O Phil Elverum είναι ένας Αμερικανός μουσικός, ζωγράφος και φωτογράφος ελάχιστα γνωστός στη χώρα μας, ο οποίος έχει κυκλοφορήσει αρκετούς δίσκους πειραματικής indie folk/rock από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 μέχρι σήμερα μέσα από τα προσωπικά του πρότζεκτ, τους Microphones αρχικά κι έπειτα τους Mount Eerie.
Η ιστορία της ζωής του είναι σπαραχτική και πρέπει να καταγραφεί ωμά και κυνικά, όπως της ταιριάζει και θα επιθυμούσε και ο ίδιος.
Ο Phil Elverum γεννήθηκε τον Μάιο του 1978 στην κατάφυτη παραθαλάσσια κωμόπολη Anacortes της Ουάσινγκτον.
Μεγάλωσε στο βαθιά θρησκευτικό περιβάλλον μιας οικογένειας ψαράδων και γρήγορα ανακάλυψε την αγάπη του για τις μεγάλες βόλτες στα άγρια δάση με σεκόγιες των κοντινών βουνών και το πάθος του για τη φωτογραφία.
Τελικά, βρήκε το νόημα της ζωής του στη μουσική. Στην εφηβεία του μυήθηκε στην τοπική ροκ σκηνή δουλεύοντας στο δισκάδικο της γειτονιά του, το Business, βγάζοντας παράλληλα το χαρτζιλίκι του, ενώ μέσα από τη δισκογραφική του ιδιοκτήτη κυκλοφόρησε τις δύο πρώτες κασέτες του.
Παρόλο που οι στίχοι κάνουν σαφές ότι τις σκέψεις του μονοπωλεί ο άνθρωπος που έδινε νόημα στη ζωή του, υπάρχουν κάποιες ισχυρές ενδείξεις, μουσικά και στιχουργικά, πως ο Elverum περνάει αθόρυβα στο επόμενο στάδιο, αυτό της αποδοχής και της αναγνώρισης ότι η θλίψη του δεν είναι μοναδική, ούτε ξεχωριστή.
Στα 19 του μετακόμισε στην κοντινή, μεγαλύτερη πόλη Olympia για να σπουδάσει στο κολέγιο Evergreen και οι μουσικές του ικανότητες έγιναν πολύ σύντομα γνωστές στον Calvin Johnson, μέλος της cult lo-fi μπάντας Beat Happening και ιδρυτή της επιδραστικής, ανεξάρτητης δισκογραφικής K Records.
Αφού πρώτα κυκλοφόρησε ένα ανεπίσημο CD και βοήθησε πολλούς τοπικούς μουσικούς ως παραγωγός, ο Elverum κυκλοφόρησε το επίσημο ντεμπούτο του στην K Records με τίτλο «Don't wake me up» και μέσα από τις περιοδείες που ακολούθησαν κατάφερε να χτίσει μια μικρή, αλλά πιστή βάση οπαδών.
Το 2000 παρέμεινε δημιουργικά δραστήριος και κυκλοφόρησε τη δεύτερη, πιο φιλόδοξη δουλειά του μέχρι τότε, to «It was hot, we stayed in the water», θέτοντας τις βάσεις για το προσωπικό του αριστούργημα, το οποίο ήρθε την επόμενη χρονιά με τον τίτλο «The Glow Pκt.2», ένα διπλό, απαιτητικό άλμπουμ με ζεστή lo-fi παραγωγή, νατουραλιστικούς στίχους και εκπληκτικές εναλλαγές αισθητικής, αρμονιών και δυναμικών, των οποίων το στίγμα παραμένει έντονο στο indie μουσικό τοπίο.
Το 2003, προτού ταξιδέψει στη Νορβηγία και περάσει έναν ολόκληρο χειμώνα σε μια καλύβα στην περιοχή Finnkonevika της σκανδιναβικής χώρας, κυκλοφόρησε τον τελευταίο του δίσκο ως Microphones με τον τίτλο «Mount Eerie».
Έτσι ονόμασε το νέο του πρότζεκτ, μέσα από το οποίο έχει κυκλοφορήσει αρκετούς, διαφορετικής ηχητικής κατεύθυνσης δίσκους μέχρι σήμερα, γεγονός που το έκανε έναν από τους πιο αξιόπιστους και σημαντικούς μουσικούς στον εναλλακτικό, μουσικό κόσμο της νέας χιλιετίας.
Όταν γύρισε από την Ευρώπη γνώρισε τη μέλλουσα σύζυγό του, τη Γαλλοκαναδή Geneviève Castrée, επίσης μουσικό και σχεδιάστρια κόμικς, την οποία ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα.
Άρχισαν να συζούν στη γενέτειρά του και σύντομα παντρεύτηκαν. Όπως περιγράφει ο ίδιος, ήταν «δύο κομήτες που έτυχε να συγκρουστούν με τον πιο μαγικό τρόπο».
Τα πάντα άλλαξαν δραματικά όταν η Geneviève πέθανε στις 9 Ιουλίου του 2016, μόλις 35 χρονών, από πολύ επιθετικό καρκίνο στο πάγκρεας, αφήνοντας τον Elverum μόνο, μαζί με την 1,5 έτους κορούλα τους.
Την ίδια ημέρα ο Αμερικανός μουσικός δημοσίευσε το εξής κείμενο στο Διαδίκτυο: «Πέθανε στο σπίτι μας, μ' εμένα και τους γονείς της στο πλευρό της.
Μακάρι να κατάφερε να βρει τη γαλήνη που αναζητούσε, έστω την ύστατη στιγμή. Είναι όλα πολύ θλιβερά και σουρεαλιστικά. Ήταν πολλά αυτά που δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει. Είχε πολλές υπέροχες ιδέες, ήταν απίστευτα δημιουργική. Την αγαπάμε. Όλα είναι πολύ περίεργα».
H Geneviève έμαθε ότι ήταν άρρωστη τέσσερις μήνες μετά τη γέννηση του παιδιού της, την άνοιξη του 2015. Κάνοντας μια εξέταση ρουτίνας, διαγνώστηκε με καρκίνο στο πάγκρεας, στο στάδιο τέσσερα.
Για την ιστορία να πούμε πως σύμφωνα με τις ιατρικές μελέτες η συγκεκριμένη νόσος σκοτώνει το 80% των ασθενών της, το 97% των οποίων είναι άνω των 45 ετών.
Το επόμενο χρονικό διάστημα υποβλήθηκε σε έντονη χημειοθεραπεία που φυσικά την εξάντλησε. Η κατάσταση, βέβαια, δεν είχε κοινοποιηθεί μέχρι τον Ιούνιο του 2016, οπότε αναγκάστηκαν να κάνουν δημόσια έκκληση για οικονομική βοήθεια ώστε να πληρώσουν τα αυξημένα ιατρικά έξοδα.
Η πρώτη, ενστικτώδης αντίδραση του Εlverum μετά το τραγικό γεγονός ήταν να γράψει μουσική ή, για την ακρίβεια, «μετά βίας κάτι σαν μουσική», όπως τη χαρακτήρισε ο ίδιος.
Η συλλογή των τραγουδιών που προέκυψε πήρε το τίτλο «A crow looked at me» και κυκλοφόρησε πέρσι την άνοιξη.
O δίσκος ξεκινάει με τους εξής στίχους: «Death is real, someone's there and then they're not/ And it's not for singing about/ It's not for making into art» (όταν κάποιος πεθαίνει, είναι αστείο να προσπαθείς να κατανοήσεις την απώλειά του μέσα από την τέχνη) και είναι ενδεικτικοί της κατάστασης στην οποία βρισκόταν ο Αμερικανός συνθέτης.
Από τις λιτές κιθαριστικές συνθέσεις απουσιάζει η μουσικότητα, γεγονός που τις απαλλάσσει από τον μελοδραματικό συναισθηματισμό.
Τα σβησμένα φωνητικά υπογραμμίζουν το μούδιασμα που επιφέρει ο θρήνος και οι μικρές, αλλά ατελείωτες παύσεις ανάμεσα στα κομμάτια μετατρέπουν τον απόηχο του πόνου του σε μια παρατεταμένη, εκκωφαντική κραυγή.
Ο θάνατος εδώ δεν εμπεριέχει συμβολισμό, ούτε λειτουργεί ως ένα διδακτικό εργαλείο: είναι τόσο αληθινός όσο ο αέρας που αναπνέουμε.
Τα πάντα στο άλμπουμ θυμίζουν την άδικη αυτή απώλεια: οι οδοντόβουρτσες, τα κοράκια, το κλάμα της μικρής, το μακρινό βουητό από το ποτάμι, μέχρι και οι ανιαρές δουλειές του σπιτιού φέρνουν στο μυαλό του Elverum το πρόσωπο της συντρόφου του, λες και είναι μπροστά του.
Στο διάστημα που μεσολάβησε ανάμεσα στη δημιουργία του δίσκου και στην κυκλοφορία του ο μουσικός ταξίδεψε με την κορούλα του στο αρχιπέλαγος Haida Gwaii, ένα νησιωτικό οικοσύστημα εντελώς απομακρυσμένο από τον δυτικό πολιτισμό, όπου τελικά κατασκήνωσαν.
Εκεί, αφού ξεπέρασε μια τροφική δηλητηρίαση, σκόρπισε στον ωκεανό τις στάχτες της γυναίκας του.
Λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, ο Elverum πραγματοποίησε μια μικρή περιοδεία στη χώρα του, κάνοντας μερικά συγκινητικά ακουστικά lives για ελάχιστο κοινό.
Όταν την ολοκλήρωσε, ξεκουράστηκε για λίγο και ξεκίνησε να γράφει τον επόμενο δίσκο των Mount Eerie, ο οποίος κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες και ονομάζεται «Now Only».
Όπως υποδηλώνει και ο τίτλος, εκφράζει τον καθημερινό του αγώνα να ζει στο παρόν, να μη χάνεται στις αναμνήσεις του, να επιβιώνει και να φροντίζει την κόρη τους.
Παρόλο που οι στίχοι κάνουν σαφές ότι τις σκέψεις του μονοπωλεί ο άνθρωπος που έδινε νόημα στη ζωή του, υπάρχουν κάποιες ισχυρές ενδείξεις, μουσικά και στιχουργικά, πως ο Elverum περνάει αθόρυβα στο επόμενο στάδιο, αυτό της αποδοχής και της αναγνώρισης ότι η θλίψη του δεν είναι μοναδική, ούτε ξεχωριστή.
Υπάρχουν σπιθαμές μελωδίας, λέξεις που κοιτούν προς το μέλλον και εξομολογήσεις, όπως το «I don't see you anywhere», που δείχνουν ότι βρίσκεται σε καλό δρόμο.
Μετά τις απότομες συναισθηματικές στροφές, ο ακροατής μένει με μια αίσθηση βαθιάς ευγνωμοσύνης για τη ζωή, τα δώρα της και τους ανθρώπους που έχει γύρω του, και η έκφραση της αγάπης του προς αυτούς μοιάζει να είναι το μόνο που έχει νόημα τελικά στο σύντομο πέρασμά μας από αυτό τον πλανήτη.
Υπάρχει ζωή και μετά τον θάνατο των πιο κοντινών μας ανθρώπων. Η τέχνη γι' αυτό μας προετοίμαζε πάντα, απλώς δεν το γνωρίζαμε.
Mount Eerie — Now Only (Full Album) │ 2018
