O Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος, 47, ο οποίος ηγείται μιας ομάδας εθελοντών, εμπνεύστηκε να δράσει όταν ήταν μάρτυρας μιας μάχης μεταξύ δύο παιδιών για ένα πεταμένο μήλο στο δρόμο. Ετοιμάζει σούπα σε διάφορες γειτονιές της Αθήνας καθημερινά.
«Πρέπει να ξυπνήσουν οι άνθρωποι, να το κάνουν σε κάθε γωνία σε κάθε γειτονιά» λέει ο πρώην επαγγελματίας του μάρκετινγκ την Κυριακή κάτω από συνεχόμενη ψιχάλα. «Γίνεται για να δοθεί ένα μήνυμα στους πολιτικού – σε όλο τον κόσμο, όχι μόνο στην Ελλάδα – ότι δεν τους χρειαζόμαστε. Δεν μπορούμε να πληρώνουμε πια τα λάθη τους.»
Έλληνες όλο και περισσότερο στρέφονται ο ένας στον άλλον παρά στην κυβέρνηση, προκειμένου να επιβιώσουν της μεγαλύτερης μεταπολεμικής κρίσης της χώρας. Η Ελλάδα βασίζεται σε διεθνή δάνεια που ζητούν σκληρά μέτρα όπως μειώσεις μισθών και συντάξεων, αυξημένη φορολογία, βαλτωμένη μέσα στο χρέος.
Το αποτέλεσμα είναι ότι κοινωνικά και οικονομικά δίκτυα εμφανίζονται σε όλη την χτυπημένη από την κρίση Ελλάδα, όπου η ανεργία έχει διπλασιαστεί τα τελευταία δύο χρόνια, φτάνοντας τον Δεκέμβριο το 21%. Οι άστεγοι και οι αυτοκτονίες αυξάνονται.
Στην λεγόμενη «επανάσταση της πατάτας» αγρότες χρησιμοποιούν το ίντερνετ προκειμένου να πουλήσουν προϊόντα απ’ ευθείας στους πολίτες. Αυτό προσπερνάει αυξήσεις των μεσαζόντων κι έχει ως αποτέλεσμα μεγάλη έκπτωση για τους καταναλωτές. Οι αγρότες του Νευροκοπίου πριν από μερικές εβδομάδες πούλησαν 24 τόνους πατάτας σε τιμή κόστους.
Έλληνες σε όλη τη χώρα εξέφρασαν ενδιαφέρον. Η κοινότητα της Παλλήνης, κοντά στην Αθήνα, συμμετείχε στη διοργάνωση αγορών για τους κατοίκους, οι οποίοι παρήγγειλαν 270 τόνους πατάτας, σύμφωνα με το site της πόλης. Υπάλληλοι και εθελοντές βοήθησαν ώστε να διανεμηθούν περισσότερες από τις μισές πατάτες μέσα σε ένα σαββατοκύριακο, σύμφωνα με αλφαβητική σειρά, για να αποφευχθούν τα μεγάλα πλήθη.
Τώρα οι καταναλωτές αγοράζουν πατάτες σε μισή τιμή σε σχέση με τα μαγαζιά. Μερικά σούπερ μάρκετ έχουν μειώσει τώρα τις τιμές τους, αναφέρει ο τοπικός τύπος.
Ένα άλλο παράδειγμα είναι η ομάδα #tutorpool, η οποία βοηθάει μαθητές που χρειάζονται βοήθεια. Το σύστημα της ελληνικής παιδείας είναι δυσλειτουργικό και οι γονείς προσλαμβάνουν ιδιωτικούς δασκάλους προκειμένου τα παιδιά τους να μπορούν να ανταπεξέλθουν στις καθημερινές σχολικές απαιτήσεις. Περισσότεροι από 475 δάσκαλοι έχουν δηλώσει ενδιαφέρον προκειμένου να βοηθήσουν εθελοντικά παιδιά των οποίων οι γονείς δεν μπορούν πια να ανταπεξέλθουν οικονομικά.»
«Ξαναμαθαίνουμε τι σημαίνει κοινωνική αλληλεγγύη. Αυτό είναι μεγάλη αλλαγή,» λέει ο Γρηγόρης Κατσας, καθηγητής κοινωνιολογίας στο κολλέγιο Deree της Αθήνας. «Ανακαλύπτουμε ξανά τις δυνάμεις που είχαμε.»
Οι Έλληνες ήταν περισσότερο συνδεδεμένοι με τη γειτονιά τους μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, εξηγεί ο κύριος Κατσας. Στην αρχή της δεκαετίας του ’80 τα πράγματα άλλαξαν. Οι Έλληνες «έγιναν πολύ πλούσιοι, πολύ γρήγορα,» είπε, και η ελληνική κοινωνία έγινε από αγροτική σε μεταβιομηχανική σε μία νύχτα.
«Ξέχασαν τη γειτονιά,» είπε.
Όντως, ο εθελοντισμός και η φιλανθρωπία δεν είναι συμπεριφορές συνυφασμένες με την Ελλάδα, όπως δείχνουν πρόσφατες έρευνες.
Σε μία έρευνα του 2011, μόνο 3% των Ελλήνων δήλωσε ότι συμμετείχε σε μία εθελοντική οργάνωση μέσα στον τελευταίο μήνα. Ήταν το χαμηλότερο ποσοστό μεταξύ 153 χωρών όπως δημοσιεύτηκε από την Charities Aid Foundation. (…)
Στο Σύνταγμα τώρα, τα δωρεάν γεύματα προσελκύουν τους Έλληνες, μεταξύ των οποίων μερικοί είναι άστεγοι, όπως και τους μετανάστες που πουλάνε προϊόντα στα πεζοδρόμια και στα σταυροδρόμια της Αθήνας. Ο Πολυχρονόπουλος λέει ότι πρόκειται περί αλληλεγγύης, όχι φιλανθρωπίας.
«Δεν είναι φιλανθρωπία. Δεν είναι φαγητό για τους άλλους. Μαγειρεύουμε μαζί και τρώμε μαζί,» είπε όσο σέρβιραν λαζάνια, σαλάτα και σούπα στην πλατεία, η οποία βρίσκεται δίπλα στο Κοινοβούλιο.
Τα παιδιά που είδε να μαλώνουν για ένα μήλο αρχικά ήταν διστακτικά να αποδεχτούν το δωρεάν φαγητό, εξήγησε η εθελόντρια Καλλιόπη Χαρκιανάκη, 36. Έτσι άρχισαν να τρώνε μαζί με τα παιδιά, γεγονός που φάνηκε να αφαιρεί το στίγμα. (…) Η καθημερινή απασχόληση βοήθησε την κυρία Χαρκιανάκη να αντιμετωπίσει το ψυχολογικό βάρος της ανεργίας. Δούλευε σε έναν φούρνο αλλά πέρυσι έχασε τη δουλειά της.
Το υπόλοιπο άρθρο βρίσκεται εδώ.
σχόλια