Μια επιστολή του 1935, στην οποία ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ περιγράφει το πώς ψάρεψε ένα γαλάζιο μάρλιν βάρους 227 κιλών, πουλήθηκε σε δημοπρασία έναντι 28.000 δολαρίων, μετέδωσε ο Guardian.
Πιστεύεται πως η περιπέτεια αυτή ενέπνευσε τον Χέμινγουεϊ σε ένα βαθμό για τη συγγραφή του μυθιστορήματος του «Ο γέρος και η θάλασσα».
Στο μυθιστόρημα ο γερασμένος Κουβανός ψαράς Σαντιάγκο μάχεται ενάντια σε έναν τεράστιο μάρλιν.
Η χειρόγραφη επιστολή, στάλθηκε από τον Χέμινγουεϊ στον συντάκτη αλιείας της Miami Herald, όπου περιγράφεται λεπτομερώς, πώς ο συγγραφέας και ο φίλος του Χένρι Στράτερ πάλεψαν για να κρατήσουν τους καρχαρίες μακριά από τον τόνο, αφότου τον αιχμαλώτισαν ανοιχτά του νησιού Μπίμινι στις Μπαχάμες.
«Αγκιστρώσαμε το ψάρι ανοιχτά του Μπίμινι, το αγκίστρι καρφώθηκε στην γωνία του στόματός του» αναφέρει ο βραβευμένος με Νόμπελ συγγραφέας.
«Πήδηξε ολόκληρο έξω από το νερό 18 φορές, χρειάστηκε μια ώρα για να το ανεβάσουμε στο σκάφος και σπαρταρούσε σαν τρελό.»
«Τον είχαμε στο σκάφος όταν ένας καρχαρίας επιτέθηκε.»
Στην επιστολή του ο Χέμινγουεϊ αναφέρει πως οι καρχαρίες έφαγαν τόσο μεγάλο μέρος του ψαριού όπου θα ζύγισε περίπου 700 ως 900 λίβρες αν το αιχμαλώτιζαν ανέπαφο.
Ο Οίκος Nate D Sanders, που δημοπράτησε την επιστολή, δήλωσε πως καταγράφεται για πρώτη φορά με τα λόγια του Χέμινγουεϊ όχι μόνο το μέγεθος του μάρλιν αλλά και η επίθεση από τους καρχαρίες, αντανακλώντας την πλοκή του μυθιστορήματος.
Παράλληλα πρόσθεσε πως ο απολογισμός του Χέμινγουεϊ για το ψάρεμα του μάρλιν διαφέρει από άλλες ανέκδοτες ιστορίες γι αυτό.
Μια περιγράφει πώς ο συγγραφέας χρησιμοποίησε πυροβόλο όπλο ενάντια στον καρχαρία γεγονός που κατά πάσα πιθανότητα προσέλκυσε και άλλους καρχαρίες στην φρενίτιδα για τροφή.
«Είναι πιθανό ο Χέμινγουεϊ να παρέλειψε αυτή την λεπτομέρεια, καθώς ο Στράτερ θα τον κατηγορούσε πως έτσι προσέλκυσε περισσότερους καρχαρίες στον τόνο», αναφέρει ο Οίκος προσθέτοντας πως με αυτό τον τρόπο ίσως στερήθηκαν το ρεκόρ.
Μελετητές του Χέμινγουεϊ υποστηρίζουν πως ο συγγραφέας εμπνεύστηκε το «Ο γέρος και η θάλασσα» σε ένα ταξίδι για ψάρεμα στις 7 Μαΐου του 1935.
Πηγή έμπνευσης του μυθιστορήματος αποτέλεσε και η ιστορία που έλεγε ο Κουβανός φίλος του Χέμινγουεϊ, Κάρλος Γκουτιέρες.
Στο τεύχος του Απριλίου του 1936 του Esquire ο Χέμινγουεϊ έγραψε πως ο Κάρλος του είπε για «έναν γέρο που ψαρεύει μόνος του με ένα σκάφος ανοιχτά του Cabanas», ο οποίος «αγκίστρωσε έναν τόνο τόσο μεγάλο, που τράβηξε το σκάφος στην ανοιχτή θάλασσα».
«Δύο μέρες μετά, ένας ψαράς βρήκε τον γέρο εξήντα ναυτικά μίλια προς ανατολάς, με το κεφάλι και το μπροστινό μέρος του τόνου να κρέμονται στα πλευρά του σκάφους. Ό,τι απέμεινε από το ψάρι, λιγότερο από το μισό, ζύγιζε 800 λίβρες [362 κιλά]» γράφει ο Χέμινγουεϊ.
«Ο γέρος έμεινε μαζί του μια μέρα, μια νύχτα, μια μέρα και μια ακόμα νύστα, όσο το ψάρι κολυμπούσε στα βαθιά ρυμουλκώντας το σκάφος. Όταν ανέβηκε στην επιφάνεια ο γέρος τράβηξε το σκάφος πάνω του και τον καμάκωσε.»
«Δεμένο στα πλευρά του σκάφους, οι καρχαρίες έτρωγαν το μάρλιν και ο γέρος τους πολεμούσε μόνος, στο ρεύμα του Κόλπου [του Μεξικού], χτυπώντας τους με ρόπαλο, καμακώνοντας τους, διώχνοντας τους με ένα κουπί μέχρι που εξαντλήθηκε και οι καρχαρίες έφαγαν όσο μπορούσαν.».
«Έκλαιγε στο σκάφος του όταν τον μάζεψε ο ψαράς, μισοτρελαμένος για την απώλεια και με τους καρχαρίες να εξακολουθούν να τον έχουν περικυκλωμένο.»
Τρία χρόνια μετά, ο Χέμινγουεϊ είπε στον εκδότη του Max Perkins πως σχεδίασε ένα νέο βιβλίο με διηγήματα «για έναν επαγγελματία ψαρά που πάλευε τον ξιφία ολομόναχος στην βάρκα του. Βγαίνω [για ψάρεμα] με τον γερο Κάρλος και την βάρκα του για να το κάνω σωστά».
Αντιθέτως έγραψε το «Για ποιον χτυπάει η καμπάνα» και δεν έπιασε ξανά αυτό που έλεγε «η ιστορία του Σαντιάγκο» ως το 1951.
Γι αυτό κέρδισε ένα βραβείο Πούλιτζερ το 1951 και έγινε ειδική αναφορά στο έργο όταν του ανακοινώθηκε πως του απονέμεται το βραβείο Νόμπελ το 1954.
σχόλια