Μια νεαρή διαφημίστρια ξυπνάει μέσα σε ένα αυτοκίνητο, δίπλα σε έναν άγνωστο άντρα. Με την βοήθεια του προσπαθεί να θυμηθεί πως βρέθηκαν μαζί στο σκοτεινό αυτό πάρκινγκ. Της λέει την αλήθεια; Ποιος είναι; Αυτά και άλλα ερωτήματα απαντά το θεατρικό έργο «Parklife» της ομάδας Blind Spot.
To πρώτο θεατρικό έργο της ομάδας ήταν «Η Πτώση» του Καμύ. Πως αποφασίσατε να παρουσιάσετε ένα ολοκαίνουργιο θεατρικό έργο αυτή τη φορά;
Η πτώση του Καμύ είναι ένα σχεδόν φιλοσοφικό κείμενο, πολυδιάστατο και διαχρονικό που μιλάει σχεδόν για όλα όσα διατρέχουν την ύπαρξη του ανθρώπου στο δυτικό κόσμο. Είναι ένα κείμενο που και οι δύο αγαπούσαμε πολύ και αμέσως συμφωνήσαμε πως θέλαμε να το αναπαραστήσουμε στο θέατρο. Το PARKLIFE προέκυψε από την ανάγκη να πούμε μια ιστορία ανθρώπων της ηλικίας μας που ζούνε μέσα στο περιβάλλον που ζούμε και οι ίδιοι, την Αθήνα σε μια περίοδο οικονομικής και γενικότερης κρίσης, χρησιμοποιώντας την καθημερινή γλώσσα και αναπαράγοντας οικείες εικόνες και λέξεις. Η ιδέα ξεκίνησε βλέποντας τον υπόγειο χώρο του ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης και από ένα αυτοκίνητο. Στη συνέχεια συζητήσαμε την ιδέα με το Στέλιο Λυκούρεση ο οποίος ανέλαβε να γράψει το κείμενο και στη συνέχεια συμπορεύτηκε μαζί μας και ο ηθοποιός Θανάσης Δόβρης. Ουσιαστικά λοιπόν το PARKLIFE είναι ένα νέο κείμενο που γράφτηκε πάνω σε μια ιδέα, μια συνθήκη.
Αναφέρετε συχνά ότι το έργο έχει «γλώσσα κινηματογραφική». Πως ακριβώς μεταφράζεται αυτό επί σκηνής;
Καταρχήν η δομή του κειμένου και η γλώσσα του δεν θυμίζει τόσο ένα θεατρικό κείμενο όσο μάλλον περισσότερο ένα σενάριο. Επιπλέον το όλο στήσιμο της παράστασης δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που παραπέμπει στην αισθητική του κινηματογράφου και σε κάνει να αισθάνεσαι ότι βλέπεις ένα απόσπασμα από μια ταινία, ένα μονοπλάνο. Ωστόσο πρόκειται για μια θεατρική παράσταση καθώς το θέατρο για μας δεν είναι μόνο αυτό που έχουμε μάθει και συνηθίσει να βλέπουμε αλλά θέλουμε να ανακαλύψουμε και τι άλλο θα μπορούσε να συντελεί μια θεατρική πράξη. Στο PARKLIFE αναπτύσσεται η ιστορία δύο ανθρώπων σε ζωντανό χρόνο και στο πραγματικό περιβάλλον της ίδιας της ιστορίας.
Γιατί διαλέξατε ένα αυτοκίνητο ως το βασικό εύρημα της παράστασης;
Για πολλούς λόγους. Καταρχάς η ιδέα ξεκίνησε όταν φανταστήκαμε την εικόνα ενός αυτοκινήτου σε ένα πάρκινγκ με έναν άντρα και μία γυναίκα να βρίσκονται μέσα σε αυτό. Αυτή και μόνο η εικόνα μπορεί να είναι αφετηρία για πολλές ιστορίες. Σκεφτείτε πόση ώρα περνάμε μέσα σε ένα αυτοκίνητο, πόσα πράγματα λέγονται μέσα σε αυτό, πόσες σχέσεις γεννιούνται ή παύουν να υπάρχουν, πόσες σκέψεις, φαντασιώσεις, συναισθήματα εκδηλώνονται μέσα σ’αυτό το χώρο ο οποίος έχει κατασκευαστεί κατεξοχήν για να διαγράφει πορείες, να ταξιδεύει, να εξυπηρετεί την ανάγκη μας για μεταφορά. Πώς λοιπόν φορτίζεται αυτός ο χώρος όταν σταματάει πια να κινείται; Κάνοντας μια αναγωγή στη σημερινή κατάσταση της ανεργίας στην χώρα μας, μας φάνηκε ότι πολλοί άνθρωποι –ξαφνικά – «παρκάρουν». Εκτός αγοράς, εκτός των ονείρων τους, «βγαίνουν εκτός», «παροπλίζονται», «σταματάνε να κινούνται». Πώς άραγε αυτό επηρεάζει και τη μεταξύ τους σχέση;...
Μέχρι τώρα έχετε σκηνοθετήσει από θεατρικά μέχρι video clip και ταινίες μικρού μήκους. Ποιο σας τραβάει περισσότερο καθώς περνούν τα χρόνια;
Η ενασχόληση μου με τη σκηνοθεσία ξεκίνησε και παραμένει να έχει ως κίνητρο τον κινηματογράφο. Οι ταινίες με έκαναν να θέλω να ασχοληθώ με τη σκηνοθεσία και οι ταινίες είναι αυτές που με κάνουν να θέλω να συνεχίσω και να επιμένω. Εξάλλου μέσα από αυτό το πρίσμα -τη διαδικασία κατασκευής μιας ταινίας- κάνω και όλες τις υπόλοιπες δουλειές μου, αυτός είναι ο τρόπος που βλέπω τα πράγματα. Οι θεατρικές παραστάσεις ή και οτιδήποτε άλλο σκηνοθετώ περνάνε μέσα από αυτό το φίλτρο. Αυτό που με «τραβάει» λοιπόν είναι να σκηνοθετώ, να φτιάχνω ιστορίες, να «σκαλίζω» χαρακτήρες, να πλάθω ή να αναπλάθω φανταστικούς ή πραγματικούς κόσμους ανεξαρτήτως μέσου. Οι εναλλαγές στο μέσο κάνουν τα πράγματα ακόμα πιο ενδιαφέροντα και το θέατρο είναι ένα πεδίο που μπορώ να ασχοληθώ και να συνδυάσω όλα αυτά που με ενδιαφέρουν.
Τι σημαίνει για σας η συμμετοχή σας σε ειδικό τμήμα του Φεστιβάλ των Καννών ; Ποια είναι τα όνειρα σας για το Luton;
Σημαίνει μεγάλη ικανοποίηση που το Luton μπορεί και «ταξιδεύει». Η οικονομική πραγματικότητα ωστόσο για τον ελληνικό κινηματογράφο συχνά με «προσγειώνει ανώμαλα» είναι η αλήθεια, καθώς αποτελεί έναν κρίσιμο παράγοντα για το αν αυτή η ταινία τελικά θα πραγματοποιηθεί ή όχι –ανησυχία την οποία νιώθουν σχεδόν όλοι οι Έλληνες κινηματογραφιστές για τις ταινίες τους αυτή την περίοδο. Οπότε το atelier των Καννών ελπίζουμε ότι θα το φέρει ένα βήμα πιο κοντά. Σε αυτή τη φάση λοιπόν τα όνειρα μου για το Luton είναι αρχικά να γίνει η ταινία και μάλιστα ακριβώς όπως την έχω στο μυαλό μου. Αφού ολοκληρωθεί βλέπουμε...
σχόλια