♦ Ο Ράμι Μάλεκ είχε πολλούς ενδοιασμούς πριν ενσαρκώσει τον Τζίμι Τζορτζ, έναν ομοφυλόφιλο ηθοποιό που αργοπεθαίνει από AIDS στα τέλη των 80ς και πασχίζει να βγάλει τον απαιτητικό ρόλο σε ένα καμπαρέ-μιούζικαλ (ακόμη και να θυμηθεί τους στίχους των τραγουδιών), πριν σιγουρευτεί πως δεν έχει καμία σχέση με τον Φρέντι Μέρκιουρι και το Bohemian Rhapsody που του χάρισε το Όσκαρ πρώτου ρόλου. Το The Man I Love δεν είναι τόσο το πορτρέτο ενός καλλιτέχνη αντιπροσωπευτικού πολλών άλλων της off Broadway θεατρικής σκηνής, όσο μια ελεγεία για τη δημιουργική Νέα Υόρκη στα τέλη των 80ς και την queer σκηνή που προτίμησε να αγκαλιάσει τη ζωή, ριψοκίνδυνα και υπερήφανα, κι όχι να παραδοθεί αμαχητί μια σήψη που ντρεπόταν να πει το όνομά της. Ο Άϊρα Σακς, πάντα χαμηλόφωνος και διακριτικός στη ματιά του, φαίνεται πως εδώ φτιάχνει μια ευαίσθητη υποσημείωση, ανθολογώντας τα σταθερά του θέματα, την Τέχνη, τον θάνατο και τις (πολυπρόσωπες) σχέσεις, σε μια εποχή που γνώρισε καλά, και προφανώς θεωρεί πως χρωστά ακόμη εξηγήσεις στο κοινό που επιλέγει να παραβλέπει την τραγική σημασία της
♦ «Ο Έρωτας κοιμάται στο στήθος του Ποιητή», αλλά οι Los Javis, οι δυο Χαβιέρ του ισπανικού σινεμά, ο Αμπρόσι και ο Κάλβο, δεν μένουν στο σκοτεινό σονέτο του Λόρκα, αλλά σκηνοθετούν ένα υπερφιλόδοξο συμφωνικό έργο, με τις ιστορίες δυο ανδρών, ενός από το 1932 και του άλλου από το 1937, να καταλήγουν το 2017, στην απόπειρα ενός τρίτου, να συμπληρώσει τις χαμένες σελίδες του θεατρικού του διάσημου καλλιτέχνη που δολοφονήθηκε από τους εθνικιστές. Στο Bola Negra, που σημαίνει μαύρη μπίλια, και ουσιαστικά είναι η αρνητική ψήφος των μελών ενός ελίτ καζίνο για να αποκλείσουν έναν νεαρό ομοφυλόφιλο από τις τάξεις τους, επιλέγουν στιλπνό νεορεαλισμό, ακραίο μελόδραμα εν καιρώ πολέμου και πιο ουδέτερο, σύγχρονο ύφος για τις αντίστοιχες περιόδους, για να ενώσουν με κάθε δυνατό τρόπο τα σημεία μιας queer τραγωδίας στο πέρασμα του χρόνου, και να κλείσουν έτσι μια ανοιχτή πληγή δια της τέχνης. Έχουν την στήριξη του Πέδρο Αλμοδόβαρ στην παραγωγή και των Πενέλοπε Κρουθ και Γκλεν Κλόουζ σε δυο σύντομες, περιεκτικές εμφανίσεις, δεν παραλείπουν να κάνουν επίδειξη φαντεζί “αισθητισμού» σε κάθε ευκαιρία, αλλά αποσπούν συχνότατα συγκίνηση και στοχεύουν σταθερά στην ανάταση- απόδειξη, τα 20 λεπτά θερμότατου χειροκροτήματος στην επίσημη προβολή του Φεστιβάλ.
♦ Ο Λούκας Ντοντ έφτασε πολύ κοντά στον Χρυσό Φοίνικα με το Close το 2022 αλλά έπεσε στο Τρίγωνο της Θλίψης και τον Ρούμπεν Έστλουντ. Το Coward είναι έργο μεγαλύτερης κλίμακας, πιο ολοκληρωμένο, με κεντρικό ήρωα, και εδώ, έναν νέο άνδρα εγκλωβισμένο σε έναν περίγυρο που δεν θα μπορούσε να κατανοήσει και να αποδεχθεί την σεξουαλική του ταυτότητα. Ο ντροπαλός αγρότης Πιέρ πολεμά τους Γερμανούς στα σύνορα με το Βέλγιο στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και ζορίζεται για να αντέξει μια απάνθρωπη καθημερινότητα, ώσπου ερωτεύεται τον Βαλεντίν, που ανεβάζει crossdressing επιθεωρησιακά σκετσάκια για να κρατήσει ακμαίο το ηθικό του στρατεύματος. Ο Πιέρ καλείται να αποδείξει στον εαυτό του αν είναι δειλός στον πόλεμο ή στον έρωτα- και κάνει την έκπληξη. Μαζί με τον σεναριογράφο του, Άντζελο Τίσσενς, ο Βέλγος σκηνοθέτης μελέτησε αρχεία από το βρετανικό μουσείο των αυτοκρατορικών πολέμων και, εκτός από ιστορικές μαρτυρίες στρατιωτών που έδιναν παραστάσεις ντυμένοι γυναικεία, ανακάλυψε πολλές κρυφές σχέσεις στρατιωτών, που συνεχίστηκαν και μετά το πέρας του Μεγάλου Πολέμου.
Ευχαριστούμε την Aegean Airlines
