«Αργά ή γρήγορα τα πάντα πεθαίνουν. Μόνο η τέχνη μένει, μέσα σε αυτή υπάρχει η αθανασία και η ελευθερία» 
είχε απαντήσει ο P183 στο fatcap.com τον Ιανουάριο του 2013 στην ερώτηση εάν αισθάνεται ελεύθερος μέσω του γκράφιτι. Τον Απρίλιο της ίδιας χρονιάς θα βρισκόταν νεκρός στην Μόσχα και η απάντηση του σε μια από τις ελάχιστες συνεντεύξεις που έχει δώσει, θα έπαιρνε διαστάσεις προφητείας. Την ανακοίνωση για τον θάνατο του Pavel, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα, θα κάνει στα media μέλος της εταιρείας θεατρικών παραγωγών Teatralyone Delo όπου ο street artist έκανε τα σκηνικά μιας θεατρικής παράστασης. Οι συνθήκες θανάτου του παραμένουν μέχρι σήμερα αδιευκρίνιστες και κανένας δεν μπορεί να πει με ακρίβεια πως πέθανε. Φήμες λένε ότι ο θάνατος του ήταν αυτοκτονία, ότι κρεμάστηκε ή αυτοκτόνησε με δηλητήριο.
Εκτός από τον θάνατο του η ζωή του καλύπτεται από ένα πέπλο μυστηρίου. Ποιος ήταν ο P183 που ποτέ δεν μάθαμε την πραγματική του ταυτότητα και ποτέ δεν είδαμε το πρόσωπο του; Ποιος κρύβεται πίσω από την μάσκα;
Πίστευε ότι ο κόσμος είναι στενόμυαλος, ότι τον ενδιαφέρει μόνο το χρήμα και ότι το κράτος αποθαρρύνει την δημιουργικότητα. Δεν ήθελε να έχει καμία σχέση με το mainstream και αρνήθηκε να μετατρέψει την τέχνη του σε εμπόριο παίζοντας με τους κανόνες της αγοράς.
Γνωρίζουμε ότι σπούδασε γραφιστική, ότι μεγάλωσε στην Μόσχα, ότι γεννήθηκε στις 8/11/83 ότι το όνομα του είναι Pavel και το ψευδώνυμο του προέρχεται από το πρώτο γράμμα του ονόματος του και από τα νούμερα της ημερομηνίας γέννησης του. Και φυσικά την απέχθεια του για τον Πούτιν. Πολλά από τα έργα του είναι ένας αυστηρός σχολιασμός για την στέρηση των ελευθεριών στην ρωσική κοινωνία, για την αστυνομική βία, και την παραβίαση της ιδιωτικότητας των πολιτών. Τα έργα του μοιάζουν με κραυγή ενός ανθρώπου που πνίγεται. Υπάρχουν στιγμές που σχεδιάζει μια πινελιά ευαισθησίας μέσα στο αστικό τοπίο όπως τα φτερά αγγέλου σε στάση λεωφορείου της Μόσχας. Τα έργα του όμως μοιάζουν περισσότερο με μια ωμή καταγγελία γραμμένη σε τοίχο παρά με λογοπαίγνιο. Ίσως αυτός να είναι ο λόγος που δεν ανέχτηκε την ταμπέλα του «Ρώσου Banksy» που τα media από την αρχή ήθελαν να του κολλήσουν.
«Οι άνθρωποι συνηθίζουν να συγκρίνουν ο ένας τον άλλον. Είναι κάτι που δεν με ενδιαφέρει. Ζω στον δικό μου κόσμο» είχε απαντήσει στο Fatcap.com όταν τον ρώτησαν για αυτή την σύγκριση.
Πίστευε ότι ο κόσμος είναι στενόμυαλος, ότι τον ενδιαφέρει μόνο το χρήμα και ότι το κράτος αποθαρρύνει την δημιουργικότητα. Δεν ήθελε να έχει καμία σχέση με το mainstream και αρνήθηκε να μετατρέψει την τέχνη του σε εμπόριο παίζοντας με τους κανόνες της αγοράς. Η αστυνομία κατέστρεφε τα έργα του, το ίντερνετ συντηρεί αναμμένη την φλόγα της δημιουργίας του. Ένας ζόρικος καλλιτέχνης άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο την 1η Απριλίου του 2013 στα 29 του. Έχει τον σεβασμό μας.
________________
Για τις ανάγκες ενός ντοκιμαντέρ για τον ίδιο μιλά για πρώτη και τελευταία φορά μπροστά σε τηλεοπτική κάμερα της γαλλικής τηλεόρασης:
σχόλια