετε όποιον δεν συμμορφώνεται με τις υποδείξεις σας χωρίς συνέπειες"», Πηγή: www.lifo.gr».Σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ ποιοί άλλοι (εκτός από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς) διεκδικούν το «ελεύθερο να δολοφονούν όποιον δεν συμμορφώνεται με τις υποδείξεις τους χωρίς συνέπειες» και όλο κάπου πάει το μυαλό μου αλλά δεν θυμάμαι ακριβώς...
Απλά καυλαντίζοντας να πούμε ότι ο Κορκονέας θα φάει και κάποια χρονάκια. Όσα προβλέπει ο παρών νόμος δηλαδή. Κάτι επαναστατημένα παλικαράκια θα ζουν χαλαρά για κάτι παράπλευρες απώλειες, κάτι τυφλά χτυπήματα και κάτι προβοκάτσιες.Πάντως εμένα μου αρέσει και το απόλυτα επιλεκτικό οξυγόνο της δημοσιότητας βεβαίως βεβαίως.Στην Ελλάδα η αριστερή τρομοκρατία έχει πάνω από όλα κοινωνική νομιμοποίηση. Έτσι οι προκηρύξεις της 17Ν ήταν εξώφυλλα, οι δηλώσεις Ρωμανού mantra και τον Κουφοντίνα τον περιμένουν επιτροπές συμπαράστασης κάθε φορά που βγαίνει για τη βόλτα του.Και ίδιο ρόλο έχουν και τα ΜΜΕ. Την ΧΑ την κόψανε (και δικαίως θα πω εγω) αλλά ο κατά συρροή δολοφόνος Κουφοντινας αντιμετωπίζεται σαν ακαδημαϊκός. Ο δε Ρωμανός χαίρει μιας ιδιαίτερα προνομιακής παρουσίασης των απόψεών του.Μην έχουμε απορίες μετά.
Πόσο δίκιο έχει...Από την αρχή ως το τέλος του κειμένου του..Άραγε θα διαβαστεί αυτό το κείμενο του παιδιού που είδε τον φίλο του να πεθαίνει όταν θα περιγράφεται η είδηση της αποφυλάκισης στις ειδήσεις;
Σε τι ακριβώς έχει δίκιο;;;Στο ότι μας λέει ξεκάθαρα,πως ο Δολοφόνος Κουφοντινας είναι λιγότερο δολοφόνος απ τον δολοφόνο Κορκονεα; Και ότι όσο ο ΣΥΡΙΖΑ έκλεινε το ματι
Συνέχεια του σχόλιου...Οσο λοιπον ο ΣΥΡΙΖΑ εκλεινε το ματι πονηρα και με συμπάθεια σε εκείνον και τους ομοϊδεάτες του,και φροντισε με νομικα παιχνιδια να ειναι εξω,προφανως δεν ειχε στο μυαλο του,οτι θα εβγαινε και ο φονας του γρηγοροπουλου.Τώρα φταίει η Νεα Δημοκρατία και πάει λέγοντας.Εν ολίγοις δικαιοσύνη δυο ταχυτήτων δεν πρέπει να υπάρχει,διότι πάντα θα το βρίσκουμε μπροστά μας.Όπως και εγένετο

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

THE GOOD LIFO ΔΗΜΟΦΙΛΗ