Η Σύλβια Πλαθ έγινε διάσημη μετά το θάνατό της, όταν στα μέσα του 1960 εκδόθηκε η ποιητική της συλλογή "Άριελ". Τα σαράντα δακτυλογραφημένα ποιήματα βρέθηκαν σε ένα μαύρο ντοσιέ με τίτλο «Αριελ και άλλα ποιήματα» μέσα στο γραφείο της, με αφιέρωση στα παιδιά της, Φρίντα και Νίκολας, τριών και ενός έτους.
Οι λέξεις της, μέσα από τη δική της φωνή και μέσα από τον δικό της τονισμό, πετάγονται ολοζώντανες.
Άριελ
Ακινησία στο σκοτάδι/ κι ύστερα το άυλο μπλε
Ξεχείλισμα των κορυφών και του βάθους.
Λέαινα Θεού!/γινόμαστε ένα
Άξονας από φτέρνες και γόνατα!- Τι αυλάκι
Σκίζεται και τρέχει, αδελφή/ της καφετιάς αψίδας
Του λαιμού που εγώ δε φτάνω,
Νέγρικα μάτια/ βατόμουρα ρίχνουν σκοτεινιά
Αγκίστρια –
Μαύρου αίματος γουλιές γλυκές
Σκιές./ Κάτι άλλο
Μες στον αγέρα με τραβά – / Μηροί, μαλλιά;
Νιφάδες απ' τις φτέρνες μου.
Λευκή/ Γκοντάιβα, ξεφλουδίζομαι –
Χέρια νεκρά, νεκρές ακαμψίες.
Και τώρα εγώ/ αφρός σταριού, στραφτάλισμα θαλάσσης.
Το κλάμα του παιδιού
Το λιώνει ο τοίχος./ Κι εγώ/ είμαι το βέλος,
Η δροσοσταγόνα που ίπταται
Αυτοκτονική, ένα με την κούρσα
Μέσα στο κόκκινο
Μάτι, το καζάνι της πρωίας.
σχόλια