Πριν ενάμιση χρόνο περίπου εμφανίστηκε κομψά και διακριτικά ο πρώτος κύκλος της σειράς που βασίστηκε (χαλαρά) στην ομότιτλη ταινία του Στίβεν Σόντεμπεργκ – που είναι και παραγωγός της σειράς - με ηρωίδα μια συνοδό πολυτελείας. Ήταν το πιο εντυπωσιακό ντεμπούτο σειράς που μπορούσε να θυμηθεί κανείς, ένα ψυχρό κομψοτέχνημα απαράμιλλου στυλ και μια διαπεραστικά παγερή κριτική του κορπορατικού συστήματος μέσω της αλληλεπίδρασής του με το κύκλωμα της high end πορνείας, ενώ η 26χρονη πρωταγωνίστρια Ράιλι Κίο, κόρη της Λίζα Μαρί Πρίσλεϊ και εγγονή της Πρισίλα και του Έλβις Πρίσλεϊ, υπήρξε εκθαμβωτικά αποκαλυπτική στον κεντρικό ρόλο, παρούσα σε κάθε σκηνή σχεδόν, συμπαγής και συγκροτημένη ακόμα κι όταν ήταν ευάλωτη, ιδανικό δοχείο πόθων και νευρώσεων, ενσάρκωση στην οθόνη μιας πολύ σύγχρονης αποστασιοποίησης και αποξένωσης που εξορκίζει κάθε πιθανότητα συναισθηματισμού.
Μεγάλο ατού της σειράς ήταν και είναι η εμμονική, φετιχιστική προσκόλληση στην κλινική γεωμετρία πολυτελών χώρων: σουίτες ξενοδοχείων, αχανή και κενά εταιρικά γραφεία, ρετιρέ με θέα την οροσειρά από ουρανοξύστες, γυάλινα αποστειρωμένα περιβάλλοντα, πένθιμα και σαγηνευτικά συγχρόνως. Σε τέτοιους χώρους υπνοβατούσε η πρωταγωνίστρια με την ιδιότητα της πόρνης που προσφέρει, πέρα από το σεξ, την ψευδαίσθηση της οικειότητας και της κατανόησης μέσω της «εμπειρίας φιλενάδας», την προσομοίωση μιας συντρόφου που λέει πάντα ναι, καθώς το φως και οι σκιές άλλαζαν τις αποχρώσεις της τζαμαρίας που απλωνόταν από το ταβάνι ως το πάτωμα, μεταμορφώνοντας την υφή και τα χρώματα του σκηνικού έξω: το γκρίζο λυκόφως μετατρέπεται σε μοβ σούρουπο ή σε θερμό, ευοίωνο δειλινό.
Η σειρά θυμίζει αριστουργηματικά θρίλερ παράνοιας και παρακολούθησης των 70's όπως το Klute και Η Συνομιλία σε μια σύγχρονη εκδοχή τους όπου παραμονεύει ο κίνδυνος του hacking και του «doxing».
Από κοινού δημιουργοί και εναλλάξ σκηνοθέτες της σειράς, είναι ο Λοτζ Κέριγκαν (σκηνοθέτης μεταξύ άλλων συγκλονιστικών και κοφτερών σαν λεπίδι ανεξάρτητων ταινιών στα μέσα των 90's όπως το Clean,Shaven) και η Έιμι Σέιμετζ, οι οποίοι επιτρέπουν στο μεγαλοπρεπές σκηνικό να συνθλίβει τους χαρακτήρες με μακρινά πλάνα – βινιέτες που σκιαγραφούν λαβύρινθους από ατσάλι, γυαλί και μάρμαρο. Η σειρά θυμίζει αριστουργηματικά θρίλερ παράνοιας και παρακολούθησης των 70's όπως το Klute και Η Συνομιλία σε μια σύγχρονη εκδοχή τους όπου παραμονεύει ο κίνδυνος του hacking και του «doxing» (της κοινοποίησης δηλαδή αυστηρά προσωπικών δεδομένων ή της διαπόμπευση μέσω βίντεο από το κινητό κρυφών, ιδιωτικών, σεξουαλικών στιγμών).
Ο δεύτερος κύκλος προχωρά τη θεματολογία και τη φόρμα ακόμα περισσότερο δοκιμάζοντας τα όρια πεδίου μιας προχωρημένης τηλεοπτικής σειράς, εισάγοντας στην πινακοθήκη της σειράς τρεις νέες πρωταγωνίστριες. Καθένας εκ των δύο δημιουργών είναι υπεύθυνος για τα επτά από τα δεκατέσσερα επεισόδια που παρουσιάζονται ανά δύο κάθε εβδομάδα και αφορούν δράσεις που συμβαίνουν παράλληλα αλλά σε διαφορετικές τοποθεσίες και με διαφορετικούς χαρακτήρες. Η μία γραμμή αφήγησης χαρακτηρίζεται από έντονα στοιχεία πολιτικού θρίλερ και τοποθετείται στην Ουάσιγκτον με κεντρικές πρωταγωνίστριες την Έρικα, υπεύθυνη για την (παρασκηνιακή συχνά) χρηματοδότηση συντηρητικών υποψηφίων για το Κογκρέσο και την Άννα, συνοδό με πελατολόγιο που απαρτίζεται αποκλειστικά σχεδόν από πολιτικούς άντρες χαμηλής ηθικής υποστάθμης αισχρών μισογυνικών αντιλήψεων. Η άλλη αφορά την τύχη της Μπρία, πρώην συνοδού πολυτελείας και πρώην συζύγου εμπόρου όπλων στο Μεξικό, που παίρνει τη γενναία απόφαση να «δώσει» τον άντρα της στις αμερικανικές αρχές και να μπει στο πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων μαζί με την έφηβη προγονή της, επιχειρώντας να ξεκινήσει νέα ζωή και να αποσυνδεθεί από το παρελθόν, για να διαπιστώσει όμως γρήγορα ότι κάτι τέτοιο αποτελεί πλάνη οικτρά.
Ο πήχης είναι πολύ ανεβασμένος σ' αυτόν τον δεύτερο κύκλο και αναρωτιέται κανείς αν και πώς θα συνδεθούν τελικά αυτές οι δύο διαφορετικές παράλληλες δράσεις. Είναι γενναία πάντως και αξιοθαύμαστη η φιλοδοξία των δύο δημιουργών ενώ το «χίπστερ» στοιχείο πάντως κόκκινο στην ιστορία της Μπρία, όπου εμφανίζονται ως κεντρικοί χαρακτήρες ο τραγουδιστής του συγκροτήματος TV on the Radio στο ρόλο ομοσπονδιακού μπάτσου και ο ιδιοσυγκρασιακός σκηνοθέτης Χάρμονι Κορίν στον αναπάντεχο ρόλο ενός κοινωνιοπαθούς δισεκατομμυριούχου.
σχόλια