Η καλλιτεχνική κληρονομιά του Κλοντ Μονέ, που ορίζεται από αστρονομικές τιμές δημοπρασιών και μια ανυποχώρητη δημοφιλία, τείνει να επισκιάζει την προσωπική ζωή του καλλιτέχνη.
Όμως, σε ένα νέο βιβλίο με τίτλο «MONET: The Restless Vision (Μονέ: Το ανήσυχο όραμα)», η διάσημη κριτικός Jackie Wullschläger αντλεί στοιχεία από χιλιάδες αμετάφραστες συνεντεύξεις που βρέθηκαν στον πεντάτομο γαλλικό κατάλογο raisonné του Γάλλου ιμπρεσιονιστή, φέρνοντας την προσωπική ιστορία του Μονέ στο προσκήνιο και ρίχνοντας φως στις συχνά παραμελημένες γυναίκες που επηρέασαν το έργο του.
Η πιο γνωστή μούσα του Μονέ, η Καμίλ Ντονσιέ, εμφανίζεται σε πρώιμα ρεαλιστικά αριστουργήματα όπως το «Le Déjeuner sur l'herbe» (1865-66). Η Καμίλ είναι η γυναίκα με το πράσινο φόρεμα («La Femme à la Robe Verte», 1866), έργο με το οποίο έκανε το ντεμπούτο του ο Μονέ στο Salon του Παρισιού. Σε αυτό το έργο πρωταγωνιστεί μια γυναίκα με ένα μακρύ πράσινο φόρεμα και ένα μαύρο σακάκι στραμμένη προς τον θεατή. Το φόρεμά της κυριαρχεί στην εικόνα.
Ο Μονέ ξεκίνησε τη σχέση του με την Ντονσιέ όταν εκείνη ήταν 18 και εκείνος ήταν 25. Το ιστορικό της σχέσης τους παραμένει κάπως μυστηριώδες: αν και πιστεύεται ότι η νεαρή γυναίκα προερχόταν από μικροαστική οικογένεια, βοήθησε τον Μονέ να ασχοληθεί με το αυξανόμενο ενδιαφέρον που υπήρχε στον κόσμο της τέχνης για τη σύγχρονη μόδα. Η Wullschläger εικάζει ότι η κοινή τους αγάπη για το θέατρο μπορεί να τους έφερε κοντά.
Η Ντονσιέ εμφανίστηκε σε αμέτρητους πίνακες του Μονέ κατά τη διάρκεια των δεκαετιών 1860 και 1870. Το νέο αυτό βιβλίο την εμφανίζει όχι ως παθητική μούσα, αλλά ως ενεργή συνεργάτιδα σε αυτά τα έργα τέχνης. Ο Μονέ φέρεται να προσπάθησε να αναδημιουργήσει το «Woman With A Parasol - Madame Monet and Her Son» (1875) δεκαετίες αργότερα με τη θετή του κόρη από τον δεύτερο γάμο του, αλλά εκείνη λιποθύμησε ενώ προσπαθούσε να διατηρήσει την προκλητική πόζα που είχε αρχικά η Ντονσιέ.
Τα οικονομικά προβλήματα καθόρισαν τη σχέση του Μονέ και της Ντονσιέ, τόσο πριν όσο και μετά τη γέννηση του πρώτου γιου τους, Ζαν Μονέ, το 1867. Καθώς ο Μονέ και οι ιμπρεσιονιστές –στων οποίων το κίνημα πρωτοστάτησε– επισκέπτονταν συχνά το Château de Rottembourg, το πλούσιο κτήμα του συλλέκτη Ερνέστ Οσεντέ, με ελπίδες να εξασφαλίσουν κάποιες πωλήσεις έργων, ο Μονέ ήρθε κοντά με την οικογένεια Οσεντέ, συμπεριλαμβανομένης της νεαρής μητέρας της οικογένειας, Αλίς. Το 1878, αφού η επιχείρηση κλωστοϋφαντουργίας του Οσεντέ πτώχευσε, οι οικογένειες Μονέ και Οσεντέ μετακόμισαν μαζί σε μια κοινότητα στο Vétheuil, όπου έζησαν για αρκετά χρόνια, συνενώνοντας τους πόρους τους.
Εκεί, την ίδια χρονιά, η Ντονσιέ γέννησε τον δεύτερο γιο τους, Μισέλ. Η μούσα του Μονέ πέθανε το 1879, μετά από παρατεταμένη ασθένεια. Ο Μονέ, συντετριμμένος, προσπάθησε μέσα στη θλίψη του να κάνει μια προσπάθεια να αναβιώσει την καριέρα του. Η αυξανόμενη εγγύτητά του με την Αλίς Οσεντέ τον παρακίνησε να σκεφτεί επιχειρηματικά και να ξαναεμπλακεί με το Salon, επιδιώκοντας οικονομική σταθερότητα.
Ο Μονέ ζωγράφισε την Οσεντέ αρκετές φορές, αλλά επικεντρώθηκε κυρίως στα τοπία. Σε αντίθεση με την Ντονσιέ, που ήταν μια πιο εύπλαστη μούσα, η παρουσία της Οσεντέ επηρέασε το έργο του με διαφορετικό τρόπο. Η ισχυρή προσωπικότητά της και η συναισθηματική της ένταση αντικατοπτρίστηκαν στα δραματικά, ταραγμένα θαλασσινά τοπία που δημιούργησε αυτή την περίοδο. Αυτή η αλλαγή στο καλλιτεχνικό στυλ του Μονέ υπογραμμίζει πως κάθε γυναίκα στη ζωή του επηρέασε μοναδικά τη δημιουργική του εξέλιξη.
Ο Μονέ και η Οσεντέ μετακόμισαν στο Giverny το 1883, αλλά το ζευγάρι παντρεύτηκε μόλις το 1892, πιθανότατα λόγω των περίπλοκων κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών που περιβάλλουν τη σχέση τους. Ο Μονέ θεωρούσε την Αλίς θερμή υποστηρίκτρια και αδελφή ψυχή μέχρι τον θάνατό της το 1911, που τον βύθισε για άλλη μια φορά στο πένθος.
Η Μπλανς, που είχε παντρευτεί τον γιο του Μονέ, Ζαν, έπαιξε σημαντικό ρόλο στη ζωή και την τέχνη του κατά τα τελευταία του χρόνια. Η παρουσία της παρείχε στον Μονέ τόσο συναισθηματική όσο και πρακτική υποστήριξη. Αυτή η περίοδος προσωπικής και επαγγελματικής ανανέωσης οδήγησε στη δημιουργία της πιο μεγαλειώδους σειράς έργων του, των «Water Lilies».
Η φροντίδα και η συντροφικότητα της Μπλανς πιθανότατα βοήθησαν τον Μονέ να επικεντρωθεί στο μνημειώδες έργο του, ενώ η εκτίμησή της για την τέχνη του μπορεί να τροφοδότησε τη δημιουργική του ορμή. Η επιρροή και η υποστήριξή της ήταν καθοριστικής σημασίας για τη φιλόδοξη καλλιτεχνική προσπάθεια του Μονέ.
Ο Μονέ μπορεί να ήταν το μεγαλύτερο ταλέντο της εποχής του, αλλά η ιστορία αρχίζει να αποκαλύπτει ότι η επιτυχία του διαμορφώθηκε σε μεγάλο βαθμό από τους γύρω του, ιδιαίτερα από τις γυναίκες που επηρέασαν τη ζωή και την τέχνη του.
Με πληροφορίες από artnet
