Παίζουμε σινεμά;

Facebook Twitter
0

Όπως κάθε Παρασκευή, ξεκινάμε με την κριτική της εβδομάδας, από την Άννα Κουτσιλοπούλου

Eleven του Mark Watson (Simon & Schuster Ltd, 2010)

Ο Xavier Ireland αυτοεξορίζεται στην Αγγλία, αφήνοντας στη γενέτειρά του, την Αυστραλία, τη ζωή όπως την ήξερε και δε θέλει πια να θυμάται. Αναλαμβάνοντας τη νυχτερινή ζώνη ενός ραδιοφωνικού σταθμού, κρατάει παρέα  σε ταλαιπωρημένους insomniacs, συμβουλεύοντάς τους με μια ιδιαίτερη λακωνική μελαγχολία, ενώ τις λίγες ώρες της ημέρας που δεν κοιμάται, καλείται να τα βγάλει πέρα με την Pippa, την larger-than-life οικιακή βοηθό του.

Και κάπως έτσι, σιγά σιγά, χωρίς καμία περιγραφική εμμονή και πίεση, ο Βρετανός stand-up comedian και συγγραφέας, Mark Watson, μας βάζει στην καθημερινότητα έντεκα χαρακτήρων, άγνωστων μεταξύ τους, των οποίων τελικά οι ζωές συνδέονται – αγαπημένο συγγραφικό κλισέ που ποτέ δε βαριέμαι – αναπόφευκτα, ασυνείδητα και νομοτελειακά.

Η κατά βάση πεσιμιστική φύση του συγγραφέα πλημμυρίζει τις σελίδες του “Eleven”, όχι όμως για να προκαλέσει εκβιαστικά συγκίνηση, αλλά για να μπορέσει σταδιακά να τραβήξει το δρόμο της προς ένα πιο ενήλικο “I can see the light at the end of this shitty tunnel” συναίσθημα.

Πέρα από τον βασικό πρωταγωνιστή, τον Xavier, που παραμένει διακριτικά συμπαθής σε όλο το βιβλίο, όλοι οι εμπλεκόμενοι χαρακτήρες είναι οικείοι και άρα προβλέψιμοι, όχι όμως με την έννοια του βαρετού, αλλά του been there, done that. Κι όσο κι αν ακούγεται τραβηγμένο, και στους έντεκα μπορεί κανείς να εντοπίσει στοιχεία ταύτισης και αποδοχής.

Όσο για το φινάλε, μπορεί να μη σου παίρνει το μυαλό, ούτε να σε κάνει να ανατριχιάσεις από ένα ντόμινο ανατροπών, είναι όμως καθαρτικά αναμενόμενο και εντελώς πιστό στη βασική αγωνία του συγγραφέα: να εξηγήσει τις επιπτώσεις που έχουν στη ζωή μας οι αποφάσεις που ποτέ δεν πήραμε και οι δρόμοι που ποτέ δεν ακολουθήσαμε.

Άννα Κουτσιλοπούλου

Ludens Labs

"Τα LUDENS LABS είναι εργαστήρια παιχνιδιών, αντικαταθλιπτικό σύνθημα, σημείο στο χάρτη, πείραμα, βέβαια ιστορία χαμηλού κόστους, όλα μαζί και άλλα τόσα a playground for the mind.” Έτσι προσδιορίζεται αυτή η προσπάθεια που γίνεται στο κέντρο της Αθήνας, με διάφορα εργαστήρια, παιχνίδια και παρέες που συναντιούνται με στόχο να μάθουν, να διδάξουν και φαντάζομαι, να διασκεδάσουν.

Κάθε Τετάρτη από τις 7 μέχρι τις 9 διεξάγεται ένα εργαστήριο που ονομάζεται «Παίζουμε Σινεμά» που περιγράφεται ως εξής:

«Εργαστήριο κινηματογραφικής ιστορίας, αισθητικής και ηθικής με τη μέθοδο του link, δηλαδή τη σχέση μεταξύ του ενός με τον άλλον.

Αμφισβητούμε ό,τι έχει ειπωθεί και ανασυνθέτουμε την αφήγηση της κινηματογραφικής εποχής σύμφωνα με τους δικιές μας ευαισθησίες. Φτιάχνουμε τη δική μας ιστορία, διακρίνουμε τα δικά μας ορόσημα, μαθαίνουμε για έναν κινηματογράφο που διώχθηκε και συνειδητοποιούμε ότι η άποψή μας για τον κινηματογράφο έχει πολιτικό και κοινωνικό βάρος.

ΠΑΙΖΟΥΜΕ δηλαδή ΣΙΝΕΜΑ προσπαθώντας να καταλάβουμε γιατί ο κινηματογράφος είναι η μοναδική τέχνη που κανείς ποτέ δεν έπαιξε μαζί της. Πάντα ακριβός και απόμακρος ο κινηματογράφος κινούνταν παράλληλα με την τεχνολογική πρόοδο. Στην εποχή μας που τα πάντα είναι κινηματογράφος, η μοναδική του διέξοδος είναι να χάσει το βάρος του. Να γίνει παιχνίδι χαμηλού κόστους βρίσκοντας για πρώτη φορά την αθωότητα που οφείλει να έχει η Τέχνη."

                                                                                                                   

Τα εργαστήρια γίνονται με τη βοήθεια του Αλέξανδρου Βούλγαρη, o οποίος είχε την καλοσύνη να απαντήσει σε μερικές ερωτήσεις σχετικά με το εργαστήριο:

"Εργαστήριο κινηματογραφικής ιστορίας, αισθητικής και ηθικής με τη μέθοδο του link, δηλαδή τη σχέση μεταξύ του ενός με τον άλλον." Δηλαδή;

Η εκμάθηση της κινηματογραφικής ιστορίας στις σχολές γίνεται συνήθως με χρονολογική σειρά κάτι το οποίο είναι εξαιρετικά βαρετό για τον μαθητή που μετά το πρώτο έτος της σχολής ακόμα δεν έχει φτάσει στον ομιλών κινηματογράφο. Η δική μας λογική είναι ότι η ιστορία του κινηματογράφου αποτελείται από κομμάτια που συνδέονται μέσα στον χρόνο. Με αυτόν τον τρόπο το Mullholand Drive μας οδηγεί στο Sunset Boulevard ή το Gummo στο Even dwarfs started small.


  

"Παίζουμε σινεμά". Αυτό σημαίνει ότι πρόκειται για παιχνίδι ή για αναπαράσταση του σινεμά;

Σκοπός του σεμιναρίου είναι να εξανεμίσει τον φόβο των ανθρώπων απέναντι στην "πολυσύνθετη" και "ακριβή" τέχνη του σινεμά χωρίς να αφαιρέσει τον σεβασμό που νιώθουνε για αυτό.  


 

Ποια είναι η προσωπική σου σχέση με το σινεμά;

Είμαι φανατικός θεατής από πολύ μικρός. Δεν περνάει μέρα χωρίς να βλέπω ταινίες. Σε πρακτικό επίπεδο έχω δουλέψει σε αρκετές ταινίες και τώρα τελείωσα την τρίτη μου μεγάλου μήκους ταινία.


  

Τί είναι αυτό που προσπαθείς να πετύχεις ως συντονιστής και τί είναι αυτό που θέλεις να κερδίσεις ο ίδιος;

Αγαπάω το σινεμά και τους σκηνοθέτες περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Μισώ την παραπληροφόρηση που προκύπτει από βαρετούς καθηγητές σε σχολές σαν αυτή που σπούδασα. Θέλω να δημιουργήσω αμφιβολίες γύρω από οτιδήποτε περιβάλλει τον κινηματογράφο ακόμα και από την ίδια του την ξεπερασμένη πια ονομασία. Όπως στην ιστορία μας έχουν αποσιωπηθεί οι πιο ουσιαστικές και δραματικές στιγμές της το ίδιο έχει συμβεί και στην ιστορία της τέχνης και του κινηματογράφου. Αυτό λοιπόν που προσπαθώ να πετύχω είναι να γνωρίσω σε ανθρώπους ένα σινεμά που κάποτε υπήρξε και προσπάθησε να είναι ελεύθερο.

Σε ποιο σινεμά αναφέρεσαι;

Ελεύθερο σινεμά είναι αυτό που χάραξε τον δικό του δρόμο έξω από είδη και επιταγές της εποχής , όχι μόνο στην δημιουργία του άλλα και στην προώθηση. Είναι το ουσιαστικά επικίνδυνο σινεμά που πάντα θα μένει στο περιθώριο.

 
 

Τί είδους άνθρωποι συμμετέχουν;

Κυρίως άνθρωποι που αγαπάνε το σινεμά και τους ενδιαφέρει να ασχολούνται με αυτό είτε σε ένα επαγγελματικό επίπεδο είτε απλά ως θεατές ή ερασιτέχνες κινηματογραφιστές. Επίσης άνθρωποι που δεν τους πειράζει να "χάσουν χρόνο" για κάτι που δεν θα τους αποφέρει ένα πτυχίο που θα αναγνωρίζεται από το κράτος ή θα τους βοηθήσει να βρουν δουλειά. Άρα υπάρχει μια αρκετά αγνή προσέγγιση στο σεμινάριο από την μεριά τους.

Μπορεί να συμμετέχει κάποιος τώρα, χωρίς προηγούμενη εμπειρία;

Εννοείται ότι μπορεί να συμμετέχει ο οποιοσδήποτε χωρίς οποιαδήποτε εμπειρία. Το μοναδικό που χρειάζεται είναι να υπάρχει ανοιχτό μυαλό και ανιδιοτελής διάθεση.

«Παίζουμε σινεμά», στα Ludens Labs, κάθε Τετάρτη 7-9 από Οκτώβριο μέχρι Ιανουάριο 2012. Πληροφορίες:  2110108404 ή 6947544423      

Βιβλίο
0

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Το ξενοδοχείο της εξορίας: Η ιστορία του Hôtel Lutetia

Βιβλίο / Το ξενοδοχείο της εξορίας: Η ιστορία του Hôtel Lutetia

Λειτούργησε ως κέντρο Γερμανών αντιφρονούντων πριν από τον πόλεμο, έγινε έδρα της Γερμανικής Υπηρεσίας Πληροφοριών στην Κατοχή και κέντρο υποδοχής των διασωθέντων από στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Απελευθέρωση.
THE LIFO TEAM
Έφτιαξε τα πιο φημισμένα εστιατόρια της Νέας Υόρκης. Δεν ήταν αρκετό

Βιβλίο / Έφτιαξε τα πιο φημισμένα εστιατόρια της Νέας Υόρκης. Δεν ήταν αρκετό

Στην αυτοβιογραφία του «I Regret Almost Everything», ο Κιθ ΜακΝάλι δεν αφηγείται την ιστορία ενός θριαμβευτή αλλά ενός ανθρώπου που μετέτρεψε την ανασφάλεια σε αισθητική. Η ειλικρινής, ωμή αφήγησή του είναι ένας ανελέητος απολογισμός γεμάτος ενοχές, αποτυχίες και μια επίμονη αίσθηση ότι τίποτα από όσα έχτισε δεν μπόρεσε να καλύψει το εσωτερικό του κενό.
M. HULOT
Μιράντα Τζουλάι: «Στην Αμερική, κάθε μέρα είναι ένας γαμημένος εφιάλτης»

Βιβλίο / Μιράντα Τζουλάι: «Στην Αμερική, κάθε μέρα είναι ένας γαμημένος εφιάλτης»

Καλλιτέχνιδα με πολύπλευρο έργο ‒ σινεμά, περφόρμανς, βιβλία, video art. Μια ανήσυχη, τολμηρή, σύγχρονη Aμερικανίδα που δεν ησυχάζει στιγμή. Έρχεται στην Αθήνα, στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση.
ΒΕΝΑ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Το πίσω ράφι/ Τόνι Μόρισον «Τζαζ»

Το πίσω ράφι / «Τζαζ»: Η σκοτεινή ιστορία που έδωσε στην Τόνι Μόρισον το Νόμπελ

Στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του ’20, εν μέσω της Μεγάλης Μετανάστευσης και της έκρηξης της τζαζ, η μεγάλη Αφροαμερικανίδα συγγραφέας αφηγείται μια ιστορία έρωτα και βίας, φωτίζοντας τα τραύματα του παρελθόντος που διαμορφώνουν τις ζωές των ηρώων της.
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ
Από τη Λουίζ Μπρουκς στον Γκέμπελς: O ασπρόμαυρος κόσμος του Πάμπστ

The Review / Από τη Λουίζ Μπρουκς στον Γκέμπελς: Η άνοδος και η πτώση ενός σπουδαίου σκηνοθέτη

Η Βένα Γεωργακοπούλου συζητάει με τον κορυφαίο μοντέρ Γιώργο Μαυροψαρίδη για το μυθιστόρημα «Ασπρόμαυρο» του Ντάνιελ Κέλμαν. Ήρωας του βιβλίου είναι ο Αυστριακός σκηνοθέτης Γκέοργκ Βίλχελμ Παμπστ και θέμα του οι καλλιτέχνες που συνθηκολόγησαν με το Κακό στις ποικίλες σατραπείες του κόσμου. Εν προκειμένω, στη ναζιστική Γερμανία.
ΒΕΝΑ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
«Δεν είναι δουλειά των πλουσίων να αποφασίζουν τι φόρους θα πληρώνουν»

Γκαμπριέλ Ζουκμάν / «Δεν είναι δουλειά των πλουσίων να αποφασίζουν τι φόρους θα πληρώνουν»

Ο Γάλλος οικονομολόγος, Γκαμπριέλ Ζουκμάν, που έγινε διάσημος με την πρότασή του για άπαξ φορολόγηση 2% σε κάθε μεγιστάνα επιμένει ότι η σκανδαλώδης φοροδιαφυγή των πολλά εχόντων δεν είναι φυσικός νόμος αλλά αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών που επιβάλλεται να αλλάξουν.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
 Τι συμβαίνει όταν οι λέξεις δεν είναι αρκετές; Ο γλωσσολόγος Φοίβος Παναγιωτίδης απαντά

Radio Lifo / Τι συμβαίνει όταν οι λέξεις δεν είναι αρκετές; Ο γλωσσολόγος Φοίβος Παναγιωτίδης απαντά

Ο γλωσσολόγος Φοίβος Παναγιωτίδης κουβεντιάζει με τον Τάσο Μπρεκουλάκη και τη Μαρία Δρουκοπούλου με αφορμή το νέο του βιβλίο «Μέσα από τις λέξεις» και λύνει όλες τους τις απορίες.
THE LIFO TEAM
Ο βουρκόλακας, ο άλιωτος, ο απέθαντος είναι μια χαρά Έλληνες και δικά μας παιδιά.

Βιβλίο / Ο βουρκόλακας, ο άλιωτος κι ο απέθαντος είναι μια χαρά Έλληνες- δικά μας παιδιά

Σύμφωνα με την έκδοση «Ο Βουρκόλακας και άλλα μορμολύκεια», η μορφή του ενυπήρχε στις ελληνικές αφηγήσεις, διαπερνώντας αρχαίες δοξασίες και προφορική παράδοση - έτσι εξηγείται το πρόσφατο ενδιαφέρον για τις ιστορίες λαογραφικού τρόμου.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
Είναι ο Πολ Λιντς ο σπουδαιότερος εν ζωή Ιρλανδός συγγραφέας;

Βιβλίο / Είναι ο Πολ Λιντς ο σπουδαιότερος εν ζωή Ιρλανδός συγγραφέας;

Η πρόσφατη έκδοση του «Πιο πέρα από τη θάλασσα» στα ελληνικά αποδεικνύει με τον πιο παραστατικό τρόπο ότι ο Ιρλανδός συγγραφέας δεν είναι μόνο ο πιο ουσιαστικός αναθεωρητής του μυθιστορήματος του 19ου αιώνα, αλλά ίσως και ο σημαντικότερος εκπρόσωπος της λογοτεχνίας της χώρας του.
ΤΙΝΑ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑ
Έρση Σωτηροπούλου: «Ταμπού σήμερα είναι να ουρλιάζεις από έρωτα»

ΛΙΓΗ ΖΩΗ / Έρση Σωτηροπούλου: «Ταμπού σήμερα είναι να ουρλιάζεις από έρωτα»

Πολυμεταφρασμένη και πολυβραβευμένη, με παρουσία σχεδόν πέντε δεκαετιών στο λογοτεχνικό προσκήνιο, η γνωστή συγγραφέας ανατρέχει στα νεανικά της χρόνια, μιλά για την έλξη που της ασκούσε ανέκαθεν το διαφορετικό και σχολιάζει τη σύγχρονη πραγματικότητα.
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ
«Queer καλλιστεία το 1929 μόνο η Θεσσαλονίκη θα μπορούσε να κάνει»

Βιβλίο / «Queer καλλιστεία το 1929 μόνο η Θεσσαλονίκη θα μπορούσε να κάνει»

Στο βιβλίο του «Καλλιστεία» ο Μανώλης Μελισσάρης περιγράφει πώς μια παρέα queer ανδρών έκανε στη συμπρωτεύουσα το 1929 τον δικό της διαγωνισμό ομορφιάς, παράλληλα με τον πρώτο «επίσημο», αναβιώνοντας ταυτόχρονα μια ολόκληρη εποχή.
ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΡΙΔΗΣ
Ο διαχρονικά επίκαιρος «γιoς της απώλειας»

Βιβλίο / Νίκος Βέλμος: Ο διαχρονικά επίκαιρος «γιoς της απωλείας»

Εκατό χρόνια κλείνουν φέτος από την κυκλοφορία του περιοδικού «Φραγκέλιο» που ίδρυσε ο λογοτέχνης, ηθοποιός, ζωγράφος, εκδότης, γκαλερίστας και κοινωνικός επαναστάτης Νίκος Βέλμος, μια παραγνωρισμένη πλην όμως πολυσχιδής, μποέμικη και άκρως επιδραστική προσωπικότητα.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΣ
Ένας τολμηρό προσωπικό αντίο

Το πίσω ράφι / Ένα τολμηρό προσωπικό αντίο

Ο Ντέιβιντ Πλαντ γράφει τον «Αγνό εραστή» για να αποχαιρετήσει τον επί τέσσερις δεκαετίες σύντροφό του Νίκο Στάγκο, συστήνοντάς μας ταυτόχρονα με έναν συγκινητικό και αποκαλυπτικό τρόπο αυτόν τον διακεκριμένο ποιητή και επιμελητή εκδόσεων.
ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ