Είχαν προηγηθεί τα άλμπουμ «Shadows in the night» (2015) και «Fallen Angels» (2016), στα οποία ο Bob Dylan απέδωσε jazz standards του Frank Sinatra και όχι μόνο, τραγούδια περασμένων δεκαετιών ταυτισμένα με τις μεγαλύτερες φωνές των ΗΠΑ από τη δισκογραφία, το θέατρο και τον κινηματογράφο. Σήμερα, ως κάτοχος του βραβείου Νόμπελ κιόλας, επιστρέφει με τρεις χωριστούς δίσκους στη συσκευασία του ενός, αφού το concept είναι και πάλι κοινό: τριάντα τραγούδια, από δέκα στον κάθε δίσκο που δεν διακρίνονται από καμία υφολογική ή ηχητική ανομοιογένεια, απλώς τους δόθηκαν τρεις διαφορετικοί τίτλοι – «Til' the sun goes down» στον πρώτο, «Devil Dolls» στο δεύτερο και «Comin' home late» στον τρίτο, υπό τον γενικό τίτλο «Triplicate».
Με το ίδιο team μουσικών (Charlie Sexton, Donnie Herron και Dean Parks στις κιθάρες, Tony Garnier στο μπάσο και George Receli στα τύμπανα), οι ηχογραφήσεις και αυτών των τραγουδιών έγιναν την ίδια εποχή με τις δύο προηγούμενες δουλειές του Dylan και έμειναν, ως φαίνεται, στο συρτάρι, προκειμένου να δώσουν πνοή σε πολλά διαφορετικά δισκογραφικά πρότζεκτ. Γνώμη μου είναι, λοιπόν, πως αντί ο Dylan να συνεχίσει να μας βομβαρδίζει με δίσκους διασκευών, παραδίδει τώρα ένα τριπλό ανάλογο άλμπουμ, καθαρίζοντας μια και καλή με το κλασικό αμερικανικό ρεπερτόριο. Ελπίζω δηλαδή, διότι Dylan είν' αυτός και ποτέ δεν ξέρεις ποιο θα είναι το επόμενο βήμα του!
Τα ακούς και φαντάζεσαι τον Bob Dylan ως διασκεδαστή-οικοδεσπότη κάποιου χριστουγεννιάτικου γκαλά, με παπιγιόν και κοστούμι, όπως ακριβώς τον φωτογράφισε ο John Shearer για την έκδοση του «Triplicate».
Γιατί, όπως τα ξαναείπαμε εδώ και εδώ, o Bob Dylan είναι υπεράνω κριτικής και δικαιούται να κάνει ό,τι του καπνίσει! Θα μπορούσε, βέβαια, να φτιάξει έναν δίσκο «επικαιρότητας»: η πρόσφατη εκλογική νίκη του Τραμπ στις ΗΠΑ είναι ένα μεγάλο θέμα και θα ενδιέφερε την παγκόσμια κοινότητα η γνώμη-έκφραση ενός Dylan. Ας τον αφήσουμε ωστόσο στην ησυχία του –γίνεται και 76 ετών τον ερχόμενο μήνα ο άνθρωπος–, όπως μας αφήνει κι εκείνος, κι ας προσπαθήσουμε να γευτούμε τους καρπούς της νέας, κομματάκι συντηρητικής «μαγειρικής» του. Με το «Triplicate» ο Dylan παραμερίζει ξανά την τέχνη της προσωπικής του τραγουδοποιίας και βγαίνει μπροστά ως ερμηνευτής. Όπως εύστοχα σημειώνει ο Tom Piazza στο ένθετο της έκδοσης, «όταν έχεις κυριαρχήσει για 55 χρόνια στο τοπίο της μουσικής σύνθεσης, έρχεται η στιγμή να αναμετρηθείς ως τραγουδιστής με τον κολοφώνα της ρομαντικής μελωδίας και του πιο αρτίστικου τραγουδιού όλων των εποχών». Δεκτό! Έτσι κι εδώ, από τη μια υπάρχουν πιο γνωστά και αγαπημένα τραγούδια, από το «Stormy Weather» και το «As time goes by» μέχρι το «Once upon a time» και το «Sentimental Journey», αλλά και πιο άγνωστα σαν τα «There's a flaw in my flue», «I could have told you» και «It's funny to everyone but me».
Τα ακούς και φαντάζεσαι τον Bob Dylan ως διασκεδαστή-οικοδεσπότη κάποιου χριστουγεννιάτικου γκαλά, με παπιγιόν και κοστούμι, όπως ακριβώς τον φωτογράφισε ο John Shearer για την έκδοση του «Triplicate». Το τελευταίο δεν αποτελεί απαραιτήτως μομφή, όταν τις από ψυχής ερμηνείες του συνοδεύει μια μπάντα με έναν ήχο εξαιρετικά καλαίσθητο.
