Το απόγευμα που συνάντησα τις S.W.I.M. για να γίνει η συνέντευξη θα το θυμάμαι για καιρό. Και όχι μόνο για την ωραία θέα από το διαμέρισμα που συναντηθήκαμε που έχει φάτσα την Ακρόπολη και βλέπει μέχρι τα καράβια του Πειραιά. Η ηχογράφηση του πιο μεγάλου μέρους της συνέντευξης χάθηκε επειδή είχε τελειώσει η μπαταρία στο μαγνητοφωνάκι. Όσα ωραία είχαν πει, τα πήρε ο αέρας. Και μετά, τελειώνοντας, έβγαλα 200 ευρώ από το ATM κι αφηρημένος πήρα μόνο την κάρτα και έφυγα. Χωρίς τα λεφτά. Επειδή μιλούσα στο τηλέφωνο. Φυσικά και τα πήρε ο επόμενος, χαζός ήταν;
Το μόνο που έχει προλάβει να γραφτεί από τη συνομιλία μας για το κομμάτι «Αναζήτηση (Never Find It)» που ακούγεται στην ταινία Chevalier -που από χθες παίζεται στις αίθουσες- και το δίσκο που ετοιμάζουν, είναι αυτό το απόσπασμα: «Η ταινία λέγεται Chevalier, που είναι ένα δαχτυλίδι, ένα ειδικό δαχτυλίδι με οικόσημο, είναι τίτλος τιμής, κι η ταινία έχει σχέση με αυτό το δαχτυλίδι. Η Αθηνά Τσαγγάρη που είναι η σκηνοθέτης της ταινίας μας ζήτησε να γράψουμε ένα κομμάτι στο οποίο θα χρησιμοποιούσαμε τους στίχους του παιδικού τραγουδιού «Πούν’ το, πούν’ το δαχτυλίδι» που το τραγουδάνε κι οι πρωταγωνιστές στην ταινία. Στην αρχή διστάζαμε κάπως, σκεφτόμασταν τι μπορείς να κάνεις με ένα παιδικό τραγούδι, ήταν περίεργο, αλλά τελικά βγήκε μια χαρά».
Οι S.W.I.M. είναι τρία κορίτσια που τα τελευταία χρόνια είναι ενεργά μέλη της καλλιτεχνικής σκηνής της Αθήνας: η Μαριλένα Ορφανού είναι η μία από τις Berlin Brides, η Τζίνα Δημακοπούλου από τις Katrin the Thrill και η Μαρία Χατζάκου είναι παραγωγός στην εταιρία παραγωγής Haos Film. Η Μαριλένα και η Τζίνα ασχολούνται εδώ και χρόνια με τη μουσική και όταν πριν από δύο χρόνια η Αθηνά Τσαγγάρη ζήτησε από τη Μαριλένα να γράψει τη μουσική του Chevalier, εκείνη σκέφτηκε να φτιάξει ένα σχήμα για τις ανάγκες του soundtrack. Η Αθηνά αποφάσισε να μην χρησιμοποιήσει τελικά πρωτότυπη μουσική, αλλά μόνο μερικά γνωστά κομμάτια στην ταινία, κι έτσι η μουσική τους έμεινε. Κι αποφάσισαν να φτιάξουν μια μπάντα.
Η πρώτη φορά που έπαιξαν ζωντανά μαζί ήταν το soundtrack για την ταινία Αστέρω του Δημήτρη Γαζιάδη που έγραψε η Μαριλένα σε ανάθεση του Γαλλικού Ινστιτούτου. Από τότε δουλεύουν μαζί για την πρώτη τους κυκλοφορία που έρχεται σύντομα.
«Θα προτιμούσαμε να βγάλουμε το υλικό μας σε single ή EP» λέει η Μαριλένα, και να το κυκλοφορούμε όποτε έχουμε κάτι ολοκληρωμένο». Εκτός από το κομμάτι για το Chevalier που ακούγεται στο τέλος της ταινίας και υπάρχει ήδη στο YouTube, ετοιμάζονται να κυκλοφορήσουν ένα κομμάτι που τραγουδάει η Σtella –το single θα βγει σύντομα- ενώ στο άλμπουμ που θα βγει μέσα στο 2016 θα συμμετέχουν με φωνητικά η Νατάσσα Γιανναράκη -η έτερη Berlin Bride, η οποία τραγουδάει μαζί τους και στο Αναζήτηση (Never Find It-, ο Coti K. και η Σtella.
Στο μπαλκόνι που βγαίνουμε για να φωτογραφηθούν την ώρα που κοκκινίζει ο ουρανός η θέα είναι εντυπωσιακή. Σχολιάζουν την τεράστια αλόη και τις ρωτάω για το S.W.I.M.
«Το όνομα του γκρουπ είναι ένα ακρωνύμιο», εξηγούν. Το πρόσεξαν τυχαία σε ένα φόρουμ για χρήστες ναρκωτικών, οι οποίοι το χρησιμοποιούσαν ως υποκείμενο για να μιλήσουν για τις εμπειρίες τους. Όταν είδαν ότι σημαίνει «Someone Who Isn’t Me», τους άρεσε και έτσι βαφτίστηκαν S.W.I.M. Δεν έχουν σχέση ούτε με θάλασσες, ούτε με κολύμπι. Το όνομά τους είναι αρκετά συμβολικό και αναφέρεται και στον τρόπο που δουλεύουν, δηλαδή τις συνεργασίες.
«Γράφουμε μουσική στο στούντιο στα Εξάρχεια» λένε «και μετά δίνουμε τα κομμάτια στους καλλιτέχνες που θα τα τραγουδήσουν για να γράψουν τους στίχους». Στο άλμπουμ, εκτός από τον Coti που έχει κάνει παραγωγή στο κομμάτι που τραγουδάει, συνεργάζονται με τον Sillyboy. «Είναι από τους λίγους που ξέρουν να γράψουν τόσο καλή ποπ» συμφωνούν κι οι τρεις.
Από τις τρεις, η μόνη που ασχολείται αποκλειστικά με τη μουσική είναι η Μαριλένα, οι άλλες δύο δεν βιοπορίζονται από τη μουσική. Η Τζίνα δουλεύει ως ψυχολόγος. Σχολιάζουμε το πόσο δύσκολο είναι να ζήσει κάποιος από τη μουσική στην Ελλάδα και την απογοήτευση που ήρθε μετά τις μεγάλες προσδοκίες και τις ελπίδες που πέρσι τέτοια εποχή προκαλούσε το «πρώτη φορά αριστερά». Εκεί που περίμενες μερικά πράγματα να μπουν στη θέση τους, ήρθε το τρίτο μνημόνιο και τα capital controls και όλα έγιναν χειρότερα.
«Δεν είναι μόνο η οικονομία που πήγε κατά διαόλου» συμφωνούν, το χειρότερο είναι ότι δεν έγινε τίποτα σε κοινωνικό επίπεδο, δεν έγινε καμία από τις δραστικές αλλαγές που όλοι οραματίζονταν. Σύμφωνο συμβίωσης, διαχωρισμός εκκλησίας-κράτους, κράτος πρόνοιας. «Θέλει να έχει κότσια να βάλεις χέρι σε αυτό το πράγμα» λέει η Μαριλένα «και το ακόμα χειρότερο είναι ότι δεν υπάρχει πια αντιπολίτευση».
Τις ρωτάω πώς είναι να είσαι γυναικείο γκρουπ στην Ελλάδα κι αν είναι πιο δύσκολα τα πράγματα για μια γυναίκα. «Έχουμε κάποια θέματα γιατί μας αντιμετωπίζουν λίγο διαφορετικά, με αρνητικό τρόπο» λένε. «Είναι θέμα ανθρώπου, όμως. Όταν ο άλλος σου συμπεριφέρεται κάπως επειδή είσαι γυναίκα, είναι καθαρά προσωπικό του πρόβλημα. Υπάρχουν και άντρες που συμπεριφέρονται νορμάλ, είναι κάτι που διαμορφώνεται μέσα από την κοινωνία, την οικογένεια, και τα προβλήματα που έχει ο καθένας. Συμβαίνει, πάντως, να πρέπει να αποδείξεις πράγματα που μια αντρική μπάντα δεν θα χρειαζόταν να αποδείξει. Ότι ξέρεις να χρησιμοποιείς τα πετάλια σου για παράδειγμα. Έχει τύχει να στήνουμε για live και να έρχεται να τσεκάρει ο τεχνικός. Δεν νομίζω ότι τα κάνουν αυτά στις αντρικές μπάντες. Τον άντρα μουσικό δεν θα τον ενοχλήσει κανείς, ενώ αν είσαι γυναίκα έρχεται αυτός που δουλεύει στο μαγαζί, παίρνει την κιθάρα και σου λέει ‘άκου’ και κάνει τα σόλο του ποζέρικα. Και καλά εσύ δεν ξέρεις να το κάνεις».
«Δεν ξέρω αν υπήρχε αυτό και πριν από μερικά χρόνια ή αν άλλαξε ξαφνικά πρόσφατα» λέει η Μαριλένα, «αλλά βλέπουμε ακόμα και στο Χόλιγουντ τη διαφορετική αντιμετώπιση των γυναικών. Γενικότερα υπάρχει θέμα με τις αξίες και επιστροφή στον συντηρητισμό σε παγκόσμιο επίπεδο, τρομερή στροφή. Και αντί να γίνονται τα πράγματα καλύτερα, γίνονται χειρότερα σε όλους τους τομείς».
Η μουσική είναι διέξοδος. Ακόμα και μέσα από τις μεγάλες δυσκολίες και την οικονομική στενότητα τα πράγματα που βγαίνουν τελευταία στην Ελλάδα είναι πολύ υψηλού επιπέδου. Ίσως καλύτερα από ποτέ. Οι μπάντες που ξεκίνησαν να φτιάχνουν μουσική στο μεγάλο μπαμ μετά το 2005 έχουν μεγαλώσει σε ηλικία και έχουν αποκτήσει εμπειρίες και τεχνικές γνώσεις, οι περισσότεροι μουσικοί είναι ασύγκριτα καλύτεροι από τότε που ξεκίνησαν. Μιλούν για τα σχέδιά τους να κάνουν live μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ και να εμφανιστούν σε μεγάλα φεστιβάλ και για το στοίχημα να γίνει και η Αθήνα ένας πολιτιστικός προορισμός όπως και η Βαρκελώνη. Ετοιμάζουν μουσική και ονειρεύονται να γίνουν λίγο καλύτερα τα πράγματα. Όπως όλοι μας.
Το Chevalier παίζεται στις αίθουσες.
