Αποστολή Φεστιβάλ Βενετίας | Το Shape of Water του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο έχει την καρδιά ενός μεγάλου παιδιού

Και μετά τον ψύχραιμο απολογισμό της μετανάστευσης σε ένα ντοκιμαντέρ που καταγράφει τους πρόσφυγες σαν ανθρώπινο ποτάμι με αέναη κίνηση, η Σάλι Χόκινς, άλαλη εκ γενετής, αυνανίζεται καθημερινά στην μπανιέρα της πριν πάει στη δουλειά της –είναι καθαρίστρια στη ΝΑΣΑ στα 60s−, ώσπου ερωτεύεται παράφορα ένα αμφίβιο και κάνει τα πάντα για να το σώσει από τα μοχθηρά χέρια των ψυχροπολεμικών αφεντικών της. Έτσι είναι τα φεστιβάλ: τη μια στιγμή ακολουθείς τoν Άι Γουέιγουεϊ στην ψύχραιμη πολιτική του δήλωση για τη μιζέρια στον κόσμο και την άλλη εκσφενδονίζεσαι στο βαθύ σινεμά του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο, στην καρδιά του. Το «Shape of Water» μπορεί να μη φτάνει τα δυσθεώρητα επίπεδα του «Λαβυρίνθου του Πάνα», αλλά τριγυρίζει στην ίδια γειτονιά, στα όνειρα και στα τέρατα, μαζί με τους καταφρονεμένους που καταδυναστεύονται και το αόρατο σύμπαν που απελευθερώνεται και τιμωρεί αυτούς που γνωρίζουν πως φταίνε. Η φαντασία του Μεξικανού Σπίλμπεργκ χρησιμοποιεί ένα ακόμη πλάσμα του νερού, που μοιάζει πολύ στον Abe Sapien του «Hellboy», αλλά και το κλασικό αγαπημένο κιτς «Creature from the Black Lagoon». Ωστόσο, όσον αφορά το συναίσθημα που εκλύει με παρέπεμψε στον Λου Γκόσετ και στο παραγνωρισμένο «Enemy Mine», και όλες αυτές οι αναμνήσεις ενεργοποιούνται γιατί ο Ντελ Τόρο δεν έκρυψε ποτέ (και σίγουρα δεν το κρύβει ούτε εδώ) την αναγωγή των ιστοριών του στον θαυμαστό μηχανισμό του ίδιου του σινεμά, με αγάπη και με το μυαλό του ανοιχτό στη μεταφυσική και τον έρωτα. Ένα love story κάνει, λοιπόν, εδώ, πιο συγκεντρωμένο και συμπαγές από τον πρόσφατο γοτθικό «Πορφυρό Λόφο», και δείχνει να το γλεντάει μέσα στη σύμβαση στην οποία κινείται. Εικαστικά είναι μαγευτικό και η παραλλαγή της μάλλον πεντάσχημης με το ευαίσθητο τέρας του Αμαζονίου που περνάει τα πάνδεινα, ως διελκυστίνδα ανάμεσα σε θερμοκέφαλους Αμερικανούς στραταίους και Ρώσους κατασκόπους, αποκτά μια χολιγουντιανή, αρκούντως λοξή (αλά Ζενέ και Καρό) ποιητική στόφα.